• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Jogasutry



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Joga (sanskryt योग) – jeden z sześciu ortodoksyjnych (tzn. uznających autorytet Wed) systemów filozofii indyjskiej, zajmujący się związkami pomiędzy ciałem a umysłem (świadomością i duchem). Oznacza to, że poprzez odpowiedni trening ciała (w tym ascezę), dyscyplinę duchową (medytację) i przestrzeganie zasad etycznych, deklaruje ona możliwość przezwyciężenia prawa karmana i wyzwolenia praktykującego z kręgu wcieleń (sansara).Bóg lub bóstwo – istota nadprzyrodzona, której istnienie postuluje większość religii. Zajmuje się nim teologia i filozofia, gdzie jest ono uważane za zagadnienie metafizyczno-egzystencjalne. Ze względu na duże zróżnicowanie rozumienia tego pojęcia, trudno jest o jego jednoznaczną definicję (co dodatkowo utrudniają założenia teologiczne związane z tym zagadnieniem, pochodzące z poszczególnych religii). Jako najbardziej różniące się od siebie, należy wyodrębnić definicje używane przez religie politeistyczne i monoteistyczne, deizm, panteizm oraz panenteizm.

    Jogasutry ( dewanagari योगसूत्र , trl. Yogasūtra) – najstarszy traktat klasycznej jogi indyjskiej (jogadarśany) w formie 195 zwięzłych aforyzmów (sutr), obejmujący w czterech rozdziałach lub księgach (pāda) nauczanie jogicznych praktyk prowadzących do oświecenia. Według indyjskiej tradycji autorem Jogasutry jest starożytny indyjski mędrzec Ryszi Patańdźali ( trl. Pātañjali). Traktat ten jest wykorzystywany w nauczaniu większości odmian jogi.

    Wyzwolenie – stan będący celem rozwoju duchowego w tych tradycjach hinduistycznych, które dążą do uwolnienia od cykliczności sansary, prawa karmana zmuszającego do ponownej inkarnacji na Ziemi i doświadczanego tutaj cierpienia materialnej egzystencji (uwięzienia jaźni w materii). Stan ten można określać jako przejście ponad uwikłania w nierzeczywistość i iluzje maji lub prakryti. Osiągnięcie wyzwolenia przez hinduistę jest równoznaczne z przekroczeniem kondycji inkarnowanej istoty ludzkiej i uzyskaniem innej (doskonalszej jakościowo) relacji z religijnym ideałem . Wiedzę :Ekagrata (dewanagari एकाग्रता) – słowo pochodzące z sanskrytu oznaczające jednolitość bądź jednopunktowość - jest to niezbędny czynnik występujący w niemal wszystkich technikach medytacji. Ograniczenie uwagi do pojedynczego punktu pozwala na ograniczenie aktywności zmysłów, co jest pomocne w medytacjach.

    Spis treści

  • 1 Autor
  • 2 Datowanie
  • 3 Podział na padah
  • 4 Główne wątki
  • 5 Samadhi
  • 6 Linki zewnętrzne
  • 7 Bibliografia
  • Autor[edytuj kod]

    Kwestia autorstwa, które tradycja indyjska przypisuje Patańdżalemu, nie jest jednoznacznie rozstrzygnięta. Najstarszym powiązaniem traktatu z osobą Patańdżalego jest wzmianka w innym dziele – piątej zwrotce wstępu do komentarza do Jogasutry króla Bhodży nieznanego autora. Sugeruje ona, że twórca Jogasutry napisał również Mahabhaszję, komentarz do gramatyki Piniego. Jeżeli rzeczywiście autorem traktatu byłby Patańdżali gramatyk, dzieło można by datować na ok. II – I wiek p.n.e i pozwoliłoby to inaczej odczytać znaczenie niektórych bardziej skomplikowanych terminów. Tezę tę popierają B. Liebich, Barbe, częściowo Dasgupta, odrzucają jednak inni współcześni badacze – J.H. Woods, Janaček, Hauer, Jacobi i Keith (zob Beck 1995 s. 83-84, wstęp L. Cyborana w: Jogasutra 2014 s. 12-14).

    Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.Rytuał – zespół specyficznych dla danej kultury symbolicznych sekwencji sformalizowanych czynów i wypowiedzi, wykonywanych w celu osiągnięcia pożądanego skutku, który jednakże może być znacznie oderwany od pozornie oczywistego celu funkcjonalnego.

