• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kampinoski Park Narodowy



    Podstrony: [1] 2 [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Wilcze Tułowskie – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie sochaczewskim, w gminie Brochów.Laski – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie warszawskim zachodnim, w gminie Izabelin. Położona jest na skraju Puszczy Kampinoskiej. W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa warszawskiego. Do Lasek można dojechać podwarszawskim autobusem 701 (do centrum handlowego) i 708.
    Położenie[]

    Pierwotnie położony w powiatach nowodworskim, pruszkowskim i sochaczewskim w województwie warszawskim. Rozciąga się na północny zachód od Warszawy. Pokrywa się z terenami Puszczy Kampinoskiej.

    Środowisko abiotyczne[]

    Na terenie parku występują wydmy (paraboliczne i wały wydmowe) i bagna.

    Gleby i budowa geologiczna[]

    Na terenie Kampinoskiego Parku Narodowego występują zwykle kwaśne i mało żyzne gleby wytworzone z piasków eolicznych: gleby rdzawe i bielicowe oraz gleby gruntowoglejowe. Można spotkać też: czarne ziemie, gleby gruntowoglejowe, mułowe, torfowe, murszowe i murszowate, a czasem mady rzeczne.

    Ławica – wał z piasku albo z innych osadów dennych, usypany w dużym akwenie albo rzece. Wyróżnia się cztery bliskoznaczne pojęcia z dziedziny geomorfologii:Rezerwat biosfery (ang. biosphere reserve) jest to wyznaczony obszar chroniony zawierający cenne zasoby przyrodnicze. Rezerwaty biosfery na świecie powstały w ramach programu UNESCO MAB (ang. Man and the Biosphere, pol. Człowiek i biosfera).

    Flora i fauna[]

    Fauna[]

    Ssaki:

  • łoś (od 1951)
  • bóbr (w kwietniu 1980 r. wypuszczonych zostało 7 osobników)
  • ryś (od 1992)
  • wilk
  • wydra europejska
  • kuna leśna
  • lis
  • jeż wschodni
  • jenot azjatycki
  • sarna
  • jeleń
  • dzik
  • nietoperz
  • borsuk europejski
  • Ptaki:

  • sowa błotna
  • bocian czarny
  • bocian biały
  • żuraw
  • derkacz
  • bąk zwyczajny
  • bączek
  • zimorodek zwyczajny
  • wodniczka
  • orlik krzykliwy
  • błotniak
  • rybitwy
  • dzięcioły
  • puchacz
  • Flora[]

    Lasy stanowią 70% powierzchni Kampinoskiego Parku Narodowego. Dominującym siedliskiem roślinnym jest bór świeży.

    drzewa:

    Nietoperze, rękoskrzydłe (Chiroptera) – rząd ssaków łożyskowych, obejmujący ok. 1100 gatunków, do którego zalicza się 17 rodzin zgrupowanych w dwóch podrzędach:Grąd – wielogatunkowy i wielowarstwowy las liściasty zazwyczaj z przewagą grabu i dębu i z udziałem różnych innych gatunków. W fitosocjologii zespoły leśne reprezentujące grądy wyodrębniane są w związek zespołów Carpinion betuli. Na mapach potencjalnej roślinności naturalnej Polski, lasy grądowe dominują stanowiąc 41,6% powierzchni kraju. Ze względu na to, że wykształcają się na siedliskach żyznych – zostały w ogromnej większości zniszczone i zajęte przez grunty rolne lub zdegradowane z powodu uprawy drzew iglastych. Grądy stanowią siedlisko przyrodnicze chronione w sieci Natura 2000.
  • dąb
  • brzoza
  • jesion
  • olcha
  • topola
  • relikty glacjalne:

  • chamedafne północna
  • zimoziół północny
  • goździk piaskowy
  • łyszczec baldachogronowy
  • sasanka łąkowa
  • wężymord stepowy
  • owsica łąkowa
  • wiśnia kwaśna
  • element subatlantycki:

  • goździeniec okółkowy
  • chroszcz nagołodygowy
  • skalnica ziarnista
  • wąkrota zwyczajna
  • prosiennicznik nagi
  • tomka oścista
  • gatunki subkontynentalne (oprócz ww. reliktów):

  • leniec bezpodkwiatkowy
  • krwawnik pannoński
  • kocanki piaskowe
  • gatunki górskie:

