• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Jan Janów

    Przeczytaj także...
    Taszkent (uzb.: Toshkent; uzb. cyr.: Тошкент; ros.: Ташкент, Taszkient) – stolica Uzbekistanu, w Azji Środkowej, położona nad rzeką Chirchiq na przedgórzu Tienszanu. Zamieszkuje ją 2,18 mln mieszkańców (2008), szacunki nieoficjalne (wliczając niezarejestrowaną ludność napływową) dają 2,6 – 3,2 mln. Jest głównym ośrodkiem przemysłowym i kulturalno-naukowym kraju, jednym z największych miast Azji Środkowej.Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.
    Slawistyka – interdyscyplinarna dziedzina nauki, obejmująca badanie i opis najogólniej pojmowanych kultur, krajów, narodów i języków słowiańskich. Najczęściej jest utożsamiana z filologią słowiańską, a więc z dziedziną badającą języki słowiańskie, literatury oraz folklor narodów słowiańskich. W szerszym rozumieniu slawistyka obejmuje także archeologię oraz historię Słowian, począwszy od dziejów najstarszych, zwłaszcza z okresu wspólnoty plemiennej, aż po współczesność.

    Jan Janów (ur. 22 listopada 1888 w Moszkowcach, powiat kałuski, zm. 17 grudnia 1952 w Krakowie) – polski językoznawca, historyk literatury religijnej, profesor Uniwersytetu Lwowskiego i Jagiellońskiego, członek PAU.

    Był synem Szymona (chłopa małorolnego) i Melanii z domu Romanów. Uczęszczał do seminarium nauczycielskiego w Stanisławowie (do 1908), następnie do II gimnazjum w Stanisławowie (do 1909). W latach 1909–1913 studiował historię literatury i slawistykę na Uniwersytecie Lwowskim, m.in. pod kierunkiem Adama Antoniego Kryńskiego i Wilhelma Bruchnalskiego; w 1913 obronił doktorat na podstawie pracy Słowa powtarzające języka polskiego. Pracował jednocześnie jako nauczyciel języka polskiego we lwowskich szkołach powszechnych. Uzupełniał studia we Fryburgu (1913–1914). W czasie I wojny światowej służył jako szeregowiec w armii austriackiej, kilka lat spędził w niewoli rosyjskiej. W 1918 habilitował się na uniwersytecie w Taszkencie i został docentem w Zakładzie Językoznawstwa tej uczelni; był również docentem w Zakładzie Językoznawstwa Słowiańskiego Instytutu Orientalistycznego w Taszkencie (1920–1921). W 1922 podjął pracę na Uniwersytecie Lwowskim; początkowo pracował w Archiwum (1922–1925), od 1925 był docentem w Katedrze Filologii Słowiańskiej. W 1927 mianowany profesorem nadzwyczajnym, objął Katedrę Filologii Ruskiej; profesorem zwyczajnym został w 1936. Po wojnie przeniósł się na Uniwersytet Jagielloński, gdzie w grudniu 1945 został kierownikiem Zakładu Języków Ruskich Studium Słowiańskiego (od 1951 Zakładu Języków Wschodniosłowiańskich).

    Uniwersytet Jagielloński (historyczne nazwy: Akademia Krakowska, Szkoła Główna Koronna, Szkoła Główna Krakowska, Uniwersytet Krakowski; łac. Universitas Jagellonica Cracoviensis) – najstarsza polska szkoła wyższa, jeden z najstarszych uniwersytetów na świecie, mieszczący się w Krakowie.Kraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.

    Od 1946 był członkiem korespondentem PAU. W latach 1922–1925 pełnił funkcję sekretarza Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego, od 1924 należał do Towarzystwa Naukowego we Lwowie.

    Jego zainteresowania naukowe obejmowały dialektologię słowiańską, historię literatury religijnej oraz historię kultury. Jako jeden z pierwszych w Polsce prowadził badania nad językiem zabytków literatury staroruskiej. Analizował występowanie partykuł w języku rosyjskim. Badał język Jakuba Wujka, Piotra Skargi, Biblii królowej Zofii, Gesta Romanorum, Rozmów Mistrza ze Śmiercią, Żywota Pana Jezu Krysta Baltazara Opeca. Przygotował krytyczne wydania m.in. Legendarno-apokryficzno opowieści ruskich o męce Chrystusa z uwzględnieniem zabytków staropolskich (1931), Żywota Barlaama i Jozefata Sebastiana Piskorskiego (1935), wydał też Ewangeliarz z początku XVI wieku Jana Sandeckiego-Maleckiego (1947). Prowadził porównawcze badania nad literaturą i kulturą starohinduską, grecko-rzymską, klasycystyczną i europejską współczesną.

