• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kalifat Kordoby

    Przeczytaj także...
    Damaszek (arab. دمشق, transk. naukowa Dimašq, transk. polska Dimaszk; dialekt damasceński: š-Šām) – stolica oraz największe miasto Syrii – 1,71 mln mieszkańców (XII 2009), cały zespół miejski – 4,36 mln mieszkańców (2007). Leży w południowo-zachodniej części kraju, w oazie nad rzeką Barada u podnóża gór Antyliban, na skraju Pustyni Syryjskiej. Jest to największy ośrodek przemysłowy i naukowy w Syrii, jedno z czterech świętych miast islamu, a także (od 1268) siedziba prawosławnego Patriarchatu Antiochii, znaczący ośrodek handlowy. Aglomeracja Damaszku stanowi wydzieloną jednostką administracyjną Syrii.Al-Andalus (الأندلس) – arabska nazwa Półwyspu Iberyjskiego, nadana przez jego muzułmańskich zdobywców. Odnosi się ona zarówno do emiratu (ok. 750-929) jak i do kalifatu Kordoby (929-1031), a w szczególności do królestw Taify; może być używana również do ogólnego określenia terytoriów pod rządami muzułmanów (711-1492). Podczas powolnego procesu Rekonkwisty, ziemie iberyjskie były stopniowo ponownie zdobywane przez chrześcijan zajmujących północne enklawy, a nazwa "al-Andalus" zaczęła odnosić się tylko do zdominowanych przez islam ziem na południu.
    Kalif (arab. chalifa, „następca”) – tytuł następców Mahometa, czyli przywódców muzułmańskich społeczności państwowo-religijnych zwanych kalifatami. Pierwszym kalifem po śmierci Mahometa w 632 roku został Abu Bakr. Po zamordowaniu kalifa Alego w 661 roku, w wyniku sporu o sukcesję, doszło do rozłamu wewnątrz wyznawców islamu na szyitów i sunnitów. Kalifowie szybko zaczęli tracić władzę polityczną nad rozrastającym się imperium muzułmańskim. W 909 r. powstał szyicki kalifat w Kairze, zniszczony przez Saladyna w 1171 r. W 929 roku emir Kordoby, Abd ar-Rahman III, ogłosił się kalifem, jednak jego kalifat rozpadł się już w 1031 r.
    Kalifat Kordoby w roku 1000

    Kalifat Kordoby - nazwa państwa rządzącego islamską Hiszpanią (Al-Andalus) i północną Afryką w latach 929-1031. Tytuł kalifa przypisał sobie 16 stycznia 929 Abd ar-Rahman III, wcześniej emir Kordoby. Wszyscy kalifowie Kordoby byli członkami dynastii Umajjadów, która rządziła emiratem utworzonym na podbitych przez muzułmanów terenach od 756.

    Kair (arab. القاهرة; - trl. Al-Qāhirah, trb. Al-Kahira) – stolica i największe miasto Egiptu (214 km², liczba ludności 6 787 000 stałych mieszkańców, zespół miejski 17,285 mln mieszkańców (tzw. Wielki Kair) – największe miasto Afryki i Bliskiego Wschodu). Nie ma dokładnych statystyk na temat liczby ludności Kairu. Powodują to ciągłe wędrówki mieszkańców. Szacuje się, że codziennie przybywa tu tysiąc nowych mieszkańców. Ponad 2 mln osób mieszka w tzw. „Mieście umarłych”. Kair nazywane jest „Miastem tysiąca minaretów” lub „Matką Świata”. To największy ośrodek świata islamskiego. Położone jest nad Nilem.Sułtan (tur. "władca", arab. as-sulṭān – "ten, który ma władzę") – tytuł władcy islamskiego, używany w wielu krajach muzułmańskich, m.in. w Turcji osmańskiej do 1922. Państwo rządzone przez sułtana to sułtanat.

    Abd ar-Rahman I został emirem Kordoby w sześć lat po tym, jak jego dynastia utraciła tytuł kalifów Damaszku w 750. Abd ar-Rahman I przez cały ten okres uciekał przed swoimi prześladowcami. Chcąc odzyskać dawną pozycję i władzę, pokonał urzędujących tam władców muzułmańskich i zjednoczył tamtejsze lenna w emirat.

    Al-Hakam I, Abû al-`Âs al-Hakam ibn Hisham (ur. 770 w Kordobie, zm. 21 maja 822 w Kordobie) - emir Kordoby w latach 796-822Abd Allah, Abû Muhammad `Abd Allah ben Muhammad, أبو محمد عبد الله بن محمد (ur. 11 stycznia 842 w Kordobie, zm. 15 października 912 tamże) – emir Kordoby w latach 888-912.

