• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Jadwiga z Melsztyna

    Przeczytaj także...
    Władysław II Jagiełło (ur. ok. 1362 lub ok. 1352, zm. 1 czerwca 1434 w Gródku) – wielki książę litewski w latach 1377–1381 i 1382–1401, król Polski 1386-1434 i najwyższy książę litewski 1401–1434. Syn Olgierda i jego drugiej żony Julianny, córki księcia twerskiego Aleksandra, wnuk Giedymina. Założyciel dynastii Jagiellonów.Władcy Polski – lista obejmuje książąt i królów Polski. Pierwszą dynastią panującą w Polsce byli Piastowie, którzy rządzili od powstania państwa polskiego (około 900) do 1370, z krótką przerwą na panowanie Przemyślidów (1291–1306). W latach 1138–1320 miało miejsce rozbicie dzielnicowe, kiedy władza nad ziemiami polskimi należała równocześnie do wielu niezależnych książąt piastowskich. Od 1370 do 1399 panowali dwaj monarchowie z dynastii Andegawenów, zaś od 1386 do 1572 monarchowie z dynastii Jagiellonów.
    Bernard (ur. pomiędzy 1374 a 1378, zm. 2 lub 4 kwietnia 1455) – książę niemodliński i strzelecki w latach 1382-1400 razem z braćmi, książę opolski w latach 1396-1400 z Bolkiem IV, od 1400 w wyniku podziału w Niemodlinie i Strzelcach, od 1401 w Oleśnie i Lublińcu, książę prudnicki i głogówecki od ok. 1420 do 1424 r., w latach 1434-1450 w Kluczborku i Byczynie, od 1450 r. usunął się do Olesna.

    Jadwiga z Melsztyńskich herbu Leliwa (ur. ok. 1388, zm. 23 października 1424) – księżna niemodlińska, strzelecka, prudnicka i głogówecka, wojewodzianka krakowska.

    Życiorys[]

    Była córką Spytka II z Melsztyna i Elżbiety Lackfi. W 1401 poślubiła księcia niemodlińskiego Bernarda. Zgodnie z relacją Jana Długosza, Jadwiga wniosła Bernardowi w posagu zamki, które król Polski Władysław II Jagiełło po oblężeniu Opola nadał jej ojcu Spytkowi. Małżeństwo było najprawdopodobniej bezpotomne. Dawniej uważano, że córkami Bernarda i Jadwigi były Jadwiga i Anna. Obecnie uważa się informację na temat córek pary książęcej za mało wiarygodną. Jadwiga zmarła 23 października 1424 i została pochowana w klasztorze franciszkańskim w Opolu.

    Annales seu cronicae incliti Regni Poloniae – Roczniki, czyli kroniki słynnego Królestwa Polskiego, autorstwa Jana Długosza, zaczęły powstawać już w 1455 roku. Zawarte tu są istotne zbiory wiedzy, z których korzysta wielu historyków. Między innymi na ich podstawie Henryk Sienkiewicz napisał Krzyżaków. Informacje te uzyskiwał Długosz ze źródeł, do których w większości inni kronikarze nie mieli dostępu, ponieważ pełnił on wcześniej dużo ważnych funkcji duchownych, a następnie został pomocnikiem króla Kazimierza Jagiellończyka. Miał przede wszystkim dostęp do dokumentów przechowywanych w kancelarii królewskiej. Z pewnością korzystał z oryginału Kroniki Konfliktu, znał również i uwzględnił relacje krzyżackie. W przypadku bitwy grunwaldzkiej bardzo wiele przejął z opowiadań jej uczestników. Należeli do nich - ojciec i stryj kronikarza, a przede wszystkim kardynał i biskup krakowski Zbigniew Oleśnicki, długoletni zwierzchnik i protektor Jana Długosza. Zapis kronik kończy się na roku 1480.23 października jest 296. (w latach przestępnych 297.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 69 dni.

    Wywód przodków[]

    Przypisy

    1. J. Długosz, Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego, ks. IX, wyd. II, Warszawa 2009, s. 287, przyp. 59.
    2. Rody magnackie Rzeczypospolitej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, ISBN 978-83-01-15889-7, s. 277.
    3. K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, wyd. II, Kraków 2007, s. 577.
    4. J. Długosz, Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego, ks. IX, wyd. II, Warszawa 2009, s. 286–287.
    5. K. Jasiński, Rodowód Piastów śląskich, wyd. II, Kraków 2007, s. 692.

