• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Joga klasyczna



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Joga (sanskryt योग) – jeden z sześciu ortodoksyjnych (tzn. uznających autorytet Wed) systemów filozofii indyjskiej, zajmujący się związkami pomiędzy ciałem a umysłem (świadomością i duchem). Oznacza to, że poprzez odpowiedni trening ciała (w tym ascezę), dyscyplinę duchową (medytację) i przestrzeganie zasad etycznych, deklaruje ona możliwość przezwyciężenia prawa karmana i wyzwolenia praktykującego z kręgu wcieleń (sansara).Wedy, Weda (dewanagari वेद , "wiedza"; podobieństwo tych słów wynika ze wspólnego językowego praprzodka indosłowiańskiego) – święte księgi hinduizmu, najstarsza grupa religijnych tekstów sanskryckich, które stanowiły całość ówczesnej wiedzy człowieka o świecie ludzi i bogów; antologia tekstów z różnych okresów, o różnej tematyce, budowie i przeznaczeniu. Objętością Wedy przewyższają Biblię sześciokrotnie.
    Odmiany radżajogi[ | edytuj kod]

    Współcześnie jest ona często, choć nie do końca słusznie, utożsamiania z ośmiostopniową asztangajogą lub ujmowana jako system obejmujący fragmenty nauczania Patańdźalego (część 2 i 3 księgi Jogasutr). O tym, że radźajoga jest odmienna od nauczania zawartego w Jogasutrach naucza w książce Joga B.K.S. Iyengar . Wielu współczesnych guru naucza technik powiązanych z radżajogą.

    Leon Cyboran (ur. 30 sierpnia 1928 w Krakowie, zm. 6 czerwca 1977 w Warszawie) – badacz filozofii indyjskiej w powojennej Polsce. Absolwent ekonomii wrocławskiej, filozofii ze specjalizacją z psychologii (Uniwersytet Warszawski 1952) oraz filologii indyjskiej (UW 1963), uczeń profesorów Jana Legowicza i Eugeniusza Słuszkiewicza, miał rzadkie w świecie przygotowanie do zajmowania się klasyczną jogą - dziedziną filozofii indyjskiej, którą obrał za temat swej rozprawy doktorskiej (UW 1970) i (niedokończonej) habilitacji.Wydawnictwo WAM, znane jako: Wydawnictwo Apostolstwa Modlitwy (WAM) (1872-1918, 1935-1994), Wydawnictwo Księży Jezuitów (1918-1935), Wydawnictwo WAM (od 1994) – najstarsze polskie wydawnictwo katolickie, założone w 1872 przez ks. Stanisława Stojałowskiego SJ w Krakowie.

    System radżajogi[ | edytuj kod]

    Istnieje różnica między systemem Radżajogi a celem Radżajogi (którym jest doznanie całkowitej psychicznej integracji i wyzwolenie z koła narodzin i śmierci (patrz karma). Ten drugi, będąc wynikiem ćwiczeń jogicznych, jest skutkiem pierwszego. Na system Radżajogi składa się ośmiostopniowa ścieżka, w skład której wchodzi:

    B.K.S. Iyengar (Bellur Krishnamachar Sundararaja Iyengar, kannada ಬೆಳ್ಳೂರ್ ಕೃಷ್ಣಮಾಚಾರ್ ಸುಂದರರಾಜ ಐಯಂಗಾರ್ , dewanagari बी.के.एस. अयंगार) (ur. 14 grudnia 1918 w Belur) – twórca jogi iyengarowskiej, jeden z największych współczesnych autorytetów w hatha-jodze. Uczeń "ojca współczesnej hathajogi" - Śri Tirumalai Krishnamacharyi.Pranajama – w praktykach jogi technika opanowania oddechu, mająca na celu jego maksymalne spowolnienie i zrytmizowanie. Oddech podzielony jest na trzy fazy: puraka (głęboki wdech), rećaka (wydech) oraz kumbhaka (wstrzymanie oddechu po wdechu lub wydechu). W ośmioczłonowej klasycznej jodze indyjskiej pranajama stanowi kolejny człon po asanie. Pranajama stanowi również istotną część praktyki hathajogi. Celem ćwiczeń oddechowych jest usunięcie przeszkód pojawiających się na drodze poznania. Spowalniając oddech, jogin może z pełną świadomością wniknąć w pewne stany świadomości, które podczas zwykłego czuwania są dla świadomości niedostępne, np. w stan marzeń sennych (skr.: svapna). Zgodnie z zaleceniami traktatu Hathajogapradipika, ćwiczenia oddechowe należy wykonywać cztery razy na dobę, za każdym razem 80 cykli oddechów. Odpowiednie asany to siddhāsana, vīrāsana, padmāsana i baddhakoṇāsana.

