• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kalinowscy

    Przeczytaj także...
    Rafał Kalinowski, właśc. Józef Kalinowski (ur. 1 września 1835 w Wilnie, zm. 15 listopada 1907 w Wadowicach) – katolicki prezbiter, karmelita bosy, święty Kościoła katolickiego.Topór (Bipenium, Kołki, Starża, Wścieklica) – polski herb szlachecki, jeden z najstarszych herbów polskich, noszący zawołanie Starza. Był najbardziej rozpowszechniony na ziemi krakowskiej, lubelskiej, sandomierskiej oraz na Mazowszu. Najwcześniejsza pieczęć z jego wizerunkiem pochodzi z 1282. Aktem unii horodelskiej został przeniesiony na Litwę.
    Mostowlany – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie białostockim, w gminie Gródek. Obowiązki sołtysa pełni Roman Zarecki.
    Kalinowa - herb szlachecki

    Kalinowski (Kalinowska, Kalinowscy) – polskie nazwisko, które w 2002 nosiło w Polsce 32 470 osób.

    Etymologia[]

    Nazwisko pierwszy raz wzmiankowane w 1400 (Cristinum Kalinowsky). Nazwa Kalinowski należy do grupy nazwisk odmiejscowych, powstała poprzez dodanie formantu -ski do nazwy miejscowej Kalinów, Kalinowo, Kalinowiec.

    Rody szlacheckie[]

  • Kalinowski herbu Kalinowa
  • Kalinowski herbu Korwin
  • Kalinowski herbu Lubicz
  • Kalinowski herbu Ślepowron
  • Kalinowski herbu Topór
  • Kalinowski herbu Trójstrzał
  • Kalinowski herbu Zaremba
  • Kalinowski herbu własnego
  • Kalinowski herbu Kalinowa[]

    Kalinowski herbu Kalinowaszlachecki ród herbu Kalinowa, wywodzący się od Andrzeja (Jędrzeja) Kalinowskiego (?-1531).

    Samuel Jerzy Kalinowski herbu Kalinowa (zm. w czerwcu 1652) – oboźny wielki koronny, syn hetmana polnego koronnego Marcina Kalinowskiego i księżniczki Heleny Koreckiej. Mąż córki kanclerza Jerzego Ossolińskiego - Urszuli Brygidy Ossolińskiej.Bitwa pod Kopyczyńcami - bitwa stoczona 12 maja 1651 między armią polską dowodzoną przez hetmana polnego koronnego Marcina Kalinowskiego a połączonymi siłami kozacko-tatarskimi pod wodzą Asanda Demki w trakcie powstania Chmielnickiego na Ukrainie.

    Wybrani przedstawiciele tego rodu:

  • Andrzej Kalinowski (?-1531)
  • Marcin Kalinowski (?-ok. 1594)
  • Walenty Aleksander Kalinowski (?-1620)
  • Marcin Kalinowski (ok. 1605-1652)
  • Samuel Kalinowski (?-1652)
  • Marcin Kalinowski (?-ok. 1738)
  • Konstanty Kalinowski (ur. 1838 w Mostowlanach - stracony 22 marca 1864 w Wilnie)
  • Kalinowski herbu własnego[]

  • Wojciech Kalinowski (ur. 16 kwietnia 1823, zm. 7 października 1895)
  • Rafał Kalinowski (ur. 1 września 1835 w Wilnie, zm. 15 listopada 1907 w Wadowicach), święty

