• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kalchu



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Aszur-belu-usur lub Aszur-bela-usur (akad. Aššur-bēlu-uṣur lub Aššur-bēla-uṣur, zapisywane Aš-šur-en.pap, tłum. „O Aszurze, strzeż pana!”) – wysoki dostojnik asyryjski, który według asyryjskich list i kronik eponimów sprawować miał dwukrotnie urząd limmu (eponima), najpierw w 796 r. p.n.e. (będąc gubernatorem Habruri), a następnie w 772 r. p.n.e. (będąc gubernatorem Kalchu). Znana jest pieczęć Aszur-belu-usura, noszącego tytuł "oficera" Nergal-erisza, gubernatora Rasappy, ale nie ma pewności, czy chodzi tu o tą samą osobę.Asarhaddon, właśc. Aszur-aha-iddina (akad. Aššur-aha-iddina, biblijny Asarhaddon) – król Asyrii z dynastii Sargonidów, syn Sennacheryba; panował w latach 680-669 p.n.e.
    Kalchu – lamassu strzegące wejścia do pałacu królewskiego
    plan miasta Kalchu z zaznaczonym przebiegiem murów oraz wzgórzami Tell Nimrud (rezydencja królewska) i Tell 'Azar (arsenał)
    plan pałacu Aszurnasirpala II w Kalchu (na niebiesko zaznaczono dziedziniec w części ceremonialnej pałacu, na czerwono salę tronową, na żółto dziedziniec wewnętrzny w części prywatnej pałacu)

    Kalhu, Kalchu (asyr. Kalḫu), biblijne Kalach – starożytne miasto w północnej Mezopotamii, na wschodnim brzegu rzeki Tygrys, w IX i VIII w. p.n.e. stolica imperium asyryjskiego. Obecnie stanowisko archeologiczne Nimrud (Nimrūd) w muhafazie Niniwa w północnym Iraku, ok. 30-35 km na południowy wschód od miasta Mosul.

    Ataliā (VIII w. p.n.e.) – królowa asyryjska, żona króla Sargona II. Jej grobowiec został odkryty przez irackich archeologów w kwietniu 1989 r. w pałacu Aszurnasirpala II w Kalchu.Kultura Niniwa 5 (też kultura Niniwa V) - kultura archeologiczna wywodząca się z późnej kultury Uruk, która w latach 2900-2500 p.n.e. rozwijała się w północnej Mezopotamii. Jej nazwa, wprowadzona w latach 30-tych XX wieku przez brytyjskiego archeologa Maxa Mallowana, pochodzi od piątej warstwy archeologicznej w Niniwie, w której to po raz pierwszy odkryto charakterystyczną dla tej kultury ceramikę z malowanymi i odciskanymi wzorami. Swym zasięgiem kultura Niniwa 5 obejmowała obszar od gór Zagros na wschodzie po dorzecze rzeki Chabur na zachodzie.

    Spis treści

  • 1 Historia
  • 2 Prowincja Kalhu
  • 3 Kalendarium wykopalisk w Kalchu
  • 4 Polscy archeolodzy w Kalchu (1974-76)
  • 5 Czasy współczesne
  • 6 Związki z Biblią
  • 7 Zobacz też
  • 8 Przypisy
  • 9 Bibliografia
  • Historia[]

    Stanowisko Nimrud zasiedlone było już w czasach prehistorycznych, ale o tych najwcześniejszych fazach zasiedlenia wciąż wiadomo jest bardzo niewiele. Na początku III tys. p.n.e. znajdowała się tu już najprawdopodobniej osada, ale jej rozmiary i charakter pozostają nieznane. Na powierzchni stanowiska odnaleziono fragmenty ceramiki należącej do kultury Niniwa 5 (1 połowa III tys. p.n.e.), a w jednym z wykopów odkryto grób skrzynkowy datowany na ok. 1750 r. p.n.e.

    Niniwa (arab. نینوى, kurd. Neynewa, syr. ܢܝܢܘܐ) – jedna z 18 prowincji Iraku. Znajduje się w północnej części kraju. Stolicą prowincji jest miasto Mosul.Hormuzd Rassam (ur. 1826 w Mosulu, zm. 16 września 1910 w Brighton) – asyryjski archeolog, dyplomata i podróżnik. Jeden z pierwszych rodzimych badaczy przeszłości Mezopotamii. Z ramienia British Museum prowadził wykopaliska na wielu bliskowschodnich stanowiskach, m.in. w Niniwie, Nimrud (Kalchu), Babilonie, Borsippie i Balawat (Imgur-Enlil). Do najważniejszych odnalezionych przez niego zabytków należą tabliczki z Eposem o Gilgameszu (odkryte w Niniwie), Cylinder Cyrusa (odkryty w Babilonie) i fragmenty brązowych paneli z monumentalnych wrót z Balawat.

    Miasto Kalhu założone zostało najprawdopodobniej ok. 1280 r. p.n.e. Teksty z XIII w. p.n.e. wskazują, iż już wówczas odgrywało ono ważną rolę jako jedno z centrów administracyjnych państwa asyryjskiego. O mieście z okresu średnioasyryjskiego nie wiadomo wiele, gdyż archeolodzy prowadzący wykopaliska w Nimrud skupili swą uwagę przede wszystkim na przebadaniu miasta z okresu nowoasyryjskiego.

