• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Joga



    Podstrony: [1] [2] 3
    Przeczytaj także...
    Darśana ( dewanagari दर्शन, hindi darśan, pali dassana) – sanskryckie słowo o bezpośrednich znaczeniach spojrzenie i pogląd, które służy do nazwania:Brahman (sanskryt ब्राह्मण) – w filozofii indyjskiej i hinduizmie bezosobowy aspekt Absolutu posiadający w pełni cechę wieczności (sat).
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. M. Eliade: Joga. Nieśmiertelność i wolność. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984, s. 19–22. ISBN 83-01-02268-X.
    2. A. Świerzowska: Joga. Droga do transcendencji. Kraków: WAM, 2009, s. 10, seria: Mała biblioteka religii. ISBN 978-83-7505-192-6.
    3. L. Cyboran: Klasyczna joga indyjska. Jogasutry przypisywane Patańdżalemu i Jogabhaszja, czyli komentarz do Jogasutr przypisywany Wjasie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. 2–3.
    4. Patanjali: Yoga Sutras (tłum. na ang. Charles Johnston) (ang.). W: Wikisource [on-line]. en.wikisource.org. [dostęp 2013-10-20].Sprawdź autora:1.
    5. M. Eliade: Joga. Nieśmiertelność i wolność. s. 243–245.
    6. L. Cyboran: Klasyczna joga indyjska. s. 56.
    7. A. Świerzowska: Joga. Droga do transcendencji. s. 16–29.
    8. M. Eliade: Joga. Nieśmiertelność i wolność. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, s. 362–368.
    9. Swami Swatmarama: Hatha Yoga Pradipika (ang.). W: Wikisource [on-line]. en.wikisource.org. [dostęp 2013-10-18].
    10. S. Piggott: Prehistoric India to 1000 B.C.. Harmondsworth: Penguin Books, 1961, s. 202.
    11. J. Kieniewicz: Historia Indii. Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1985, s. 35–40. ISBN 83-04-01896-9.
    12. M. Eliade: Joga. Nieśmiertelność i wolność. s. 369.
    13. The Rig Veda (X.129) (ang.). W: Wikisource [on-line]. en.wikisource.org. [dostęp 2013-10-18].
    14. A. Świerzowska, s. 29–42.
    15. The Rig Veda (X.136) (ang.). W: Wikisource [on-line]. en.wikisource.org. [dostęp 2013-10-18].
    16. The Sacred Books of the East (pod red. F.M. Müllera). T. XLII: The hymns of the Atharva-Veda. Oksford: Clarendon Press, 1897, s. 218–220.
    17. M. Mejor: Buddyzm. Zarys historii buddyzmu w Indiach. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2001, s. 37–46. ISBN 83-7255-185-5.
    18. Brihadaranyaka-Upanishad. W: Sacred Books of the Buddhists (pod red. F.M.Müllera). T. XV: The Upanishads (II). Oksford: Clarendon Press, 1884, s. 176.
    19. A. Świerzowska, s. 42–65.
    20. M. Kudelska: Upaniszady. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 1999, s. 10–11. ISBN 83-233-1912-X.
    21. M. Wieneritz: A Hisory of Indian Literature. Vol. I. New Delhi: Oriental Books Reprint Corporation, 1977, s. 425–439. ISBN 978-81-208-0264-3.
    22. A. Świerzowska, s. 65–84.
    23. M. Eliade, s. 23.
    24. A. Świerzowska, s. 84–90.
    25. The Yoga System of Pataṅjali (z komentarzami Wjasy). Cambridge Mass.: The Harvard University Press, 1914, seria: Harvard Oriental Series Vol. 17.
    26. M. Grodecka: Scieżki jogi. Warszawa: Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, 1988, s. 3. ISBN 83-202-0685-5.