    II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.Adam Antoni Kryński (ur. 19 maja 1844 w Łukowie, zm. 10 grudnia 1932) - językoznawca polski, profesor Uniwersytetu Warszawskiego i Lwowskiego.

    Ogłosił szereg prac naukowych, m.in.:

  • Gwara małoruska Moszkowiec i Siwki Naddniestrzańskiej z uwzględnieniem wsi okolicznych (1926)
  • Z fonetyki gwar huculskich (1927)
  • Z dziejów polskiej pieśni historycznej (1929)
  • Język ruski w ewangeliarzu kaznodziejskim z Trościańca (1930)
  • Przyczynki do lafiryndy (1932)
  • Do dziejów „Historii Barlaama” w przekładzie rumuńskim (1933)
  • Apokryf o dwunastu piątkach (1934)
  • Wpływ słownictwa rumuńskiego na Podkarpaciu (1938)
  • Problem klasyfikacji ewangeliarzy „uczytelnych” (1947)
  • Leksykografia wschodnio-słowiańska do końca XVII wieku (1951, 2 części)
  • Źródła:

    Powiat kałuski - powiat województwa stanisławowskiego II Rzeczypospolitej. Jego siedzibą było miasto Kałusz. 1 sierpnia 1934 r. dokonano nowego podziału powiatu na gminy wiejskie .I wojna światowa – konflikt zbrojny trwający od 28 lipca 1914 do 11 listopada 1918 (w latach 20. i 30. XX wieku nazywany "wielką wojną") pomiędzy ententą, tj. Wielką Brytanią, Francją, Rosją, Serbią, Japonią, Włochami (od 1915) i Stanami Zjednoczonymi (od 1917), a państwami centralnymi, tj. Austro-Węgrami i Niemcami wspieranymi przez Turcję i Bułgarię.
  • Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A-J, Wrocław 1983
  • Wiesław Witkowski, Jan Janów, [w:] Złota księga Wydziału Filologicznego, red. Jan Michalik, Wacław Walecki, Kraków: Księgarnia Akademicka, 2000, s. 378–383.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wilhelm Adolf Bruchnalski (ur. 21 maja 1859 we Lwowie, zm. 6 grudnia 1938 we Lwowie) – polski historyk literatury, profesor Uniwersytetu Lwowskiego.
    Jakub Wujek SJ (ur. 1541 w Wągrowcu, zm. 27 lipca 1597 w Krakowie) – polski duchowny katolicki, jezuita, doktor teologii, rektor Akademii Wileńskiej, autor przekładu Biblii na język polski.
    Baltazar Opec (inne formy nazwiska: Balthazar de Cracovia, Opeć, Opecki, ur. lata 80. XV w. w Krakowie, zm. 1. połowa XVI w.) – pisarz religijny przełomu XV i XVI wieku.
    Iwano-Frankiwsk, hist. Stanisławów (ukr. Івано-Франківськ, ros. Ивано-Франковск; do 1962 Stanisławów, ukr. Станіслав lub Станіславів; jid. סטאַניסלעװ, Stanislew) – miasto obwodowe w zachodniej Ukrainie, ok. 222 tys. mieszkańców (2008), prawa miejskie od 1662, dawna rezydencja magnaterii polskiej.
    Język polski (polszczyzna) – język naturalny należący do grupy zachodniosłowiańskich (do których należą również czeski, słowacki, kaszubski, dolnołużycki, górnołużycki i wymarły połabski), stanowiących część rodziny indoeuropejskiej.
    Uniwersytet we Fryburgu Bryzgowijskim, Uniwersytet Alberta Ludwika, niem. Albert-Ludwigs-Universität Freiburg, łac. Alma Mater Alberto-Ludoviciana – niemiecki uniwersytet we Fryburgu Bryzgowijskim, założony w 1457. Patronami uniwersytetu są jego pierwszy fundator – arcyksiążę austriacki Albrecht VI (Albert to łacińska wersja imienia) i inny dobroczyńca, wielki książę Ludwik I Badeński.
    Partykuła – niesamodzielny (nieposiadający samodzielnego znaczenia) wyraz lub morfem (tzw. wyrazek), nadający wypowiedzeniom zabarwienie znaczeniowe lub uczuciowe. Partykuły są nieodmiennymi częściami mowy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.046 sek.