• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Jogasutry



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Joga (sanskryt योग) – jeden z sześciu ortodoksyjnych (tzn. uznających autorytet Wed) systemów filozofii indyjskiej, zajmujący się związkami pomiędzy ciałem a umysłem (świadomością i duchem). Oznacza to, że poprzez odpowiedni trening ciała (w tym ascezę), dyscyplinę duchową (medytację) i przestrzeganie zasad etycznych, deklaruje ona możliwość przezwyciężenia prawa karmana i wyzwolenia praktykującego z kręgu wcieleń (sansara).Leon Cyboran (ur. 30 sierpnia 1928 w Krakowie, zm. 6 czerwca 1977 w Warszawie) – badacz filozofii indyjskiej w powojennej Polsce. Absolwent ekonomii wrocławskiej, filozofii ze specjalizacją z psychologii (Uniwersytet Warszawski 1952) oraz filologii indyjskiej (UW 1963), uczeń profesorów Jana Legowicza i Eugeniusza Słuszkiewicza, miał rzadkie w świecie przygotowanie do zajmowania się klasyczną jogą - dziedziną filozofii indyjskiej, którą obrał za temat swej rozprawy doktorskiej (UW 1970) i (niedokończonej) habilitacji.
    Podział na padah[ | edytuj kod]

    Traktat Jogasutra składa się z czterech rozdziałów bądź ksiąg. Te cztery części omawiają kolejno następujące zagadnienia:

    1. Samadhipada – nauki o metodach skupienia i ekstazy w świetle mądrości.
    2. Sadhanapada – metody praktyk ascetycznych, intuicyjnych i wewnętrznych.
    3. Wibhutipada – rozwój nadludzkich, ekstrasensorycznych zdolności i możliwości, siddhi.
    4. Kaiwaljapada – nauki o ostatecznym wyzwoleniu z kręgu wcieleń w materialnych światach.

    Główne wątki[ | edytuj kod]

  • Świat istnieje realnie (nie jest złudzeniem)
  • Cierpienie jest powszechne (wyzwolenie się z cierpienia jako cel)
  • Modalności – jasność, inteligencja, energia, aktywność mentalna, inercja statyczna, ciemność psychiczna
  • Rytuały religijne nie mają większej wartości
  • Troistość doświadczeń – błędy i złudzenia, doświadczenia psychiczne, doświadczenia parapsychiczne
  • Pięć matryc tworzących stany psychomentalne – niewiedza, poczucie indywidualności, namiętność, wstręt, wola życia
  • Ekagrata – koncentracja na jednym obiekcie (podstawa medytacji)
  • Świadomości – świadomość dzienna, świadomość snu ze snami, świadomość snu bez snów, świadomość kataleptyczna
  • Iśwara Bóg joginów
  • Ekstaza, czyli samadhi – zjednoczenie, wchłonięcie, całość, połączenie
  • Istnienie poza czasem (w wiecznej teraźniejszości)
  • Ponadnaturalne moce jogina (siddhi) – jasnowidzenie, jasnosłyszenie, polimorfizm, transmutacja, teleportacja i inne
  • Mistyczna sylaba aum
  • Samadhi[ | edytuj kod]