    27. M. Jakubczak: Poznanie wyzwalające. Filozofia jogi klasycznej. Kraków: 1999, s. 18. ISBN 83-85527-94-X.
    28. M. Kudelska: Hinduizm. Kraków: WAM, 2006, s. 110–118, seria: Mała biblioteka religii. ISBN 83-7318-643-3.
    29. H. Zimmer: Philosophies of India (pod red.J.Campbella). Londyn: Routledge & Kegan Paul, 1953, s. 281.
    30. The Yoga System of Pataṅjali (z komentarzami Wjasy II.15). s. 135.
    31. L. Cyboran, s. 29–30.
    32. L.Cyboran, s. 1–2.
    33. L.Cyboran, s. 17–18.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • L. Cyboran: Klasyczna joga indyjska. Jogasutry przypisywane Patańdżalemu i Jogabhaszja, czyli komentarz do Jogasutr przypisywany Wjasie. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1986, seria: Biblioteka Klasyków Filozofii. ISBN 83-01-05354-2.
  • W. Dynowska: Bhagawad Gita. Wyd. 2. Ludziom dobrej woli, 1956.
  • M. Eliade: Joga. Nieśmiertelność i wolność. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1984. ISBN 83-01-02268-X.
  • M. Grodecka: Scieżki jogi. Warszawa: Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, 1988. ISBN 83-202-0685-5.
  • J. Kieniewicz: Historia Indii. Wrocław, Warszawa, Kraków, Gdańsk: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1985. ISBN 83-04-01896-9.
  • M. Mejor: Buddyzm. Zarys historii buddyzmu w Indiach. Warszawa: Prószyński i S-ka, 2001. ISBN 83-7255-185-5.
  • S. Piggott: Prehistoric India to 1000 B.C.. Harmondsworth: Penguin Books, 1961.
  • A. Świerzowska: Joga. Droga do transcendencji. Kraków: WAM, 2009, seria: Mała biblioteka religii. ISBN 978-83-7505-192-6.
  • M. Wieneritz: A Hisory of Indian Literature. Vol. I. New Delhi: Oriental Books Reprint Corporation, 1977. ISBN 978-81-208-0264-3.
  • Prana (dewanagari प्राण , sansk. trl. prāṇāh) – w hinduizmie i teozofii siła życiowa utrzymująca przy życiu wszystkie istoty żywe, utożsamiana z oddechem. Bez upewnienia się, że całkowicie zanikła, lekarz hinduski nie może odłączyć nawet umarłej osoby od aparatury, która podtrzymywała życie.Wedy, Weda (dewanagari वेद , "wiedza"; podobieństwo tych słów wynika ze wspólnego językowego praprzodka indosłowiańskiego) – święte księgi hinduizmu, najstarsza grupa religijnych tekstów sanskryckich, które stanowiły całość ówczesnej wiedzy człowieka o świecie ludzi i bogów; antologia tekstów z różnych okresów, o różnej tematyce, budowie i przeznaczeniu. Objętością Wedy przewyższają Biblię sześciokrotnie.


    Podstrony: [1] [2] 3



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Filozofia indyjska – filozofia uprawiana na subkontynencie indyjskim oraz na obszarach, w których zaznaczyły się indyjskie wpływy kulturowe (jak Azja Środkowa, Tybet, Indonezja, Indochiny). Powstała niezależnie od filozofii europejskiej i od filozofii chińskiej. Jest ściśle związana z religiami indyjskimi, zwłaszcza z hinduizmem, buddyzmem i dżinizmem.
    Medytacja (łac. meditatio - zagłębianie się w myślach, rozważanie, namysł) – praktyki mające na celu samodoskonalenie, stosowane zwłaszcza w jodze oraz w religiach i duchowości Wschodu (buddyzm, taoizm, konfucjanizm, hinduizm, dżinizm), a ostatnio także przez niektóre szkoły psychoterapeutyczne. Elementy medytacji dają się również zauważyć w chrześcijaństwie (hezychazm) i islamie (sufizm).