    1. Jama

    2. Nijama

    3. Asana

    4. Pranajama

    5. Pratjahara

    6. Dharana

    7. Dhjana

    8. Samadhi

    Pierwszy stopień, Jama, co można przetłumaczyć jako „oczyszczanie”, obejmuje pięć zakazów biernych. Zakazy te to:

    1. Nie zabijać

    2. Nie kłamać

    3. Nie kraść

    4. Żyć wstrzemięźliwie

    5. Nie przywiązywać się emocjonalnie

    Jaźń w filozofii indyjskiej – zależnie od rozpatrywanego kierunku filozoficznego ( darśana ) , określana jest jako indywidualna jaźń istoty ludzkiej pod różnymi terminami.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Zakazy te, pilnie przestrzegane, mają na celu uchronienie ucznia przed nawykiem popadania w utarte błędne wzorce postępowania, myślenia jak i odczuwania. Należy bowiem pamiętać, że wszelkie wskazania Radżajogi odnoszą się, przede wszystkim. do pracy na poziomie mentalnym i uczuciowym. Nie należy rozumieć wskazań Jamy w znaczeniu tylko dosłownym. Dla przykładu, kłamanie to także zatajanie informacji, które mogłyby pomóc drugiemu człowiekowi, to także nie prostowanie czyichś oszczerstw, wiedząc że są to oszczerstwa itd.

    Guru (dewanagari गुरु) – w religiach dharmicznych przywódca wspólnoty, przewodnik duchowy i nauczyciel, szanowany, a czasem nawet czczony jako wcielenie bóstwa.Samādhi (nie mylić z mahasamadhi) (skt समाधि, chiń. sanmade 三摩提 lub sanmei 三昧, kor. samadi 사마디 lub sammae 삼매, jap. さんまい, wiet. tam-ma-địa) — w religiach dharmicznych oznacza medytacyjne pochłonięcie, stan osiągany dzięki wytrwałej praktyce medytacji (np. zazen lub innej), polegający na głębokiej koncentracji niezakłóconej zewnętrznymi bodźcami. Samadhi nie polega na izolacji od świata, tylko na takim zjednoczeniu z nim, które wolne jest od lgnięcia do zjawisk.

    Drugi stopień, Nijama, nabywanie cnót, jako drugi ze szczebli Raja Jogi, jest logicznym następstwem Jamy. Składają się na nią:

    1. Szatsampatti, czyli uzdatnienie poszóstne, na które składają się:

    a) Śama – kontrola nad myślami

    b) Dama – kontrola nad postępkami

    c) Uparama – wytrwałość w utrzymywaniu się na swojej życiowej drodze

    Sankhja – dualistyczny, ortodoksyjny, to znaczy uznający autorytet wed system filozofii indyjskiej. Według Sankhji świat powstał w wyniku współdziałania dwóch zasad: ducha - purusza i materii - prakryti Istotą jak każdego klasycznego systemu indyjskiego jest nauka o wyzwoleniu. Kierunek ten określa kondycje człowieka i naucza w jaki sposób zdobyć zrozumienie wyzwalające.Biblioteka Klasyków Filozofii – unikatowa na skalę światową seria wydawnicza utworzona w 1952 roku w ramach Państwowego Wydawnictwa Naukowego mająca na celu udostępnienie polskiemu czytelnikowi klasycznej literatury filozoficznej - zarówno z dziedziny filozofii powszechnej, jak również filozofii polskiej.

