• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Julia Helena

    Przeczytaj także...
    Druzus Młodszy czyli Druzus II Kastor (Tiberius Claudius Drusus Castor; Drusus Iulius Caesar) (ur. 13 p.n.e. – zm. 14 września 23 n.e.) był synem cesarza rzymskiego Tyberiusza i Wipsanii Agrypiny.Vipsania Agrippina (ur. około 33 p.n.e.; zm. w czerwcu 20 roku n.e.) córka Marka Agrypy, przyjaciela cesarza Augusta. Jako małe dziecko została zaręczona z Tyberiuszem. Małżeństwo doszło do skutku w 16 roku p.n.e. W 13 p.n.e. małżonkom urodził się syn Druzus Kastor. W następnym roku August, chcąc wydać Tyberiusza za swoją córkę Julię, wymusił rozwód Wipsanii i Tyberiusza. Wipsania, która w momencie rozwodu była w ciąży, została zmuszona do usunięcia płodu. Wyszła potem za mąż za Azyniusza Gallusa (syna Azyniusza Polliona) i miała z nim pięciu synów.
    Klaudia Julia Liwilla zwana też Julią Liwillą Starszą (Claudia Iulia Livilla) (ur. 13 p.n.e. – zm. 31 n.e.) była córką Druzusa I i Antonii Młodszej.

    Julia Helena (w źródłach występuje jako Iulia Drusi, Iulia Livia, Iulia Helena, ur. ok. 5 r. – zm. 43 r.) – córka Julii Liwilli (córki Druzusa Starszego i Antonii Młodszej) oraz Druzusa (syna cesarza Tyberiusza i Wipsanii Agrypiny). W 14 n.e. była chora, i jak opisuje Swetoniusz, cesarz August na łożu śmierci dopytywał się, czy wyzdrowiała. W 20 n.e. poślubiła swojego kuzyna – Nerona Cezara, syna Germanika i Agrypiny Starszej. Małżeństwo okazało się niezbyt szczęśliwe i zostało wykorzystane przez Sejana, zaufanego prefekta pretorianów cesarza Tyberiusza, w jego machinacjach skierowanych przeciwko Neronowi Cezarowi. Według Tacyta Sejan wykorzystał swój romans z Klaudią Julią Liwillą do spiskowania przeciwko Neronowi, który nie mógł się czuć pewny nawet u siebie w nocy, gdyż jego żona, Julia Helena, o jego czuwaniach, snach i westchnieniach donosiła swojej matce, a ta Sejanowi.

    Gaius (Sergius?) Rubellius Plautus (ur. ok. 33 n.e.; zm. 62 n.e.) był synem Gajusza Rubeliusza Blandusa i Julii Heleny, a więc ze strony matki prawnukiem cesarza Tyberiusza. Jego ojciec przeszedł wszystkie szczeble kariery politycznej aż do konsulatu. Zmarł w 38 n.e. Matka stała się niewinną ofiarą intryg cesarzowej Mesaliny wywołanych być może postrzeganiem Plauta jako potencjalnego rywala Brytanika, syna cesarzowej. Została na rozkaz cesarza Klaudiusza stracona. Plaut poślubił Antystię Pollittę (Antistia Pollitta), córkę Lucjusza Antystiusza Wetusa (Lucius Antistius Vetus), konsula w 55 n.e., legata w Germanii Superior w 55-56, prokonsula Azji w 64-65. Plaut był uważany za kochającego męża i ojca. Imion jego dzieci nie znamy.Publius (albo Gaius – imię niepewne) Cornelius Tacitus, czyli Tacyt (około 55–120) – jeden z najsłynniejszych historyków rzymskich.

