• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • José de Alencar

    Przeczytaj także...
    Piotr II, port. Pedro Segundo (ur. 2 grudnia 1825 w Rio de Janeiro, zm. 5 grudnia 1891 w Paryżu) – ostatni cesarz Brazylii, tam urodzony, co czyni go jedynym "rodowitym" monarchą brazylijskim.Rio de Janeiro [ˈʁi.u dʒi ʒaˈnejɾu] (port. Rzeka Styczniowa) – miasto w południowo-wschodniej części Brazylii nad Atlantykiem. Położone na wyżynie, wśród wzgórz, m.in. znana "Głowa Cukru" - Pão de Açúcar, nad zatoką Guanabara. Stolica stanu Rio de Janeiro. Od 1808 do 1821 roku faktyczna stolica Portugalii - rodzina królewska z Janem VI na czele schroniła się tutaj przed inwazją wojsk napoleońskich. W latach 1822-1960 Rio de Janeiro było stolicą niepodległej Brazylii, zanim powstała Brasilia.
    Fortaleza – miasto w północno-wschodniej Brazylii, port nad Oceanem Atlantyckim; stolica stanu Ceará; 2,4 mln mieszkańców (2006).

    José Martiniano de Alencar (1 maja 1829 – 12 grudnia 1877) był brazylijskim prawnikiem, politykiem, oratorem, pisarzem i dramaturgiem. Jest uważany za najbardziej wpływowego i najpopularniejszego brazylijskiego pisarza doby romantyzmu. Główny przedstawiciel tradycji literackiej zwanej indianizmem. Czasami podpisywał swoje prace jako Erasmo.

    Życiorys[]

    Dom w Fortaleza, w którym urodził się i mieszkał José de Alencar do 1844 roku

    José Martiniano de Alencar urodził się 1 maja 1829 w Fortelaza. Był synem byłego księdza (później polityka) José Martiniano Pereira de Alencara i Any Josefiny de Alencar. Rodzina przeprowadziła się do São Paulo w 1844 roku. José ukończył prawo na Faculdade de Direito da Universidade de São Paulo w 1850 roku i rozpoczął swoją karierę prawniczą w Rio de Janeiro. Namówiony przez swojego przyjaciela Francisco Otaviano, stał się współtwórcą dziennika Correio Mercantil

    Alcenar związany był z Konserwatywną Partią Brazylii. Był brazylijskim ministrem sprawiedliwości od 1868 do 1870. Planował również zostać senatorem, ale Piotr II nigdy go nie powołał, a to wszystko pod pretekstem, że Alcenar jest za młody. Urażony zaistniałą sytuacją później porzucił scenę polityczną.

    Był bardzo bliskim przyjacielem popularnego pisarza Machado de Assis, który napisał w 1866 artykuł wychwalający jego nowelę Iracema, którą José opublikował rok wcześniej.

    Pomnik José de Alencar w Rio de Janeiro.

    Alencar zmarł w Rio de Janeiro w 1877 roku na gruźlicę. Teatr w Fortalaza Theatro José de Alencar nazwany został na jego cześć

    Twórczość[]

    Powieści[]

  • Pięć minut (1856)
  • A Viuvinha (1857)
  • O Guarani (1857)
  • Lucíola (1862)
  • Diva (1864)
  • Iracema (1865)
  • Kopalnie srebra (1865-1866)
  • O Gaúcho (1870)
  • A Pata da Gazela (1870)
  • O Tronco do Ipê (1871)
  • A Guerra dos Mascates (1871-1873)
  • Til (1871)
  • Złote sny (1872)
  • Broszury (1873)
  • Ubirajara (1874)
  • Kraj (1875)
  • Senhora (1875)
  • Wcielenie (1893 — pośmiertnie)
  • Dramaty[]

  • Kredyty (1857)
  • Verso e Reverso (1857)
  • Demon Rodziny (1857)
  • Skrzydła Anioła (1858)
  • Matka (1860)
  • Pokuta (1867)
  • Jezuita (1875)
  • Bibliografia[]

  • Biografia pisarza (port.)
  • Linki zewnętrzne[]

  • Audiobooki z książkami Alencara (port.)



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.