• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kalendarz liturgiczny

    Przeczytaj także...
    Okres wielkanocny – okres w roku liturgicznym trwający od Wigilii Paschalnej do Niedzieli Zesłania Ducha Świętego (to jest 50 dni). W tym okresie używa się w liturgii Kościoła katolickiego białego koloru szat liturgicznych. Rozważa się w nim Zmartwychwstanie Pańskie.Rubrycela (łac. Directorium Divini Officii albo Ordo Divini Officii; pot. Dyrektorium) – w Kościele katolickim wydawnictwo, publikowane zazwyczaj jako rocznik, zawierające szczegółowy opis obchodów w roku liturgicznym dla kalendarza liturgicznego wydawcy, którym jest ordynariusz.
    Ewangelia Marka [Mk lub Mar] – druga z kolei, a zarazem najkrótsza i najstarsza Ewangelia nowotestamentowa. Jej autorem według tradycji chrześcijańskiej jest Jan Marek, który miał spisać w Rzymie relację Piotra Apostoła. Jest jedną z ewangelii synoptycznych. Święty Marek napisał Ewangelię dla ludzi nieznających języka aramejskiego oraz zwyczajów żydowskich. W przeciwieństwie do Mateusza terminy aramejskie zawsze są objaśniane, podobnie jak zwyczaje żydowskie. Pod względem stylu i języka ustępuje pozostałym Ewangeliom. Niewiele jest mów Jezusa i są one krótkie (poza dwoma, tj. Mk 4,1-34 oraz Mk 13,1-37). Marek koncentruje się na opisie cudów i czynów Jezusa.

    Kalendarz liturgiczny – przyjęta w danej religii lub wyznaniu cykliczna rachuba czasu związana ściśle z obchodami liturgicznymi.

    Kościół katolicki[edytuj kod]

    W Kościele katolickim kalendarz liturgiczny dzieli rok na Okresy Liturgiczne, te natomiast na tygodnie, a następnie na dni.

    Numeracja tygodni i dni jest zależna od stosowanego kalendarza. Tak więc np. 25 maja 2009 to w kalendarzu liturgicznym

    Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu. Kościół katolicki jest jednym z trzech głównych nurtów chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich.Wniebowstąpienie Pańskie – wstąpienie do nieba zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa. Jako święto chrześcijańskie obchodzone corocznie w 40. dniu od Zmartwychwstania Pańskiego (czwartek). W Polsce w Kościele rzymskokatolickim uroczystość ta – zgodnie z dekretem watykańskiej Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów – od 2004 r. obchodzona jest w VII Niedzielę Wielkanocną.
  • w rycie zwyczajnym: poniedziałek w VII tygodniu Okresu wielkanocnego,
  • w rycie nadzwyczajnym: poniedziałek po niedzieli po Wniebowstąpieniu (łac. feria secunda post Dominicam post Ascensionem Domini).
  • Poza cyklicznością związaną z Okresami Liturgicznymi przemienność dotyczy całego roku w kalendarzu. Przemienność ta dotyczy:

    Komputystyka – obliczanie danych potrzebnych do skonstruowania kalendarza liturgicznego. Komputyści w oparciu o cykle astronomiczne (pozorny ruch Słońca wokół Ziemi i ruch Księżyca wokół Ziemi) ustalali datę Wielkanocy i pozostałych świąt ruchomych. Efektem ich pracy były tablice paschalne. Największe znaczenie miały tablice opracowane przez Dionizego Małego dla lat 532-626, następnie kontynuowane do roku 721 przez opata Feliksa. W oparciu o tablice Dionizego Beda Czcigodny w 724 roku opracował tablice dla lat 532-1063. One właśnie stały się podstawą średniowiecznej komputystyki. Nauka ta odegrała bardzo ważną rolę, jako depozytariuszka wiedzy matematycznej. Ta nie zaniknęła w okresie średniowiecza między innymi dlatego, że była potrzebna do opracowania kalendarza liturgicznego.Liturgia (gr. λειτουργια – działanie na rzecz ludu) – w starożytnej Grecji działania konkretnej osoby lub społeczności na rzecz obywateli, obecnie – publiczna forma kultu religijnego, dotycząca całokształtu zrytualizowanych, zbiorowych i ściśle określonych czynności sakralnych, ustalonych przez kapłanów danej religii.
  • czytań biblijnych w niedziele i święta
  • Rok A - główne czytanie z Ewangelii Mateusza
  • Rok B - główne czytanie z Ewangelii Marka
  • Rok C - główne czytanie z Ewangelii Łukasza
  • czytań biblijnych w dni powszednie Okresu Zwykłego (systematyczne czytanie poszczególnych Ksiąg Biblijnych)
  • Rok I
  • Rok II
  • Liturgii Godzin (I - IV tygodnie).
  • Zobacz też[edytuj kod]