  • Nazwiska w Polsce to późne historycznie zjawisko, ponieważ powstały dopiero u schyłku średniowiecza. Początkowo objęły szlachtę (XV-XVI w.) i stopniowo rozprzestrzeniły się na mieszczaństwo i chłopstwo. W dwóch ostatnich grupach społecznych proces ten trwał do poł. XVII w. Wyjątkowo na niektórych terenach (np. Wielkopolska, Płockie, Kresy Wschodnie) i u niewielkiego odsetka osób trwał on nawet do XVIII w. W okresie staropolskim posiadanie nazwiska regulowało prawo zwyczajowe, dopiero państwa zaborcze (XVIII/XIX w.) wprowadziły pierwsze akty prawne wprowadzając m.in. obowiązek posiadania nazwiska dla wszystkich grup społecznych, dotenczas bowiem zwyczaj ten nie przyjął się wśród Żydów.Bitwa pod Batohem – bitwa pomiędzy wojskami polskimi dowodzonymi przez hetmana polnego Marcina Kalinowskiego a wojskami kozackimi pod dowództwem Bohdana Chmielnickiego wspomaganymi przez Tatarów, która miała miejsce 1-2 czerwca 1652 na uroczysku Batoh. Bitwa zakończyła się klęską wojsk polskich, a polscy doborowi żołnierze, stanowiący ówczesną elitę wojskową I Rzeczypospolitej i w większości pochodzący z bogatej szlachty, jako jeńcy w liczbie 3,5 tys. z polecenia Bohdana Chmielnickiego zostali wymordowani przez Kozaków i Tatarów nogajskich. Zginęło w sumie około 8,5 tys. Polaków, dowódców i większość doborowych żołnierzy. Z tego względu Batoh jest nazywany sarmackim Katyniem.

    Przypisy

    1. 16786 osób nazwisko Kalinowska i 15 684 osób nazwisko Kalinowski. Liczby nie obejmują wariantów wieloczłonowych nazwiska. Źródło: Kazimierz Rymut, Słownik nazwisk używanych w Polsce na początku XXI wieku, GenPol.com, Kraków 2003-2005 + Warszawa 2005, ISBN 83-60340-00-5, s. 3731-3733
    2. Słownik staropolskich nazw osobowych, pod redakcją Witolda Taszyckiego, tom II, zeszyt 1, Polska Akademia Nauk Instytut Języka Polskiego, Wrocław 1968, s.521
    3. Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych, część 3 Odmiejscowe nazwy osobowe, w opracowaniu Zofii Kalety, Polska Akademia Nauk Instytut Języka Polskiego, Kraków 1997, s.70
    4. Kasper Niesiecki, Herbarz Polski, Lipsk (Leipzig), 1840, t. V, s. 10-16.
    5. Eustachy Iwanowski, Województwo bracławskie, Rozmowy o polskiéj koronie, na str. 514

    Zobacz też[]

  • bitwa pod Kopyczyńcami
  • Jackowo Górne
  • bitwa pod Batohem
  • Pręczki
  • Kalinowszczyzna
  • Linki zewnętrzne[]