    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.UNESCO (ang. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization;pol. Organizacja Narodów Zjednoczonych do Spraw Oświaty, Nauki i Kultury; łac. unesco – łączę się w jedno) – organizacja wyspecjalizowana ONZ, której podstawowym celem jest wspieranie współpracy międzynarodowej w dziedzinie kultury, sztuki i nauki, a także wzbudzanie szacunku dla praw człowieka, bez względu na kolor skóry, status społeczny i religię.

    Ok. 878 r. p.n.e. asyryjski król Aszurnasirpal II (883-859 p.n.e.) uczynił Kalhu stolicą państwa i rozpoczął w tym mieście zakrojony na szeroką skalę program budowlany. Na jego rozkaz wzniesiony został nowy mur miejski, królewski pałac oraz dziewięć świątyń (położenie trzech z nich ustalono dzięki pracom wykopaliskowym). Mur miejski o długości ok. 7,5 km, wzniesiony z cegły mułowej, otaczał obszar o powierzchni ok. 360 ha. Wewnątrz miasta znajdowała się otoczona własnym murem obronnym cytadela, zajmująca powierzchnię ok. 20 ha. Kalhu pozostało stolicą do roku 707 p.n.e., kiedy to Sargon II (722-705 p.n.e.) uczynił Dur-Szarrukin nową stolicą Asyrii. Pomimo utraty statusu stolicy Kalhu pozostało ważnym miastem, a późniejsi władcy asyryjscy, jak np. Asarhaddon (680-669 p.n.e.), prowadzili tu prace budowlane. Medowie i Babilończycy zdobyli najprawdopodobniej Kalhu w okresie pomiędzy 614 a 612 r. p.n.e.

    George Smith (ur. 26 marca 1840 roku w Londynie, zm. 19 sierpnia 1876 roku w Aleppo) - brytyjski asyriolog, tłumacz pisma klinowego; jako pierwszy przetłumaczył na język współczesny Epos o Gilgameszu.Janusz Meuszyṅski (ur. 22 listopada 1946 w Katowicach, zm. 23 maja 1976 w pobliżu Mersin w Turcji) – polski archeolog i asyriolog, badacz kultury starożytnej Mezopotamii, w latach 1974-1976 kierownik polskich prac wykopaliskowych w Nimrud (starożytne Kalhu) w Iraku.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Asyria (akad. māt Aššur) – starożytne państwo semickie w północnej Mezopotamii istniejące od drugiej połowy III tysiąclecia p.n.e. do pierwszej połowy I tysiąclecia p.n.e.
    William Kenneth Loftus (ur. 13 listopada 1820 w Linton w Anglii, zm. 27 listopada 1858 na morzu) – brytyjski geolog, archeolog, podróżnik i odkrywca.
    Bel-dan (akad. Bēl-dān, tłum. „Bóg Bel jest potężny”) – wysoki dostojnik za czasów panowania asyryjskich królów Aszur-nirari V (754-745 p.n.e.), kiedy to zajmował stanowisko rab szake (wielkiego podczaszego), i Tiglat-Pilesera III (744-727 p.n.e.), kiedy to był gubernatorem miasta Kalchu. Trzykrotnie, w 750, 744 i 734 r. p.n.e., pełnił urząd limmu (eponima). Wywodził się z rodziny królewskiej, na co wskazują dwa skierowane do niego listy odnalezione w Kalchu. Ich nadawca, również asyryjski dostojnik, nazywa w nich Bel-dana „ojcem” i wspomina o ich wspólnym pochodzeniu z rodziny „królów Kalchu”. Fakt, iż po wielkiej rebelii, która usunęła od władzy Aszur-nirari V i wyniosła na tron asyryjski Tiglat-Pilesera III, Bel-dan pozostał wpływową osobą na dworze królewskim, świadczyć może o tym, iż należał on do tych dostojników dworskich, którzy wsparli Tiglat-Pilesera w trakcie jego przewrotu pałacowego.
    Tiglat-Pileser III, właśc. Tukulti-apil-Eszara III (akad. Tukultī-apil-Ešarra, biblijny Tiglat-Pileser) – król Asyrii; według Asyryjskiej listy królów panować miał przez 18 lat. Jego rządy datowane są na lata 744-727 p.n.e. Władzę w państwie objął w wyniku przewrotu pałacowego, który obalił poprzedniego władcę Aszur-nirari V. Wprowadził wiele reform w dziedzinie administracji i wojskowości, które przywróciły Asyrii silną pozycję militarną i ekonomiczną na Bliskim Wschodzie.
    Sargon II, właśc. Szarru-kin II (akad. Šarru-kīn, biblijny Sargon) – władca Asyrii, który panował w latach 722-705 p.n.e. W wyniku przewrotu wojskowego w czasie oblężenia Samarii obalił Salmanasara V. Ojciec Sennacheryba, założyciel dynastii Sargonidów. Jego żoną była królowa Atalia.
    Ninurta - sumeryjski bóg burzy, wojny i rolnictwa. Główne ośrodki kultu w Nippur (świątynia E-szu-me-sza) oraz Kalchu.
    Komisja Standaryzacji Nazw Geograficznych poza Granicami Rzeczypospolitej Polskiej (KSNG) – komisja odpowiedzialna za ustalanie polskich nazw geograficznych świata (egzonimów) oraz za reprezentowanie Polski w kwestiach nazewnictwa geograficznego na arenie międzynarodowej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.019 sek.