    W 29 n.e. wskutek intryg Sejana jej mąż został uwięziony na rozkaz cesarza Tyberiusza – jej dziadka. Został przeprowadzony rozwód, a Neron popełnił samobójstwo. Kasjusz Dion pisze, że po śmierci Nerona Cezara, Julia została zaręczona z Sejanem, a małżeństwo to miało go wprowadzić go do rodziny cesarskiej Juliuszów-Klaudiuszów. Sejan został stracony na rozkaz Tyberiusza 18 października 31 n.e.. Później, w 33 n.e. Julia poślubiła pochodzącego z ekwickiej rodziny – Gajusza Rubeliusza Blandusa. Po jego śmierci w 38 n.e. nie wyszła ponownie za mąż. Jak podaje Swetoniusz, na podstawie mglistych poszlak, bez dania jakiejkolwiek możliwości obrony, jej wuj, cesarz Klaudiusz, kazał ją stracić. W przypisie 109 do "Boskiego Klaudiusza" tłumacz podaje, że za oskarżeniami stała Messalina i że odbyło się to w 43 n.e.

    Antonia Minor (ur. 31 stycznia 36 p.n.e. w Atenach; zm. 1 maja 37 n.e.) była drugą, obok Antonii Starszej, córką Marka Antoniusza i Oktawii Młodszej.Agrypina Starsza (łac. Vipsania Agrippina Maior, ok. 14 p.n.e. – 18 października 33 n.e.) – córka Marka Agrypy i Julii, córki Augusta.

    Małżonkowie i dzieci[ | edytuj kod]

  • Klaudiusz Neron Juliusz Cezar (od 22 do rozwodu w 33)
  • Gajusz Rubeliusz Blandus (od 33)
  • Rubeliusz Plaut
  • Rubelia
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Boski August, Rozdział 99. W: Gajusz Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972, s. 181.
    2. Roczniki,Księga czwarta, rozdział 60-61. W: Tacyt: Dzieła. Warszawa: Czytelnik, 2004, s. 197. ISBN 83-07-02993-7.
    3. Księga LVIII 3,9. W: Kasjusz Dion Kokcejanus: Historia. tłumaczenie angielskie;edycja komputerowa http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/home.html.
    4. Boski Klaudiusz, Rozdział 29. W: Gajus Swetoniusz Trankwillus: Żywoty Cezarów. Warszawa: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, 1972, s. 313.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie. Klaudiusz Neron Juliusz Cezar łac. Claudius Nero Iulius Caesar Germanicus (6–30), blisko spokrewniony z cesarzami z dynastii julijsko-klaudyjskiej, był synem Germanika i Agrypiny Starszej. Jego młodszym bratem był późniejszy cesarz Kaligula. 26 maja 17 n.e. wraz z rodzeństwem brał udział w triumfie swojego ojca, Germanika, za zwycięstwa nad Cheruskami i Chattami. Po odjeżdzie Germanika i Agrypiny na Wschód pozostał w Rzymie. W 20 n.e. wyjechał na spotkanie matki, wracającej do Rzymu z prochami Germanika, do Tarracyny. W tym też roku przywdział togę męską (toga virilis). Na wniosek Tyberiusza senat zezwolił Neronowi ubiegać się o kwesturę na pięć lat przed uzyskaniem przewidywanego prawem wieku. Otrzymał też godność arcykapłana. Dzień pierwszego wystąpienia w życiu politycznym Nerona i jego młodszego brata, Druzusa, cesarz Tyberiusz uczcił darem pieniężnym dla ludu. Neron był zaręczony z Junią, córką Metellusa Sylanusa, namiestnika Syrii. Małżeństwo nie doszło do skutku z powodu śmierci Junii. Został pierwszym mężem Julii Heleny wnuczki Tyberiusza, od 20 roku n.e. do rozwodu w 29. Po śmierci syna Druzusa w 23 n.e., Tyberiusz przyprowadził do senatu Nerona i jego brata Druzusa, polecając ich opiece senatorów, wskazując ich jako swoich następców. Neron wygłosił mowę pochwalną nad zwłokami swojego teścia,syna cesarza. W 24 n.e. pontyficy zarządzili podjęcie takich samych modłów i złożenie ofiar za Nerona i Druzusa, jak za cesarza Tyberiusza. W związku z tym cesarz wystąpił w senacie z mową, w której wyraził opinię, że takie oznaki czci należą się tylko osobom wiekowym i zasłużonym. Był to sygnał dla senatorów, że zmienia się nastawienie cesarza do synów Agrypiny. W 26 n.e. Neron był kwestorem. Sejan w swoim dążeniu do władzy pracował potajemnie nad doprowadzeniem do zguby Nerona. Młody człowiek został otoczony szpiegami i prowokatorami, którzy podjudzali go do nierozważnych wypowiedzi, o których informowali następnie Tyberiusza. W interesie Sejana działała też żona Nerona, która donosiła o wszystkim swojej matce Liwilli, kochance Sejana, jak i jego brat Druzus, omamiony nadzieją panowania po usunięciu starszego brata. Niedługo po śmierci Liwii, a respekt do matki powstrzymywał jak dotąd cesarza przed najgorszymi czynami, Tyberiusz wysłał list do senatu, w którym oskarżał Agrypinę i Nerona w bardzo ostrych słowach, chociaż nie zarzucał im dążenia do zbrojnego przewrotu. Senat nie podjął w pierwszym dniu żadnej uchwały w tej sprawie, niepewny co do intencji cesarza. Wokół budynku senatu zbierał się też lud rzymski, niosąc portrety Nerona i Agrypiny i wołając, że list niosący zgubę domowi Germanika jest sfałszowany. Tyberiusz poczuł się zmuszony ponowić swoje oskarżenia i tym razem Senat nie odważył się opierać. Neron został ogłoszony wrogiem państwa, na rozkaz cesarza Tyberiusza został zesłany na wyspę Poncję (dziś Ponza) i albo zamorzony głodem albo zmuszony do samobójstwa. Na początku panowania Kaliguli w 37 n.e. szczątki Klaudiusza Nerona sprowadzono do Rzymu i pochowano w Mauzoleum Augusta.