    W ramach badań naukowych medycyny zachodniej podejmowano próby adaptacji hathajogi dla higieny fizycznej i jako ćwiczeń relaksacyjnych. Dotyczy to również autorów polskich. Niniejszy artykuł stanowi wybiórczy przegląd historyczno-geograficzny tego zagadnienia.
    Saṅsāra lub saṃsāra (pali, sans.: संसार, tel.: సంసారం; chiń.: trad. 輪迴, upr. 轮回, pinyin lún huí, jap.: 輪廻 rinne) – w hinduizmie, dźinizmie i buddyzmie termin dosłownie oznacza nieustanne wędrowanie, czyli kołowrót narodzin i śmierci, cykl reinkarnacji, któremu od niezmierzonego okresu podlegają wszystkie żywe istoty włącznie z istotami boskimi (dewy). Po każdym kolejnym wcieleniu następne jest wybierane w zależności od nagromadzonej karmy. W buddyzmie wyzwolenie z sansary następuje dzięki kroczeniu szlachetną ośmioraką ścieżką, która prowadzi do nirwany.
    Cywilizacja doliny Indusu, zwana także Kulturą Indusu, Cywilizacją Indusu-Saraswati, Kulturą harappańską, Kulturą Mohendżo-Daro itp. – pierwsza historyczna cywilizacja na obszarze subkontynentu indyjskiego, rozwijająca się w okresie 3300-1300 p.n.e. (w swej szczytowej formie 2600-1900 p.n.e.), w indyjskiej epoce brązu. Zajmowała obszar wielkości 650 tys. – 1,5 mln km² (według różnych źródeł) i była najrozleglejszą spośród czterech sobie współczesnych cywilizacji starożytności (Egiptu, Mezopotamii, Chin). Jej stanowiska rozmieszczone są na całym terytorium współczesnego Pakistanu, w północno-zachodnich Indiach (Dżammu i Kaszmir, Radżastan, Gudżarat, Maharasztra, Hariana, Pendżab) oraz we wschodnim Afganistanie. Pierwszego (przypadkowego) odkrycia związanego z jej historią dokonano w 1826 roku. Archeologami, którzy prowadzili dotyczące jej badania, byli m.in.: Alexander Cunningham, John Marshall, Mortimer Wheeler, George Dales, Jonathan M. Kenoyer oraz Richard Meadow. Dotychczas odkryto 1500-2600 (według różnych źródeł) stanowisk archeologicznych, przypisywanych tej cywilizacji, spośród których jedynie 2% zostało gruntownie przebadanych. Główne z nich to: Amri, Balakot, Banawali, Bhagatrav, Chanhudaro, Daimabad, Dholavira, Dwarka (Dvaraka), Ganweriwala (Ganeriwala), Gola Dhoro, Harappa, Kot Bala, Kot Diji, Kalibangan, Lakhmirwala, Lothal, Mohendżo-Daro, Nausharo, Pir Shah Jurio, Pirak, Rakhigarhi, Rangpur, Rehman Dheri, Rojdi, Rupnagar, Shortugai, Sokhta Koh, Sothi, Sutkagen Dor (Sutkagan Dor) itd.
    Wyzwolenie – stan będący celem rozwoju duchowego w tych tradycjach hinduistycznych, które dążą do uwolnienia od cykliczności sansary, prawa karmana zmuszającego do ponownej inkarnacji na Ziemi i doświadczanego tutaj cierpienia materialnej egzystencji (uwięzienia jaźni w materii). Stan ten można określać jako przejście ponad uwikłania w nierzeczywistość i iluzje maji lub prakryti. Osiągnięcie wyzwolenia przez hinduistę jest równoznaczne z przekroczeniem kondycji inkarnowanej istoty ludzkiej i uzyskaniem innej (doskonalszej jakościowo) relacji z religijnym ideałem . Wiedzę :
    Swami – w hinduizmie tytuł honorowy. Najczęściej nadawany niektórym mnichom na znak przynależności do zakonu. Tytuł swami najczęściej odnosi się do ascetów zrzeszonych w daśanamisampradaja .

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.052 sek.