• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Jan z Tarnowa

    Przeczytaj także...
    Bitwa pod Grunwaldem (w literaturze niemieckiej pierwsza bitwa pod Tannenbergiem) – jedna z największych bitew w historii średniowiecznej Europy (pod względem liczby uczestników), stoczona na polach pod Grunwaldem 15 lipca 1410 w czasie trwania wielkiej wojny między siłami zakonu krzyżackiego wspomaganego przez rycerstwo zachodnioeuropejskie (głównie z Czech, z wielu państewek na Śląsku, z Pomorza Zachodniego i z pozostałych państewek Rzeszy), pod dowództwem wielkiego mistrza Ulricha von Jungingena, a połączonymi siłami polskimi i litewskimi (złożonymi głównie z Polaków, Litwinów i Rusinów) wspieranymi lennikami obu tych krajów (Hospodarstwo Mołdawskie, Księstwo Mazowieckie, Księstwo Płockie, Księstwo Bełskie, Podole i litewskie lenna na Rusi) oraz najemnikami z Czech, Moraw i z państewek ze Śląska oraz uciekinierami ze Złotej Ordy i chorągwiami prywatnymi (między innymi chorągiew z Nowogrodu Wielkiego księcia Lingwena Semena), pod dowództwem króla Polski Władysława II Jagiełły.Spytek I Jarosławski herbu Leliwa (ur. ok. 1367 – zm. w 1435) – wojewoda sandomierski od 1433, starosta generalny Rusi w 1422, uczestnik bitwy pod Grunwaldem w 1410.
    Radom – miasto na prawach powiatu w centralno-wschodniej Polsce, w województwie mazowieckim, położone nad rzeką Mleczną.

    Jan z Tarnowa herbu Leliwa (ur. przed 1349, zm. w 1409) – syn Rafała z Tarnowa i Dzierżki z Wielowsi.

    Był właścicielem Tarnowa, Wielowsi i Jarosławia.

    Był też podkomorzym sandomierskim przed 1368, marszałkiem wielkim koronnym przed 1370, marszałkiem królewskim przed 1373, starostą radomskim przed 1376, kasztelanem sandomierskim przed 1377, wojewodą sandomierskim (przed 1385-1401), starostą sandomierskim przed 1386, starostą generalnym Rusi (przed 1387-1393) i (1394-1404), wojewodą krakowskim (1401-1406), kasztelanem krakowskim i starostą krakowskim od 1406.

    Rafał z Tarnowa herbu Leliwa (ur. przed 1330 w Tarnowie – zm. między 1372 a 1373) – protoplasta linii wielowiejsko-dzikowskiej Tarnowskich, podkomorzy sandomierski (od ok. 1354), kasztelan wiślicki (od ok. 1367), właściciel dóbr tarnowskich i wielowiejskich.Wielowieś, (łac.) Magnavilla, w kronikach Jana Długosza Wyelyawieś - najbardziej na północ wysunięta część Tarnobrzega. Osada w tym miejscu założona w XII wieku. Była fundacją rodu Mądrostków. W 1215 roku została erygowana parafia i włączona do diecezji krakowskiej.

    W 1401 roku był sygnatariuszem unii wileńsko-radomskiej.

    Jego synowie Jan i Spytko walczyli w bitwie pod Grunwaldem w 1410.

    Rodzina[]

    Od 1379 był w związku z Katarzyną nieznanego nazwiska, z którą miał czworo dzieci:

  • Jan Tarnowski
  • Rafał z Tarnowa
  • Spytek I Jarosławski
  • Dorota Tarnowska
  • Wywód przodków[]

    Przypisy

    1. Codex Diplomaticus Poloniae, t. I, Warszawa 1847, s. 272.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Leliwa (Leliwczyk, Leliwita) – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Leliwa. Według najczęściej cytowanej w dawnych publikacjach opinii Jana Długosza herb ten wywodzi się z Niemiec. Opinii tej nie podziela jednak współczesny historyk Włodzimierz Dworzaczek. Jego zdaniem zarówno ród Leliwitów jak i sam herb ma polską proweniencję. Herb Leliwa występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej oraz na terenie województwa poznańskiego. Spośród ponad 800 rodów używających podstawowej wersji herbu Leliwa do największego znaczenia politycznego oraz statusu majątkowego doszli Tarnowscy, Sieniawscy, Morsztynowie, Hlebowiczowie i Czapscy. Wpływowymi Leliwitami byli też Tyszkiewiczowie, ale im przysługiwała odmiana, Leliwa II. Potwierdzeniem statusu większości tych rodów było otrzymanie tytułów hrabiowskich i stosownych odmian w herbie (patrz sekcja odmiany, wersje arystokratyczne oraz alternatywne przedstawienia herbu). Leliwą pieczętował się także Juliusz Słowacki.
    Marszałek wielki koronny lub marszałek koronny (łac. mareschalus Regni Poloniae) – historyczny urząd w Polsce w okresie średniowiecza i w I Rzeczypospolitej, pierwszy „minister” w Koronie Królestwa Polskiego. Posiadał kompetencje zbliżone do współczesnego ministra spraw wewnętrznych.
    Kasztelan (łac. comes castellanus, komes grodowy, żupan; nazwa kasztelan pojawia się w XII w.) – urzędnik lokalny w średniowiecznej Polsce. Zajmował się administracją gospodarczą (ściąganiem danin na rzecz panującego), obroną i sądownictwem na terenie kasztelanii. Podlegali mu chorąży, wojski, sędzia grodowy i włodarz.
    Dzirżysława (lub Dzierżka) z Wielowsi (ur. i zm. w XIV wieku)- córka Dzierżykraja h. Mądrostka. W 1349 roku poślubiła Rafała z Tarnowa czym zapoczątkowana została linia wielowiejsko-dzikowska rodu Tarnowskich. W posagu w roku 1352 wniosła Wielowieś i Trześń. Przez jej osobę zapoczątkowany został związek rodu Tarnowskich z terenami współcześnie nazywanymi Tarnobrzegiem.
    Linia wielowiejsko-dzikowska bierze swój początek bezpośrednio od założyciela rodu Spycimira. Jego syn, Rafał z Tarnowa, poprzez ślub z panią wielowiejską Dzierżką rozpoczął tę gałąź Tarnowskich.
    Jarosław – miasto i gmina w Polsce w województwie podkarpackim, w powiecie jarosławskim, położone nad Sanem, na pograniczu dwóch krain geograficznych: Doliny Dolnego Sanu i Podgórza Rzeszowskiego. W średniowieczu miasto styku trzech wyznań i trzech kultur: polskiej, ruskiej i żydowskiej. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa przemyskiego.
    Unia wileńsko-radomska (1401) oddała dożywotnio rządy na Litwie Witoldowi jako wielkiemu księciu z zachowaniem dla Władysława Jagiełły władzy zwierzchniej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.