    d) Titiksza – cierpliwość w znoszeniu niepowodzeń i przykrości

    e) Samadhana – równowaga wewnętrzna

    2. Wiweka – rozróżnianie rzeczy trwałych od znikomych

    3. Wiraga – moc nie dbająca o wyniki starań

    4. Mumukszu – dążenie do oswobodzenia

    Podczas gdy Jama sprowadza się do oczyszczania, Nijama polega na wbudowywaniu w człowieka wzorców zachowania całkiem nowych, jakościowo różnych od starych. Poprzez intensywną praktykę, ma na celu utworzenie w uczniu nowych wzorców zachowania, myślenia i czucia. W klasycznej Radża Jodze Jama i Nijama traktowane są ze szczególną powagą jako niezbędne do wytworzenia w człowieku warunków wewnętrznych koniecznych do prawidłowej praktyki kolejnych szczebli. Nierzadko nad praktyką samej Jamy i Nijamy spędzał uczeń kilka lat.

    Sanskryt (dewanagari: संस्कृतम् saṃskṛtam; sa.msk.rtaa bhaa.saa, od sa.m+k.r: zestawiać, składać; bhaa.saa: język; język uporządkowany, w przeciwieństwie do języków naturalnych prakrytów, tzn. ludowych o nieuporządkowanej gramatyce) – język literacki starożytnych, średniowiecznych i wczesnonowożytnych Indii. Należy do indoaryjskiej gałęzi indoirańskiej grupy rodziny języków indoeuropejskich. Pomimo powszechnego w Europie przekonania, iż jest językiem martwym, jak łacina, zasadniczo nim nie jest, gdyż nie tylko jest jeszcze stale używany w ceremoniach religijnych hinduizmu, ale także istnieją niewielkie grupy osób deklarujące go jako ich jedyny język ojczysty (według spisów ludności z 1999 roku – ok. 3000 osób na 900 mln ludności Indii). Czynione są też próby rewitalizacji tego języka poprzez tworzenie sanskryckich neologizmów na określenie współczesnych terminów, np. technicznych (np. telewizja, sanskr. duuradarshana). Jest też uznawany od 1949 roku za jeden z 13 konstytucyjnych języków Republiki Indii (obecnie 23 – 2008 r.). Dlatego właściwsze jest określenie go jako język wegetujący niż jako martwy.Jogasutry ( dewanagari योगसूत्र , trl. Yogasūtra) – traktat przedstawiający jogadarśanę w formie 195 zwięzłych aforyzmów, który ujmuje nauczanie metod jogicznych praktyk w cztery rozdziały (pāda) o coraz większym stopniu trudności. Autorem jest starożytny indyjski mędrzec Ryszi Patańdźali ( trl. Pātañjali). Księga ta wykorzystywana jest w nauczaniu większości odmian jogi.

    Trzeci stopień, Asana, postawa życiowa, jest kolejnym szczeblem, budowanym na fundamencie Jamy i Nijamy. Asana w radża jodze nie ma praktycznie nic wspólnego z ćwiczeniami fizycznymi. Chodzi w niej o właściwą postawę moralną/duchową w życiu codziennym. Składają się na nią:

    1. Wiedza odpowiednia

    Dewanagari (देवनागरी, z sanskr. Devanāgarī; deva "bóg" + nagari) – pismo alfabetyczno-sylabiczne, używane w północnych, zachodnich i środkowych Indiach do zapisu kilkunastu języków z grupy języków indoaryjskich, m.in. sanskrytu, hindi, marathi, nepali.Dharana – w indyjskim systemie jogi: koncentracja jogiczna, stanowiąca pierwszą fazę samjamy (medytacji). Patańdźali w swych Jogasutrach podaje następującą definicję dharany: "związanie świadomości z jednym punktem". Wjasa w komentarzu do Jogasutr wylicza takie punkty: ćakra pępka lub serca, czubek głowy lub nosa, koniuszek języka lub jakikolwiek przedmiot zewnętrzny. Waćaspati Miśra uzupełnia, że dharany nie można osiągnąć bez fiksacji myśli na tego typy konkretnym punkcie lub przedmiocie.