    Dasgupta przypisuje tylko pierwsze trzy księgi Patańdżalemu. Porównania językoznawcze skłoniły Jacobiego do wskazania wielu terminów występujących w Jogasutrach, a nieobecnych w Mahabhaszji. Woods twierdzi, że znaczenie różnych terminów nie jest w traktacie jednolite. Keith natomiast zwraca uwagę, podobnie jak Jacobi, że fragmenty czwartej księgi mają charakter antybuddyjskej polemiki z nauką Asangi i Wasubandhu, i że są dużo późniejsze, prawdopodobnie napisane w V w. n.e lub, jak twierdzą Dasgupta i Prasad, że są wymierzone przeciw wcześniejszej szkole idealistycznej.

    Sadhana ( dosłownie środki realizacji ) – w religiach dharmicznych to zbiór indywidualnych praktyk duchowych aspiranta, które mogą obejmować :Samādhi (nie mylić z mahasamadhi) (skt समाधि, chiń. sanmade 三摩提 lub sanmei 三昧, kor. samadi 사마디 lub sammae 삼매, jap. さんまい, wiet. tam-ma-địa) — w religiach dharmicznych oznacza medytacyjne pochłonięcie, stan osiągany dzięki wytrwałej praktyce medytacji (np. zazen lub innej), polegający na głębokiej koncentracji niezakłóconej zewnętrznymi bodźcami. Samadhi nie polega na izolacji od świata, tylko na takim zjednoczeniu z nim, które wolne jest od lgnięcia do zjawisk.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Iśwara (dewanagari ईश्वर trl. Īśvara, Iś oznacza panowanie) – w hinduizmie, Najwyższy Bóg, Pan bądź rządca wszechświata. Generalnie rozbieżności co do natury Iśwary są duże - w klasycznej filozofii indyjskiej rozpatruje się dwie główne interpretacje, mianowicie teistyczną i panenteistyczną. Interpretację teistyczną odnajdujemy w jodze, interpretację panenteistyczną w Rygwedzie i upaniszadach. Interpretacja panenteistyczna oznacza tutaj, zgodnie z Rygwedą, że Bóg w jednej czwartej jest wszechświatem, a w trzech czwartych wykracza ponad niego.
    Kleśa (sanskryt क्लेशा, trl. kleśā, uciążliwość) – czynniki, które według Patańdźalego, autora podręcznika jogi klasycznej, są przyczyną cierpienia.
    Ryszi (klasa istot wyraźnie odrębna od bogów (dewa), przodków (pitry), ludzi i zwierząt. Ich liczebność nie jest ściśle określona, niektóre źródła podają listę nawet 48 tysięcy imion ryszich. Wyższy stopień w mądrości określany jest tytułem maharszi. Natchniony wieszcz-kobieta to ryszika (sanskryt trl. ṛṣikā). Tytułem ryszi określa się też założycieli klasycznych indyjskich szkół filozoficznych (darśana).
    Dewanagari (देवनागरी, z sanskr. Devanāgarī; deva "bóg" + nagari) – pismo alfabetyczno-sylabiczne, używane w północnych, zachodnich i środkowych Indiach do zapisu kilkunastu języków z grupy języków indoaryjskich, m.in. sanskrytu, hindi, marathi, nepali.
    Patandźali (dewanagari पतञ्जलि, transliteracja Patañjāli, ang. Patanjali) – indyjski filozof z ok. II w. p.n.e., jogin, gramatyk sanskrytu, autor jednego z najważniejszych traktatów na temat jogi jakim są Jogasutry (Yogasūtra), a także prawdopodobnie Mahābhāṣyi, wielkiego komentarza do gramatyki Paniniego Aṣṭādhyāyī. Hinduska tradycja uważa go za inkarnację Śeszy i przypisuje dzieło zapoczątkowania systemu jogi.
    Ryta (dewanagari ऋत, trl. ṛta) – hindusi nazywają tak "naturalny porządek rzeczy", którego strażnikiem jest bóg Waruna. W Wedach oznacza wszechprawo naturalne, sprawiedliwość, prawdę.
    Siddhi (tyb. དངོས་གྲུབ, Wylie: dngos grub ) – w religiach dharmicznych nadnaturalne zdolności powstające w wyniku medytacji. Osoba posiadająca umiejętności posługiwania się tymi nadnaturalnymi mocami to siddha.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.