• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kadencja Landina

    Przeczytaj także...
    Kwinta - interwał prosty zawarty między pięcioma kolejnymi stopniami skali muzycznej. W szeregu zasadniczym naturalnie występuje kwinta czysta i kwinta zmniejszona (tryton). Zastosowanie znaków chromatycznych pozwala zmienić jej rozmiar.Interwał (z łac. intervallum, dosłownie "miejsce pomiędzy szańcami") – w teorii muzyki jest to odległość między dwoma dźwiękami.
    Seksta - interwał prosty zawarty między sześcioma kolejnymi stopniami skali muzycznej. W szeregu zasadniczym naturalnie występują seksta wielka i seksta mała. Zastosowanie znaków chromatycznych pozwala zmienić jej rozmiar.
    Kadencja Landina rozumiana jako rozwiązanie seksty przez przejście górnego głosu o sekundę w dół i rozwiązanie skokiem o tercję

    Kadencja Landina, kadencja landinowska, seksta Landina – rodzaj kadencji lub techniki kompozytorskiej, nazwanej tak od nazwiska Francesco Landina (1325–1397), niewidomego organisty z Florencji, który stosował ją szczególnie chętnie. Jej wykorzystanie było również częste w muzyce XIV i wczesnego XV wieku.

    Technika kompozytorska – sposób organizowania elementów dzieła muzycznego (takich jak np. rytm lub harmonia). Zastosowanie techniki kompozytorskiej warunkuje fakturę utworu.Oktawa – interwał prosty zawarty między ośmioma kolejnymi stopniami skali muzycznej. W szeregu zasadniczym naturalnie występuje oktawa czysta. Zastosowanie znaków chromatycznych pozwala zmienić jej rozmiar.

    W typowej średniowiecznej kadencji interwał seksty wielkiej rozwiązywany był na interwał oktawy poprzez przesunięcie obu dźwięków krokiem sekundy w ruchu przeciwnym. U Landina wyższy głos przechodzi o sekundę w dół (tworząc interwał kwinty z głosem niższym), by następnie osiągnąć finalis skokiem tercji w górę.

    Organista – muzyk grający na organach. Najczęściej organista jest zarazem akompaniatorem liturgicznym w kościele katolickim lub akompaniatorem pieśni w kościołach protestanckich. Dobry organista powinien mieć opanowaną sztukę improwizacji, kompozycji i czytania nut a vista. Bardzo często zresztą w codziennej pracy organisty te umiejętności okazują się niezbędne.Ruchy głosów w połączeniach harmonicznych to w harmonii sposób prowadzenia głosów w połączeniach między akordami. Określa się go w stosunku do dwóch wybranych głosów. Dlatego też, pomiędzy dwoma akordami może występować kilka rodzajów ruchów w zależności od tego, względem których głosów rozpatruje się dane połączenie. Niektóre ruchy są niedozwolone, a ich stosowanie jest uważane za błąd.

    Kadencję landinowską tłumaczy się także jako zejście z dźwięku finalis na dźwięk prowadzący (VII stopień skali), odejściu od niego o sekundę w dół na sekstę (VI stopień, tzw. "sekstę Landina") i powtórnym osiągnięciu finalis skokiem tercji w górę.

    Landino nie był pierwszym kompozytorem stosującym tę technikę – najwcześniejsze przykłady pochodzą z utworów Gharadello da Firenze; jednak dopiero Landino stosował ją w swoich utworach konsekwentnie. Sam termin został użyty w XIX wieku przez niemieckiego badacza A.G. Rittera w Zur Geschichte des Orgelspiels (Lipsk, 1884).

    Sekunda - interwał prosty zawarty między dwoma sąsiednimi stopniami skali muzycznej. W szeregu zasadniczym naturalnie występują sekunda wielka i sekunda mała. Zastosowanie znaków chromatycznych pozwala zmienić rozmiar sekundy.Francesco Landino (Landini) (ur. ok. 1325, zm. 2 września 1397 we Florencji) – włoski niewidomy poeta, kompozytor i organista okresu Trecento (we Francji – Ars nova), działąjący we Florencji. Prócz muzyki zajmował się również gramatyką, poetyką i filozofią.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Andrzej Chodkowski (red.), Encyklopedia muzyki, Warszawa: PWN, 2001, ISBN 83-01-13410-0.
  • Józef M. Chomiński: Historia harmonii i kontrapunktu, t. I. Kraków: PWM, 1958.




  • Warto wiedzieć że... beta

    Tonus Finalis, finalis (łac. końcowy) to w skalach kościelnych dźwięk, na którym utwór się kończy. Jest dźwiękiem podstawowym, wspólnym dla danej skali autentycznej jak i wywodzącej się z niej plagalnej. Jego odpowiednikiem w skalach systemu dur-moll (który powstał ze stopniowego przekształcania skal kościelnych) jest tonika.
    Kadencja (z łac. cadere co oznacza opadać) to połączenie akordów mające charakter zakończenia, a w harmonii klasycznej połączenie trójdźwięków: Toniki, Subdominanty i Dominanty (T, S i D). Kończą one utwór muzyczny lub jego część.
    Florencja (wł. Firenze, MAF: [fiˈrɛnʦe]) – miasto w środkowych Włoszech, nad Arno, u stóp Apeninów, stolica Toskanii i prowincji Florencja, stolica Włoch w latach 1865–1871. W 2006 roku liczyła 366 tys. mieszkańców.
    Dźwięk prowadzący w skali muzycznej, to określenie dla tego dźwięku, który ma tendencję do ciążenia ku sąsiadującej tonice.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.