• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Jangczuanozaur



    Podstrony: [1] [2] 3
    Przeczytaj także...
    Szczęka (łac. maxilla) albo kość szczękowa (łac. os maxillare) – kość parzysta, stanowiąca zasadniczą część składową czaszki twarzowej. Kość szczękowa składa się z trzonu (corpus) i czterech wyrostków: czołowego, jarzmowego, podniebiennego i zębodołowego.Kość ramienna (łac. humerus) – jedna z kości kończyny górnej, należy do kości długich. Wyróżnia się w niej koniec bliższy, trzon (łac. corpus humeri) i koniec dalszy.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Zhiming Dong, Yihong Zhang, Xuanmin Li, Shiwu Zhou. A new carnosaur from Yongchuan County, Sichuan Province. „Ke Xue Tong Bao”. 23, s. 302–04, 1978. 
    2. Zhiming Dong, Shiwu Zhou, Yihong Zhang, Dinosaurs from the Jurassic of Sichuan [PDF], „Palaeontologica Sinica, New Series C”, 23, 162, 1983, s. 1–136.???
    3. Eustreptospondylids and Metriacanthosaurs. W: Gregory S. Paul: Predatory Dinosaurs of the World. Simon & Schuster, 1988, s. 286–93. ISBN 0-671-61946-2.
    4. Philip J. Currie & Kenneth Carpenter. A new specimen of Acrocanthosaurus atokensis (Theropoda, Dinosauria) from the Lower Cretaceous Antlers Formation (Lower Cretaceous, Aptian) of Oklahoma, USA. „Geodiversitas”. 22, s. 207-246, 2000 (ang.). 
    5. Daniel J. Chure. On the orbit of theropod dinosaurs. „Gaia”. 15, s. 233-240, 2000 (ang.). 
    6. Kenneth Carpenter: The carnivorous dinosaurs. Indiana University Press, 2005, s. 286-288.
    7. Rodolfo A. Coria & Philip J. Currie. A new carcharodontosaurid (Dinosauria, Theropoda) from the Upper Cretaceous of Argentina. „Geodiversitas”. 28, s. 71-118, 2006 (ang.). 
    8. Thomas R. Holtz, Jr.. A new phylogeny of the carnivorous dinosaurs. „Gaia”, s. 5-61, 2000 [1998] (ang.). 
    9. Matthew T. Carrano: Body-size evolution in the Dinosauria. W: Carrano MT, Blob RW, Gaudin TJ, Wible JR: Amniote paleobiology: perspectives on the evolution of mammals, birds, and reptiles. Chicago: University of Chicago Press, 2005, s. 225–268.
    10. D. Pisani, A.M. Yates, M.C. Langer & M.J. Benton. A genus-level supertree of the Dinosauria. „Preceeding of the Royal Society. Biological Sciences”. 269, s. 915-921, 2002-05. DOI: 10.1098/rspb.2001.1942 (ang.). 
    11. Paul C. Sereno, & Stephen L. Brusatte. Basal abelisaurid and carcharodontosaurid theropods from the Lower Cretaceous Elrhaz Formation of Niger. „Acta Palaeontologica Polonica”. 53, s. 15–46, 2008 (ang.). 
    12. Matthew T. Carrano, Roger B. J. Benson i Scott D. Sampson. The phylogeny of Tetanurae (Dinosauria: Theropoda). „Journal of Systematic Palaeontology”. 10 (2), s. 211–300, 2012. DOI: 10.1080/14772019.2011.630927 (ang.). 
    13. Gao Yuhui. Yangchuanosaurus hepingensis-a new species of carnosaur from Zigong, Sichuan. „Vertebrata PalAsiatica”. 30, s. 313-324, 1992-10 (ang.). 
    14. Philip J. Currie, Xi-Jin Zhao. A new carnosaur (Dinosauria, Theropoda) from the Jurassic of Xinjiang, People's Republic of China. „Canadian Journal of Earth Sciences”. 30, s. 2037–2081, 1993. NRC Canada. DOI: 10.1139/e93-179 (ang.). [zarchiwizowane z adresu 2015-03-19]. 
    15. Darren Naish & David M. Martill. Dinosaurs of Great Britain and the role of the Geological Society of London in their discovery: basal Dinosauria and Saurischia. „Journal of the Geological Society”. 164, s. 493–510, 2007 (ang.). [zarchiwizowane z adresu 2017-08-10]. 
    16. Octávio Mateus. Lourinhanosaurus antunesi, A New Upper Jurassic Allosauroid (Dinosauria: Theropoda) from Lourinhã, Portugal. „Memórias da Academia de Ciências de Lisboa”. 37, s. 111-124, 1998 (ang.). 
    17. Kui LI, Chunyan YANG, Fang HU. Dinosaur assemblages from the Middle Jurassic Shaximiao Formation and Chuanjie Formation in the Sichuan-Yunnan Basin, China. „Volumina Jurassica”. 9, s. 21-42, 2011 (ang.). [zarchiwizowane z adresu 2015-03-19]. 
    18. Zhiming M. Dong. Chinese dinosaur faunas and their stratigraphic positions. „Journal of Stratigraphy”. 4, s. 256-263, 1980-12 (ang.). 
    19. Chen Pej-ji: Jurrasic Biostratigraphy of China. W: Wen-tang Zhang, Pei-ji Chen, A. R. Palmer: Biostratigraphy of China. Elsevier, 2003, s. 428. [dostęp 2010-12-27].
    20. Geoffrey Miller. Reconciling Evolutionary Psychology and Ecological Psychology: How to Perceive Fitness Affordances. „Acta Psychologica Sinica”. 39, s. 546-555, 2007 (ang.). 
    Ornitopody, dinozaury ptasionogie (Ornithopoda, z gr. ornis – ptak + pous – stopa) – grupa dinozaurów z rzędu ptasiomiednicznych (Ornithischia).Czaszka (łac. cranium) – struktura kostna lub chrzęstna, która służy jako szkielet głowy. Stanowi naturalną osłonę mózgu i innych narządów znajdujących się w głowie.