  • Kalinowski
  • Kalinowski
  • The Kalinowski Family
  • Herb (nazwa przyjęta z niem. Erbe "dziedzictwo") – znak rozpoznawczo-bojowy, wywodzący się z symboliki heroicznej lub znaków własnościowych, od XII w. ustalany według ścisłych reguł heraldycznych, pełniący funkcję wyróżnika osoby stanu rycerskiego, później szlacheckiego, także rodziny, rodu, organizacji kościelnej, mieszczańskiej bądź cechu rzemieślniczego, korporacji, miasta, jednostki podziału terytorialnego lub państwa.Eustachy Antoni Heleniusz Iwanowski (ur. 1813 w miasteczku Chałaimgródek, gub. kijowska , zm. 7 sierpnia 1903 w Białopolu, Ukraina) – polski historyk.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Ślepowron, Bojno, Bujno, Pesze, Pęszno, Szeptyc, Korwin, Corvin, Ślepy Wron – polski herb szlachecki, występujący głównie na Mazowszu, Podlasiu i Rusi oraz na ziemi lubelskiej.
    Wadowice – miasto w południowej Polsce, w województwie małopolskim, siedziba władz powiatu wadowickiego i gminy miejsko-wiejskiej Wadowice. Miasto położone jest na Pogórzu Wielickim, nad Skawą. Przez miasto przebiega droga krajowa nr 28, droga krajowa nr 52 i linia kolejowa nr 117.
    Szlachta (ze starodolnoniemieckiego Slahta; współcz. niem. Geschlecht) – wyższa warstwa społeczna, wywodząca się ze stanu rycerskiego w społeczeństwie feudalnym. Szlachta posiadała zespół przywilejów społecznych, z których najbardziej podstawowym był przywilej posiadania ziemi. Przynależność do szlachty łączyła się z obowiązkiem służby wojskowej.
    Herb szlachecki – charakterystyczny znak rodowy ustalony według określonych reguł heraldycznych. W założeniu jest znakiem niepowtarzalnym, jednak może się nim posługiwać – w heraldyce polskiej – wiele rodów tzw. herbownych, tworzących w konsekwencji charakterystyczny dla polskiej heraldyki ród herbowy, grupujący rodziny czasem ze sobą wcale niespokrewnione. Wynika to m.in. z historii kształtowania się w Polsce stanu szlacheckiego, zachowującego tradycję przynależności do dawnych wielkich rodów lub klanów, także z praktyki przyjmowania jednego herbu przez rodziny niespokrewnione, ale służące w jednej chorągwi, a także w pewnym stopniu z prawnej możliwości tzw. adopcji herbowej osoby nobilitowanej przez jej szlacheckiego patrona należącego do genealogicznej linii danego rodu herbowego. Tylko polskim zwyczajem jest fakt, że różne rodziny szlacheckie mogą pieczętować się takim samym herbem. Rodziny te nawet nie są lub nie muszą być ze sobą skoligacone. Gdzie indziej herb jest własnością tylko jednej rodziny i tylko dla niej jest jej godłem, pieczęcią i znakiem. Dlatego zmiana koloru tła lub inności tego samego wizerunku powoduje powstanie innego herbu, jednak w Polsce jest to tylko inna odmiana herbu już istniejącego. Wywodzi się to z polskiego średniowiecznego systemu prowadzenia wojen i bitew, zwanego systemem chorągwi. Tym samym rycerze jednej chorągwi zwykle używali jej godła i nosili takie same herby. Stąd wiele rodzin szlacheckich w Polsce ma podobne lub identyczne herby. Często towarzyszyła temu formalna odmiana herbu. Praktyka ta została z czasem zakazana. W innych krajach europejskich dany herb przysługuje tylko jednej rodzinie. Choć znane są też sytuacje, gdy grupa rodzin noszących różne nazwiska odmiejscowe od różnych włości, ale wspólnego pochodzenia, nosi herby identyczne lub podobne, jak w Polsce. W średniowieczu wymagane było nawet wyróżnianie herbów poszczególnych członków rodziny, przez dodawanie specjalnych oznaczeń, bordiur itp. Ten zwyczaj przetrwał w heraldyce brytyjskiej. Charakterystycznym przykładem jest tu herb Księcia Walii, różniący się od herbu królewskiego nałożonym na tarczę kołnierzem turniejowym. W Polsce takie odróżnianie herbów osobistych było stosowane u zarania naszej heraldyki, przyczyniając się m.in. do powstawania odmian herbowych.
    Szlachta – stan społeczny istniejący w Królestwie Polskim, Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz na polskich, litewskich i ukrainnych ziemiach w czasie zaborów. Powstała z przekształcenia się stanu rycerskiego w szlachecki.
    Lubicz (Luba, Lubow, Łuba) – polski herb szlachecki. Jeden z polskich herbów szlacheckich, używany w całej Rzeczypospolitej.
    Andrzej Kalinowski herbu Kalinowa – wojownik, któremu, gdy poległ pod Obertynem 1531 r., wojsko usypało mogiłę, istniejącą jeszcze w końcu 1770 r.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.