    Jeleń – zwyczajowa nazwa kilku rodzajów zwierząt z rodziny jeleniowatych. Mianem tym określa się gatunki należące do rodzajów: Cervus, Blastocerus, Ozotoceros, Odocoileus i inne. W Polsce mianem tym określa się jelenia szlachetnego.Tomka oścista (Anthoxanthum aristatum Boiss.) – gatunek byliny należący do rodziny wiechlinowatych. Jako gatunek rodzimy występuje na Makaronezji oraz w zachodniej i środkowej części obszaru śródziemnomorskiego. Ponadto zawleczony do pozostałej części Europy, Australii, Nowej Zelandii i Ameryki Północnej. W Polsce rośnie na wyżynach i nizinach.
  • paproć górska
  • paprotnik kolczysty
  • nerecznica górska
  • świerzbnica leśna
  • pępawa miękka
  • gatunki borealne i borealno-górskie:

  • widłak goździsty
  • nerecznica grzebieniasta
  • wierzba czarniawa
  • pomocnik baldaszkowy


  • Podstrony: [1] 2 [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Gleby bielicowe – ubogie gleby z klasy gleb bielicoziemnych, wytworzone na piaskach, zawierające w profilu poziomy diagnostyczne albic i spodic, o budowie profilu Ol-Of-Oh-AEes-Bh-Bfe-C.
    Bąk zwyczajny (Botaurus stellaris) – gatunek dużego wędrownego ptaka wodnego z rodziny czaplowatych (Ardeidae), zamieszkujący północną część Eurazji (podgatunek nominatywny) i Afrykę południową (B. s. capiensis). Zimuje na południu Eurazji i w Afryce. W Europie Zachodniej i Południowej gatunek osiadły. Przeloty w III - IV i IX - XI. W Polsce bardzo nielicznie lęgowy i nielicznie zimujący nad wodami śródlądowymi.
    Bączek zwyczajny, bączek (Ixobrychus minutus) – gatunek średniego ptaka brodzącego z rodziny czaplowatych (Ardeidae), zamieszkujący w zależności od podgatunku:
    Dzięciołowate (Picidae) – rodzina ptaków z rzędu dzięciołowych (Piciformes). Obejmuje gatunki leśne, zamieszkujące lasy całego świata poza Australią, Nową Gwineą, Madagaskarem i innymi mniejszymi wyspami.
    Dąb czerwony (Quercus rubra L.) – gatunek drzew z rodziny bukowatych (Fagaceae). Pochodzi ze wschodniej części Ameryki Północnej,w której jest najpospolitszym gatunkiem dębu. W Polsce jest gatunkiem introdukowanym, ok. XIX w. został sprowadzony przez leśników jako gatunek pielęgnacyjny i ochronny. Zaliczany jest do roślin inwazyjnych - niebezpiecznych dla rodzimej flory i jako taki powinien być usuwany z obszarów chronionych, a także z lasów podczas przebudowy drzewostanu. Rozprzestrzenia się samorzutnie, obecnie występuje już na całym niżu i w niższych położeniach górskich. Wypiera rodzime gatunki dębów i inne drzewa. Status gatunku we florze Polski: kenofit, agriofit.
    Wydma paraboliczna – jeden z typów pojedynczych wydm. Charakteryzuje się tym, że ma kształt łuku o ramionach skierowanych pod wiatr. Mniej ubita miękka część znajduje się na kierunku przeciwnym niż kierunek dominującego wiatru. Jej centralna część jest ruchoma, gdyż jest zbudowana z suchszego i luźniejszego piasku niż ramiona i w przeciwieństwie do nich nie jest utrwalana przez rośliny. Wędrówka wydm na terenie Polski odbywa się z prędkością około 6–20 m/rok. Największą wysokość względną wydmy paraboliczne osiągają w miejscu zagięcia łuku, w tzw. czole. Zwykle nie przekracza ona 30 m i maleje w miarę oddalania się wzdłuż ramion. Zbocza zewnętrzne łuku wydmowego są z reguły bardziej strome (w środkowej części - ok. 15-20°) niż wewnętrzne (ok. 5-10°).
    Eugeniusz Feliks Bernadzki (ur. 15 listopada 1930 w Bronkowicach) – leśnik, profesor SGGW w Warszawie; członek Polskiej Akademii Nauk. Specjalizuje się w problematyce hodowli lasu, siedliskoznawstwa leśnego i urządzania lasu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.063 sek.