    2. Chęci odpowiednie

    3. Słowo odpowiednie

    4. Dzieło odpowiednie

    5. Życie odpowiednie

    6. Dążenia odpowiednie

    7. Skupienie odpowiednie

    8. Pogrążenie odpowiednie

    W asanie chodzi o zachowanie takiej postawy umysłu, która będzie najodpowiedniejsza do wytrwania w długotrwałych praktykach medytacyjnych. Jest to analogiczne do podejścia hathajogi, która jednak skupia się na właściwej postawie fizycznej.

    Czwarty stopień, Pranajama, rytm życiowy, polega na takim zharmonizowaniu swojego życia, aby określone czynności każdego dnia odbywały się podług pewnego rytmu. W najprostszym wariancie będzie to polegać na sypianiu o stałych porach, jadaniu o stałych porach, ćwiczeniu o stałych porach, pracowaniu o stałych porach itd. Jednak w praktyce jest to rytmika dużo subtelniejsza, prowadząca do harmonii w organizowaniu własnego życia.

    Radża, radźa (Sanskrit राज rāja-) – historyczny tytuł lokalnego władcy w Indiach. Miał władzę sądowniczą i był zwierzchnikiem wojsk. Niższy rangą od maharadży. Żona radży to rani.Dhjana (dewanagari ध्यान , trl. dhyāna, pali jhana wym. [dżana], chiński 禪 chán, koreański sŏn 선, japoński zen, wietnamski thiền) – hinduistyczna oraz buddyjska praktyka medytacyjna, skupienie.

    Piąty stopień, Pratjahara, władanie uwagą, stanowi pierwszy etap bezpośrednich ćwiczeń umysłowych. Polega na takim wyćwiczeniu posługiwania się zmysłami, aby móc dowolnie je kontrolować. Czyli gdy chce się słyszeć, wtedy się słucha i żadne inne wrażenie zmysłowe nie jest w stanie odciągnąć naszej uwagi od zmysłu słuchu. W konsekwencji opanowania ćwiczeń w Pratjaharze uczeń uczy się nie ulegać żadnemu ze zmysłów. Tym samym uczy się popadać w stan wewnętrznej ciszy. Jest to warunek wstępny do zaawansowanych ćwiczeń w Samjamie, na którą składa się Dharana, Dhajana i Samadhi.

    Patandźali (dewanagari पतञ्जलि, transliteracja Patañjāli, ang. Patanjali) – indyjski filozof z ok. II w. p.n.e., jogin, gramatyk sanskrytu, autor jednego z najważniejszych traktatów na temat jogi jakim są Jogasutry (Yogasūtra), a także prawdopodobnie Mahābhāṣyi, wielkiego komentarza do gramatyki Paniniego Aṣṭādhyāyī. Hinduska tradycja uważa go za inkarnację Śeszy i przypisuje dzieło zapoczątkowania systemu jogi.Światowy Uniwersytet Duchowy "Brahma Kumaris" – związek wyznaniowy działający na całym świecie założony w 1936. Zasady organizacji wywodzą się z tradycji hinduizmu. Światowy Uniwersytet Duchowy Brahma Kumaris Radża Joga od 1983 ma status konsultanta przy Radzie Ekonomicznej i Społecznej ONZ. Był ośmiokrotnie nagradzany przez ONZ, za wkład w szerzenie pokoju na świecie.

    Szósty stopień, Dharana, koncentracja, oznacza tyle co zdolność umysłu do skupienia się na jednym wybranym obiekcie przez dowolnie długi czas. Obiektem tym mogą być przedmioty, myśli, odczucia a także oddech lub pustka będąca następstwem nie uczestniczenia we wszelkich wrażeniach zmysłowych, w tym myślach i uczuciach.