  • komputystyka
  • rok liturgiczny
  • rubrycela
  • święto
  • Bibliografia[edytuj kod]

  • Wprowadzenie do Mszału Rzymskiego. Kazimierz Dynarski (redaktor merytoryczny). Poznań: Pallottinum, 1986. ISBN 83-7014-040-8.
  • Linki zewnętrzne[edytuj kod]

  • Kalendarz liturgiczny diecezji polskich
  • Wokół liturgii - Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum
  • Nadzwyczajna forma rytu rzymskiego (łac. Forma extraordinaria, pot. msza trydencka) – w Kościele katolickim porządek celebrowania mszy obrządku łacińskiego, promulgowany w 1570 przez Piusa V po Soborze Trydenckim konstytucją apostolską Quo primum. Obecnie podstawą celebracji mszy w tej formie jest Mszał Rzymski w wydaniu Jana XXIII z 1962.Brewiarz (od łac. breviarium – skrót) – w chrześcijaństwie księga liturgiczna do odprawiania liturgii godzin, czyli codziennej modlitwy. Jest ona obowiązkowa dla wszystkich duchownych katolickich (księża, siostry zakonne, diakoni), jednak wielu świeckich również praktykuje modlitwę Liturgią Godzin. Proces powstawania brewiarza zapoczątkowany został w XVI wieku, szczególnie po soborze trydenckim (1545–1563).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wyznanie – określenie grupy religijnej wewnątrz większego prądu religijnego (w literaturze protestanckiej obecne jest także zapożyczone z języka angielskiego określenie denominacja). Termin zbliżony do pierwotnego znaczenia słowa sekta – bez współcześnie, powszechnie mu nadanego, pejoratywnego zabarwienia.
    Biblia, Pismo Święte (z greckiego βιβλίον, biblion – zwój papirusu, księga, l.m. βιβλία, biblia – księgi) – zbiór ksiąg, spisanych pierwotnie po hebrajsku, aramejsku i grecku (w formie koinè (gr. κοινὴ)), uznawanych przez żydów i chrześcijan za natchnione przez Boga. Biblia i poszczególne jej części posiadają odmienne znaczenie religijne dla różnych wyznań. Na chrześcijańską Biblię składają się Stary Testament i Nowy Testament. Biblia hebrajska – Tanach obejmuje księgi Starego Testamentu. Poszczególne tradycje chrześcijańskie mają nieco inny kanon ksiąg biblijnych.
    Religia – system wierzeń i praktyk, określający relację pomiędzy różnie pojmowaną sferą sacrum (świętością) i sferą boską, a określonym społeczeństwem, grupą lub jednostką. Manifestuje się ona w wymiarze doktrynalnym (doktryna, wiara), w czynnościach religijnych (np. kult czy rytuały), w sferze społeczno-organizacyjnej (wspólnota religijna, np. Kościół) i w sferze duchowości indywidualnej (m.in. mistyka).
    Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego – dokument zawierający zbiór podstawowych norm regulujących sposoby odprawiania mszy świętej w Kościele rzymskokatolickim. Przedstawia zarówno zarys liturgii, jak i zasady dotyczące przygotowywania wnętrza kościoła oraz strojów liturgicznych.
    Czytanie – w chrześcijaństwie, akt publicznego czytania Pisma Świętego, stanowiący m.in. część liturgii oraz niektórych innych uroczystości religijnych. Czytania są stałym elementem katolickiej Mszy świętej, prawosławnej Boskiej liturgii oraz protestanckich nabożeństw. W zależności od wyznania występują następujące tradycje wyboru czytań:
    Zwyczajna forma rytu rzymskiego, nowy porządek mszy (łac. Novus Ordo Missae, pot. Msza, msza posoborowa) – w Kościele katolickim porządek celebrowania mszy obrządku łacińskiego promulgowany w 1969 przez papieża Pawła VI konstytucją apostolską Missale Romanum i przyjęty za podstawowy (zwyczajny) w Kościele zachodnim. Obecnie podstawą celebracji mszy w tej formie jest Mszał Rzymski w wydaniu Benedykta XVI z 2008.
    Rok liturgiczny – przyjęty w danej religii cykliczny podział roku z wyróżnieniem obchodzonych dni świątecznych, obrzędów i innych, związanych z liturgią i teologią danego wyznania.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.008 sek.