    Władcy emiratu używali tytułów emira i sułtana do X wieku, kiedy Abd ar-Rahman III musiał stawić czoła groźbie inwazji Fatymidów, konkurencyjnego imperium islamskiego powstałego w Kairze. Częściowo po to, aby zyskać nowe siły w walce z Fatymidami, którzy przywłaszczyli sobie status kalifatu przekornie do Kalifatu Bagdadu Abbasydów, Rahman III sam ogłosił się kalifem. Zagwarantowało to jemu i jego poddanym prestiż, a tytuł pozostał, mimo że najeźdźcy zostali odparci.

    Rekonkwista (hiszp., port. reconquista - ponowne zdobycie) – walka chrześcijan o wyparcie Maurów z Półwyspu Iberyjskiego, trwająca od VIII do XV wieku.Abd ar-Rahman I, Abd Ar-Rahman ibn Mu’awija ibn Hiszam ibn Abd al-Malik (arab. ‏عبد الرحمن الداخل‎, ur. 731 w Damaszku, zm. 788 w Kordobie) – emir al-Andalus w latach 756–788, założyciel dynastii Umajjadów kordobańskich

    Przez sto następnych lat kalifowie Kordoby rządzili Hiszpanią i północną Afryką. Ten okres odznaczył się ogromnymi sukcesami w rozwoju handlu i kultury; w tym czasie zostało stworzonych wiele arcydzieł muzułmańskiej Hiszpanii. Mimo to, terytoria kalifatu stopniowo się zmniejszały.

    Umajjadzi, arab. بنو أمية, – ród arabski, jako dynastia kalifów panujący nad światem islamu w latach 661 do 750, a następnie rządzący w Al-Andalus od roku 756 do 1031.Abd ar-Rahman II, Abū l-Mutarraf `Abd ar-Rahmān ibn al-Hakam (ur. 792 w Toledo, zm. 22 września 852 w Kordobie) - czwarty emir z dynastii Umajjadzi w Hiszpanii, emir Kordoby w latach 822-852. Był synem al-Hakama I.

    Ostatnim kalifem Kordoby był Hiszam III, również z dynastii Umajjadów. Próbował scalić rozpadające się w tym czasie pod wpływem berberyjskiej inwazji Hammudydów ziemie kalifatu, jednakże m.in. wysokie podatki (nałożone m.in. na meczety) doprowadziły do opozycji duchownych muzułmańskich. Po zabójstwie wezyra al-Hakama przez patrycjat kordobański Hiszam dostał się do niewoli. Zdołał jednakże zbiec, wszakże ostatecznie zmarł na wygnaniu w Léridzie pięć lat później. Po przewrocie 1031 r. terytoria, które niegdyś kontrolował kalifat, zostały rozdzielone na dziesiątki niepodległych królestw zwanych taifami. Owe drobne, niezależne twory, niezdolne do efektywnego oporu, zostały stopniowo odzyskane przez królestwa chrześcijańskie w ramach postępującej rekonkwisty.

    Taifa – muzułmańskie państwa uformowane na terenie Półwyspu Iberyjskiego (arab. Al-Andalus) w czasach istnienia i po rozpadzie Kalifatu Kordoby w 1031 i państwa Almorawidów w XII wieku.Abbasydzi – jedna z dwóch największych (licząca 37 kalifów) sunnickich dynastii imperium muzułmańskiego, rządząca Kalifatem Bagdadu. Przejęła władzę w 750, po pokonaniu poprzednio rządzących Umajjadów; przeżywała rozkwit przez dwa następne stulecia, potem znalazła się w cieniu politycznej dominacji Bujidów, a następnie Seldżuków, aż w końcu upadła po zajęciu i zburzeniu Bagdadu przez Mongołów. W 1258 wódz mongolski Hulagu-chan zdobył Bagdad i był to faktyczny koniec znaczenia politycznego dynastii, chociaż mamelucy utrzymywali jej potomków jeszcze do 1517.

    Emirat Kordoby[]

  • Abd ar-Rahman I, 756-788
  • Hiszam I, 788-796
  • al-Hakam I, 796-822
  • Abd ar-Rahman II, 822-852
  • Muhammad I, 852-886
  • al-Mundhir, 886-888
  • Abdallah ibn Muhammad, 888-912
  • Abd ar-Rahman III, 912-929
  • Kalifat Kordoby[]

  • Abd ar-Rahman III, kalif 929-961
  • Al-Hakam II, 961-976
  • Hiszam II, 976-1008
  • Muhammad II, 1008-1009
  • Sulejman, 1009-1010
  • Hiszam II, 1010-1012
  • Suleiman, 1012-1017
  • Abd ar-Rahman IV, 1021-1022
  • Abd ar-Rahman V, 1022-1023
  • Muhammad III, 1023-1024
  • Hiszam III, 1027-1031
  • Abd ar-Rahman III an-Nasir, Abd ar-Rahman ibn Muhammad (ur. 11 stycznia 889 w Kordobie, zm. 15 października 961 w Medina Azahara) – emir Kordoby w latach 912-929, kalif Kordoby w latach 929-961. Najwybitniejszy przedstawiciel dynastii Umajjadów kordobańskich. Wnuk Abd Allaha.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.