• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Języki dene-kaukaskie

    Przeczytaj także...
    Język baskijski (nazwy własne, zależnie od dialektu: euskara, euskera, eskuara, üskara) – język Basków, zamieszkujących kilka prowincji na pograniczu Hiszpanii i Francji. Posługuje się nim dzisiaj ponad milion osób, z których ok. 90% mieszka w Hiszpanii.Siergiej Anatoljewicz Starostin (ros.: Серге́й Анато́льевич Ста́ростин, ur. 24 marca 1953 w Moskwie, zm. 30 września 2005 tamże) - rosyjski lingwista historyczny, szczególnie znany ze swoich prac nad rekonstrukcją prajęzyków. Na przykład, jest twórcą hipotezy istnienia dene-kaukaskiej makrorodziny językowej.
    Języki na-dene – jedna z większych rodzin języków rdzennej ludności Ameryki Północnej. Zalicza się do niej języki atapaskańskie, język tlingit (południowo-zachodnia Alaska) i język eyak. Dawniej do rodziny tej zaliczano też język haida, obecnie jednak został z niej przez większość lingwistów wykluczony. Językami grupy atapasko mówią m.in. Indianie Nawaho i Apacze. Spokrewnione z językami na-dene w ramach rodziny dene-jenisejskiej są języki jenisejskie.
    Języki dene-kaukaskie zaznaczone są na czerwono.

    Języki dene-kaukaskie – hipotetyczna makrorodzina językowa, w skład której wchodzą następujące języki:

    Języki północnokaukaskie to proponowana rodzina języków używanych przez rdzenną ludność północnego Kaukazu, wywodzących się rzekomo od prajęzyka używanego około 3000 lat p.n.e. W skład tej rodziny wchodzą dwie grupy języków:Język – ukształtowany społecznie system budowania wypowiedzi, używany w procesie komunikacji interpersonalnej. Na język składają się dwa elementy:
  • baskijski
  • języki północnokaukaskie
  • języki huro-urartyjskie
  • języki jenisejskie
  • język buruszaski
  • języki chińsko-tybetańskie
  • języki na-dene
  • Teoria makrorodziny dene-kaukaskiej została stworzona przez Siergieja Starostina w 1980, który odkrył wiele podobieństw między rodzinami chińsko-tybetańską, kaukaską oraz językami jenisejskimi. Później w 1990, Siergiej Nikołajew do języków dene-kaukaskich dołączył języki na-dene, a w 1996 John Bengtson wysnuł przypuszczenie, że również języki waskońskie (z baskijskim) mogą należeć do makrorodziny dene-kaukaskiej. Niektórzy językoznawcy przypuszczają, że również język sumeryjski może być spokrewniony z językami dene-kaukaskimi. Języki dene-kaukaskie są prawdopodobnie kontynuacją hipotetycznego języka proto-dene-kaukaskiego, używanego prawdopodobnie ok. 10 tys. lat temu w środkowej Azji

    Języki jenisejskie – rodzina języków używanych w centralnej Syberii, głównie na terenie kraju krasnojarskiego. Języki jenisejskie spokrewnione są z językami na-dene. Prawdopodobne jest też powiązanie w ramach makrorodziny dene-kaukaskiej z językiem chińskim i językami Kaukazu.Makrorodzina językowa (nadrodzina językowa) – w genetycznej klasyfikacji języków jednostka obejmująca rodzinę językową plus język(i), które w założeniu są ze sobą spokrewnione wywodząc się od wspólnego prajęzyka.

    Zobacz też[]

  • Język praindoeuropejski
  • Języki nostratyczne
  • Azja (gr. Ἀσία Asía, łac. Asia) – część świata, razem z Europą tworząca Eurazję, największy kontynent na Ziemi. Z powodów historycznych i kulturowych sama Azja bywa również nazywana kontynentem (zob. alternatywne listy kontynentów).Języki huro-urartyjskie – wymarła rodzina językowa starożytnego Bliskiego Wschodu, w skład której wchodziły dwa języki: hurycki i urartyjski (Azja mniejsza i Kaukaz).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Językoznawstwo (lingwistyka) – dział nauk humanistycznych badających istotę, budowę i rozwój języka. Specjalista w zakresie językoznawstwa to językoznawca lub lingwista. Wyróżnia się lingwistykę teoretyczną i stosowaną.
    Języki chińsko-tybetańskie (sino-tybetańskie) to jedna z hipotetycznych rodzin językowych, do której należą języki używane na terenie Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej. Językami tymi posługuje się ponad miliard ludzi.
    Język praindoeuropejski – prajęzyk, czyli wspólny przodek języków indoeuropejskich, niezaświadczony bezpośrednio, ale częściowo zrekonstruowany za pomocą metody porównawczej. Istnieje szereg różnych hipotez na temat datowania i lokalizacji języka praindoeuropejskiego. Najdawniejsze języki indoeuropejskie – już znacznie zróżnicowane – znane są z pierwszej połowy II tysiąclecia p.n.e., a dane pośrednie wskazują, że rozpad wspólnoty indoeuropejskiej musiał nastąpić najpóźniej około 3000 p.n.e. Z kolei analiza odziedziczonego słownictwa pozwala przypuszczać, że społeczeństwo praindoeuropejskie istniało w okresie neolitu (przed upowszechnieniem się wytopu i obróbki metali) i że składało się z ludności rolniczo-pasterskiej.
    Języki nostratyczne – hipotetyczna makrorodzina językowa zaproponowana przez duńskiego językoznawcę Holgera Pedersena w 1903 roku. W jej skład wchodzi wiele rodzin językowych z Europy, Azji i północnej Afryki.
    Język buruszaski - izolowany język, używany przez niewielkie społeczności Buruszów (około 87000 użytkowników) w górach Karakorum, a także we wschodnim Hindukuszu i południowym Pamirze. Język o nieustalonym pochodzeniu, tradycyjnie łączony z językami azjanickimi.
    Języki waskońskie – hipotetyczna rodzina językowa, która zajmowała duży fragment zachodniej część Europy zanim została wyparta przez języki indoeuropejskie. Reliktami tej rodziny językowej są język baskijski, wymarły język akwitański oraz wiele toponimów zachodniej Europy. Teoria języków waskońskich została stworzona przez niemieckiego lingwistę Theo Vennemanna.
    Język baskijski (nazwy własne, zależnie od dialektu: euskara, euskera, eskuara, üskara) – język Basków, zamieszkujących kilka prowincji na pograniczu Hiszpanii i Francji. Posługuje się nim dzisiaj ponad milion osób, z których ok. 90% mieszka w Hiszpanii.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.