    Podstrony: [1] [2] 3



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Afryka Wschodnia – umowny region geograficzny w Afryce obejmujący tereny na wschód od Nilu i Wielkiego Rowu Afrykańskiego, w tym wyspy na Oceanie Indyjskim, tradycyjnie zaliczane do Afryki.
    Kość udowa (łac. femur) — kość kończyny dolnej będąca elementem wspierającym tkanki miękkie uda. Jest to kość długa, dlatego wyróżnić w niej można trzon i dwa końce: koniec bliższy i koniec dalszy. Jednocześnie jest to najcięższa i najdłuższa z kości długich organizmu; mierząc prawie dokładnie 26% długości ciała człowieka, jest pomocnym wskaźnikiem rekonstrukcji szkieletowych. Występuje u człowieka i zwierząt. U człowieka jest ustawiona pionowo, u zwierząt w kierunku przednio-dolnym.
    Tuojiangosaurus to stegozaur żyjący w późnej jurze na terenie obecnych Chin. Jest obecnie największym znanym azjatyckim przedstawicielem tej grupy dinozaurów. Tuodziangozaur został opisany w 1977 roku przez chińskich naukowców (Donga, Li, Zhou i Zhanga) dokładnie sto lat po rodzaju Stegosaurus.
    Kość kwadratowa – rodzaj kości budującej staw żuchowy, która położona jest po stronie czaszki. Drugą kością połączoną tym stawem jest natomiast kość stawowa.
    Sichuanosuchus – rodzaj krokodylomorfa z grupy Protosuchia żyjącego w późnej jurze i prawdopodobnie również we wczesnej kredzie na obecnych terenach Chin. Gatunek typowy, S. huidongensis, został opisany w 1995 roku przez Penga Guangzhao w oparciu o niemal kompletny szkielet odkryty w górnojurajskich osadach formacji Shangshaximiao na terenie Basenu Syczuańskiego. Sichuanosuchus osiągał niewielkie rozmiary – czaszka mierzyła około 6,1 cm długości u gatunku typowego i około 6,7 cm u S. shuhanensis, opisanego w 1997 roku przez Wu Xiaochuna, Hansa-Dietera Suesa i Donga Zhiminga. S. shuhanensis żył później – osady, w których odnaleziono jego szczątki, są datowane na prawdopodobnie wczesną kredę. Sichuanosuchus poruszał się czworonożnie, przednie kończyny były stosunkowo długie i smukłe. Heterodontyczne uzębienie z dużymi zębami odpowiadającymi kłom oraz bocznie spłaszczonymi i piłkowanymi zębami znajdującymi się za nimi dowodzi, że Sichuanosuchus odżywiał się mięsem. Prawdopodobnie prowadził wodny tryb życia.
    Kość jarzmowa (łac. os zygomaticum), parzysta kość czaszki, tworząca część boczną twarzy. Od ustawienia kości jarzmowej w dużej mierze zależą również kształty twarzy. Ustawienie tych kości w płaszczyźnie czołowej nadaje twarzy wyraz mongoloidalny u odmiany białej.
    Korzeń (łac. radix) – część sporofitu, która dostarcza roślinom wodę i substancje odżywcze (sole mineralne), utrzymuje rośliny na podłożu i służy do gromadzenia substancji zapasowych. Występuje niemal u wszystkich roślin naczyniowych, nieobecny jest jedynie u posiadających chwytniki psylotowych i niektórych roślin, u których korzeń zanikł wtórnie (np. u pływaczy i wolffii bezkorzeniowej). Rośliny zakorzenione są zwykle w glebie, u epifitów wykształcają się korzenie powietrzne, u hydrofitów korzenie zanurzone.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.051 sek.