    Warto wiedzieć że... beta

    Prefekt pretorianów (łac. praefectus praetorio) był jednym z najwyższych urzędników cesarskich w starożytnym Rzymie.
    Lucius Aelius Seianus (ur. 20 p.n.e. – zm. 18 października 31 n.e.) – ambitny żołnierz, przyjaciel i zaufany cesarza Tyberiusza, wszechwładny prefekt gwardii pretoriańskiej.
    Gaius Claudius Drusus Caesar Germanicus (ur. 24 maja 15 p.n.e., zm. 10 października 19 n.e.) – wódz rzymski, członek dynastii julijsko-klaudyjskiej (wnuk Liwii, żony cesarza Augusta). Bratanek cesarza Tyberiusza, ojciec cesarza Kaliguli, brat Klaudiusza. Poślubił wnuczkę Oktawiana Augusta, Agryppinę.
    Gaius Rubellius Blandus (? - 38 n.e.) – polityk rzymski czynny na przełomie I w. p.n.e. i I w. n.e. Wnuk Rubeliusza Blandusa z Tibur, ekwity a zarazem nauczyciela retoryki. Był kolejno kwestorem, pretorem, trybunem ludowym, konsulem dokooptowanym (18). W 33 n.e. poślubił wnuczkę cesarza Tyberiusza wiążąc się z dynastią julijsko-klaudyjską. Zmarł w 38 n.e.
    Tyberiusz, Tiberius Claudius Nero (ur. 16 listopada 42 p.n.e.; zm. 16 marca 37 n.e.) – cesarz rzymski, syn Tyberiusza Klaudiusza i Liwii Druzylli. Oficjalna tytulatura cesarska Tiberius Caesar Augustus.
    Lucjusz Kasjusz Dion Kokcejanus (łac. Lucius Cassius Dio Cocceianus, grec. Δίων ὁ Κάσσιος; ur. 163/164, zm. ok. 235) – rzymski historyk pochodzenia greckiego oraz senator i dwukrotny konsul.
    Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.799 sek.