    Bibliografia[]

    Źródła
  • Długosz J., Roczniki czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego, ks. IX, wyd. II, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, ISBN 978-83-01-16072-2, s. 286–287.
  • Opracowania
  • Rody magnackie Rzeczypospolitej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, ISBN 978-83-01-15889-7, s. 264, 277.
  • Jasiński K., Rodowód Piastów śląskich, wyd. II, Wydawnictwo Avalon, Kraków 2007, ISBN 978-83-60448-28-1, s. 577–578, 582–583, 692.
  • (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});
    Jan Długosz herbu Wieniawa (łac. Ioannes Dlugossius, Longinus; ur. 1 grudnia 1415 w Brzeźnicy, zm. 19 maja 1480 w Krakowie) – kronikarz, polski historyk, twórca jednego z najwybitniejszych dzieł średniowiecznej historiografii europejskiej, duchowny, geograf, dyplomata; wychowawca synów Kazimierza Jagiellończyka.Leliwa (Leliwczyk, Leliwita) – polski herb szlachecki, noszący zawołanie Leliwa. Według najczęściej cytowanej w dawnych publikacjach opinii Jana Długosza herb ten wywodzi się z Niemiec. Opinii tej nie podziela jednak współczesny historyk Włodzimierz Dworzaczek. Jego zdaniem zarówno ród Leliwitów jak i sam herb ma polską proweniencję. Herb Leliwa występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej oraz na terenie województwa poznańskiego. Spośród ponad 800 rodów używających podstawowej wersji herbu Leliwa do największego znaczenia politycznego oraz statusu majątkowego doszli Tarnowscy, Sieniawscy, Morsztynowie, Hlebowiczowie i Czapscy. Wpływowymi Leliwitami byli też Tyszkiewiczowie, ale im przysługiwała odmiana, Leliwa II. Potwierdzeniem statusu większości tych rodów było otrzymanie tytułów hrabiowskich i stosownych odmian w herbie (patrz sekcja odmiany, wersje arystokratyczne oraz alternatywne przedstawienia herbu). Leliwą pieczętował się także Juliusz Słowacki.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Spytko II herbu Leliwa (ur. 1364, zm. 12 lub 16 sierpnia 1399) – wojewoda krakowski od 1384, w 1385 r. wraz ze swoimi braćmi stryjecznymi Janem z Tarnowa i Spytkiem z Tarnowa wynegocjował i podpisał jako reprezentant Polski pierwszą Unię Polski i Litwy zawartą w miejscowości Krewo, stąd zwana Unią krewską i wydanie królowej Jadwigi za mąż za wielkiego księcia Litwy Władysława Jagiełłę; kasztelan krakowski od 1389, w 1396 spustoszył posiadłości Władysława Opolczyka, w tym Lubliniec, Olesno i Gorzów Śląski. W 1395 otrzymał Podole jako lenno, dowodził polskimi posiłkami w bitwie nad Worsklą, w której poległ.
    Rodowód Piastów śląskich – monografia Kazimierza Jasińskiego, poświęcona genealogii Piastów śląskich. Została wydana w trzech tomach w latach: 1973 (I część), 1975 (II) i 1977 (III). Jest to pierwsze pełne omówienie genealogii śląskiej linii Piastów w polskiej literaturze historycznej. Ponownie staraniem wydawnictwa Avalon, dzieło ukazało się drukiem, tym razem w jednym tomie, w 2007 r. (ISBN 978-83-604-4828-1).
    Kazimierz Aleksander Mikołaj Jasiński (ur. 12 grudnia 1920 w Jankowicach, zm. 8 sierpnia 1997 w Toruniu) – polski historyk specjalizujący się w historii średniowiecznej i genealog.
    Opole (niem. Oppeln, śl-niem. Uppeln, cz. Opolí, śl. Uopole) – miasto na prawach powiatu w południowo-zachodniej Polsce, na Nizinie Śląskiej, nad rzeką Odrą.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.