  • I. sabidźa- oraz nirbidźasamadhi (rytambharapradźńa) – zalążkowe i bezzalążkowe zatopienie w najwyższym Świetle Oświecenia, w Mądrości praw i zasad duchowych (ryta).
  • II. Kleśatanukaranasamadhi (saptadhapradźńasamadhi) – oświecenie usuwające przyczyny cierpienia, dające siedmiopoziomowe, szczegółowe pojmowanie prawdy, prawdziwej wiedzy, mądrości.
  • III. pradźńalokah samadhi (wiwekapradźńa) – światło poznania prawdy, mądrość rozróżniająca sat od asat, odróżniająca to co pochodzi z Rzeczywistości i Prawdy od tego co pochodzi z iluzji i fałszu.
  • IV. dharmameghasamadhi – Obłok Boskich Cech, spłukiwacz cech, wyzwolenie.
  • Bóg lub bóstwo – istota nadprzyrodzona, której istnienie postuluje większość religii. Zajmuje się nim teologia i filozofia, gdzie jest ono uważane za zagadnienie metafizyczno-egzystencjalne. Ze względu na duże zróżnicowanie rozumienia tego pojęcia, trudno jest o jego jednoznaczną definicję (co dodatkowo utrudniają założenia teologiczne związane z tym zagadnieniem, pochodzące z poszczególnych religii). Jako najbardziej różniące się od siebie, należy wyodrębnić definicje używane przez religie politeistyczne i monoteistyczne, deizm, panteizm oraz panenteizm.Wyzwolenie – stan będący celem rozwoju duchowego w tych tradycjach hinduistycznych, które dążą do uwolnienia od cykliczności sansary, prawa karmana zmuszającego do ponownej inkarnacji na Ziemi i doświadczanego tutaj cierpienia materialnej egzystencji (uwięzienia jaźni w materii). Stan ten można określać jako przejście ponad uwikłania w nierzeczywistość i iluzje maji lub prakryti. Osiągnięcie wyzwolenia przez hinduistę jest równoznaczne z przekroczeniem kondycji inkarnowanej istoty ludzkiej i uzyskaniem innej (doskonalszej jakościowo) relacji z religijnym ideałem . Wiedzę :


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Ekagrata (dewanagari एकाग्रता) – słowo pochodzące z sanskrytu oznaczające jednolitość bądź jednopunktowość - jest to niezbędny czynnik występujący w niemal wszystkich technikach medytacji. Ograniczenie uwagi do pojedynczego punktu pozwala na ograniczenie aktywności zmysłów, co jest pomocne w medytacjach.
    Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.
    Rytuał – zespół specyficznych dla danej kultury symbolicznych sekwencji sformalizowanych czynów i wypowiedzi, wykonywanych w celu osiągnięcia pożądanego skutku, który jednakże może być znacznie oderwany od pozornie oczywistego celu funkcjonalnego.
    Sadhana ( dosłownie środki realizacji ) – w religiach dharmicznych to zbiór indywidualnych praktyk duchowych aspiranta, które mogą obejmować :
    Samādhi (nie mylić z mahasamadhi) (skt समाधि, chiń. sanmade 三摩提 lub sanmei 三昧, kor. samadi 사마디 lub sammae 삼매, jap. さんまい, wiet. tam-ma-địa) — w religiach dharmicznych oznacza medytacyjne pochłonięcie, stan osiągany dzięki wytrwałej praktyce medytacji (np. zazen lub innej), polegający na głębokiej koncentracji niezakłóconej zewnętrznymi bodźcami. Samadhi nie polega na izolacji od świata, tylko na takim zjednoczeniu z nim, które wolne jest od lgnięcia do zjawisk.
    Iśwara (dewanagari ईश्वर trl. Īśvara, Iś oznacza panowanie) – w hinduizmie, Najwyższy Bóg, Pan bądź rządca wszechświata. Generalnie rozbieżności co do natury Iśwary są duże - w klasycznej filozofii indyjskiej rozpatruje się dwie główne interpretacje, mianowicie teistyczną i panenteistyczną. Interpretację teistyczną odnajdujemy w jodze, interpretację panenteistyczną w Rygwedzie i upaniszadach. Interpretacja panenteistyczna oznacza tutaj, zgodnie z Rygwedą, że Bóg w jednej czwartej jest wszechświatem, a w trzech czwartych wykracza ponad niego.
    Kleśa (sanskryt क्लेशा, trl. kleśā, uciążliwość) – czynniki, które według Patańdźalego, autora podręcznika jogi klasycznej, są przyczyną cierpienia.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.