    Wydawnictwo Naukowe PWN SA – wydawnictwo z siedzibą w Warszawie, założone w 1951, w obecnej formie prawnej działające od 1997. Wydawnictwo Naukowe PWN SA stanowi jednostkę dominującą Grupy kapitałowej PWN, w skład której wchodzi kilkanaście przedsiębiorstw, głównie wydawnictw.Hatha-joga (dewanagari हठयोग ) – jedna z najbardziej znanych na Zachodzie tradycji indyjskiej jogi, bazująca głównie na pozycjach ciała zwanych asana, sześciu procesach oczyszczających krija oraz na kontroli oddechu (pranajama). Najbardziej znany autorytatywny tekst tej szkoły to Hathajogapradipika.

    Siódmy stopień, Dhjana, medytacja, jest stanem wynikłym z długotrwałej koncentracji. Podczas gdy koncentracja dokonywała się na obiektach podmiotowych, choćby tak subtelnym jak myśli czy pustka, to medytacja tyczy wprowadzenia umysłu w stan, w którym następuje zatopienie umysłu w obiekcie koncentracji, tak że doznaje się wiedzy ogólnej o przedmiocie. Na przykład, skupienie umysłu na śmierci ukochanego psa należy do Dharany, ale skupienie umysłu na śmierci w ogóle, jako na cesze, części życia, to już Dhjana.

    Karma (lub karman, sanskr. कर्म, pali. kamma, chiń. 業 yè, kor. 업 ǒp; jap. gō; wiet. nghiệp) – w buddyzmie, hinduizmie i innych religiach dharmicznych jest to przyczyna - rozumiana w sensie prawa przyczyny i skutku.Mircea Eliade, czyt. Mirczja (ur. 9 marca 1907 w Bukareszcie, zm. 22 kwietnia 1986 w Chicago) – rumuński historyk religii, religioznawca, indolog, filozof kultury, a także eseista, pisarz i dyplomata.

    Ósmy stopień, Samadhi, stan umożliwiający kontemplację, jest stanem następującym spontanicznie po długotrwałej medytacji. Podczas, gdy w Dhjanie doznawało się niejako rozszerzenia widzenia o danym przedmiocie, to w kontemplacji umysł „staje się” samym przedmiotem. Tym samym poznaje się przedmiot nie przez myśli i odczucia choćby tak subtelne jak te płynące z Dhjany. W Samadhi człowiek sam staje się obiektem skupienia, „widzi jego oczami”, „słyszy jego uszami”. Wyćwiczenie w kontemplacji prowadzi do uzyskania intuicji. Poprzez kontemplację różnych obiektów doznaje się intuicyjnego poznania tych obiektów. Najwyższym obiektem Samadhi jest skupienie na istocie własnego umysłu.

    Joga – to książka B.K.S. Iyengara z przedmową Yehudi Menuhina, będąca tłumaczeniem Light on Yoga. Yoga Dipika, uznanej współczesnej pozycji o jodze indyjskiej. Autor książki, jeden z wybitnych hathajoginów indyjskich skupił się w niej przeważnie na asanach, natomiast mniej miejsca poświęcił pranajamom. Książka jest bogato ilustrowana. Opisowi prawie każdej asany i pranajamy towarzyszą zdjęcia.

    Choć stopnie Radżajogi zaczyna się w opisanej kolejności, to nie są one jak szczeble drabiny, gdzie po przebyciu wcześniejszego szczebla zapomina się o nim. Wraz z rozwojem praktyki dokłada się kolejne stopnie i praktykuje wszystkie równocześnie. Nie jest też potrzebne doskonałe opanowanie wcześniejszego stopnia, by zacząć praktykować kolejny. Wystarczy nabranie w nim biegłości i uczynienie z niego stałego elementu swojego życia.

    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.