• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Języki celtyckie



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Międzynarodowy alfabet fonetyczny, MAF (ang. International Phonetic Alphabet, IPA; fr. Alphabet phonétique international, API) – alfabet fonetyczny, system transkrypcji fonetycznej przyjęty przez Międzynarodowe Towarzystwo Fonetyczne jako ujednolicony sposób przedstawiania głosek wszystkich języków. Składają się na niego zarówno symbole alfabetyczne jak i symbole niealfabetyczne oraz ok. 30 znaków diakrytycznych.Kultura archeologiczna - zespół stale współwystępujących ze sobą na pewnym terytorium i w pewnym czasie charakterystycznych form źródeł archeologicznych.
    Zobacz też[]
  • Ludy: Celtowie - Irowie - Walijczycy - Kornwalijczycy - Brytowie - Piktowie - Bretończycy
  • Kraje: Szkocja - Irlandia - Walia - Kornwalia - Bretania - Wyspa Man
  • Przypisy

    1. Cunliffe 2003 ↓, s. 48.
    2. Lhuyd 2015 ↓, s. 290.
    3. Matasović 2009 ↓, s. 199.
    4. McCone 1996 ↓, s. 95-96.
    5. Koch 2005 ↓, s. 371.
    6. de Bernardo Stempel 2008 ↓.
    7. Clackson 2007 ↓, s. 9.
    8. Fife 2010 ↓, s. 4-5.
    9. Watkins 1966 ↓.
    10. Jay H. Jasanoff: An Italo-Celtic isogloss. The 3 pl. mediopassive in *-ntro. W: Douglas Q Adams (red.): Festschrift for Eric P. Hamp. Washington: Institute for the Study of Man, s. 146-161. (ang.)
    11. Peter Schrijver. Athematic i-presents: the Italic and Celtic evidence. „Incontri linguistici”. 26, s. 59-86, 2003 (ang.). 
    12. Gilles Quentel: Early Linguistic Contacts between Continental Celtic and Germanic : Lexical Aspects. W: Andrzej Kątny (red.): Sprachkontakte in Zentraleuropa. Berlin: Peter Lang, 2012, s. 177-187.
    13. Fortson 2004 ↓, s. 414.
    14. Fortson 2004 ↓, s. 48-59.
    15. Clackson 2007 ↓, s. 49-51.
    16. Fortson 2004 ↓, s. 280.
    17. Fife 2010 ↓, s. 5.
    18. Delamarre 2003 ↓, s. 8.
    19. Eska 2008 ↓, s. 166.
    20. Eska 2010 ↓, s. 22-26.
    21. Schrijver 1995 ↓.
    22. Schumacher, Schulze-Thulin i aan de Wiel 2004 ↓, s. 84–87.
    23. Stifter 2008 ↓, s. 13.
    24. Stifter 2008 ↓, s. 1.
    25. Eska 2010 ↓, s. 23-25.
    26. Delamarre 2003 ↓.
    27. Guy Barruol. Les peuples préromains du Sud-Est de la Gaule. Étude de géographie historique. „Revue belge de philologie et d'histoire”. 48 (2), s. 458-462, 1970. 
    28. Kruta 1991 ↓.
    29. Greene 1966 ↓.
    30. Koch 2009 ↓.
    31. Ian Armit: Beyond the Brochs: Changing Perspectives on the Atlantic Scottish Iron Age. Edinburgh: Edinburgh University Press, 1991. ISBN 978-0748601974. (ang.)
    32. Bernard Mees: A genealogy of stratigraphy theories from the Indo-European west. W: Hennig Anderson: Language Contacts in Prehistory: Studies in Stratigraphy. Amsterdam: John Benjamin, 2003, s. 11-44. ISBN 1-5811-379-5. (ang.)
    33. Francisco Villar, Rosa Pedrero: La nueva inscripción lusitana: Arroyo de la Luz III. W: Francisco Villar: Religión, lengua y cultura prerromanas de Hispania. Salamanca: Universidad de Salamanca, 2001. ISBN 978-8478008933. (hiszp.)
    34. Dagmar S. Wodtko: The Problem of Lusitanian. W: Barry Cunliffe, John T. Koch (red.): Celtic from the West: Alternative Perspectives from Archaeology, Genetics, Language and Literature. Oxford: Oxbow Books, 2010, s. 335-367. ISBN 978-1-84217-410-4. (ang.)
    35. Anthony 2007 ↓, s. 100.
    36. Chadwick 1998 ↓, s. 26.
    37. Eska 2010 ↓, s. 23.
    38. Chadwick 1998 ↓, s. 33.
    39. Stifter 2008 ↓, s. 2-3.
    40. Matasović 2009 ↓, s. 7.
    41. Matasović 2009 ↓, s. 6.
    42. Matasović 2009 ↓, s. 7-8.
    43. Matasović 2009 ↓, s. 9.
    44. Chadwick 1998 ↓, s. 28-33.
    45. Joseph F. Eska: The linguistic position of Lepontic. W: B. K. Bergin, A. C. Bailey (red.): Proceedings of the Twenty- fourth Annual Meeting of the Berkeley Linguistics Society. Special Session on Indo- European Subgrouping and Internal Relations. Berkeley: Berkeley Linguistic Society. (ang.)
    46. Eska 2010 ↓, s. 23-24.
    47. Wodtko 2003 ↓.
    48. Chadwick 1998 ↓, s. 30.
    49. Eska 2008 ↓, s. 165.
    50. Luis A. García Moreno. Celtic Place- and Personal-names in Spain and the Sociopolitical Structure and Evolution of the Celtiberians. „e-Keltoi. Journal of Interdisciplinary Celtic Studies”. 6, s. 375-388, 2007 (ang.). 
    51. David Ellis Evans: Gaulish Personal Names. A Study of Some Continental Celtic Formations. Oxford: Clarendon Press, 1967. (ang.)
    52. Cunliffe 1997 ↓, s. 78–81.
    53. McCone 2005 ↓, s. 1-2.
    54. Lambert 1997 ↓, s. 188.

    Bibliografia[]

  • David W. Anthony: The Horse, the Wheel, and Language: How Bronze-Age Riders from the Eurasian Steppes Shaped the Modern World. Princeton: Princeton University Press, 2007. ISBN 0-691-05887-3. (ang.)
  • Nora Chadwick: The Celts. Colchester: Penguin Books, 1998. ISBN 978-0140250749. (ang.)
  • James Clackson: Indo-European Linguistics: An Introduction. Cambridge: Cambridge University Press, 2007. ISBN 978-0-521-65367-1. (ang.)
  • Barry Cunliffe: The Ancient Celts. Oxford: Oxford University Press, 1997. ISBN 0-14-025422-6. (ang.)
  • Barry Cunliffe: The Celts: A Very Short Introduction. Oxford: Oxford University Press, 2003. ISBN 978-0192804181. (ang.)
  • Patricia de Bernardo Stempel: Linguistically Celtic ethnonyms: towards a classification. W: Juan Luis García Alonso (red.): Celtic and Other Languages in Ancient Europe. Salamanca: Ediciones Universidad Salamanca, 2008, s. 101-118. ISBN 978-8478003358. (ang.)
  • Xavier Delamarre: Dictionnaire de la langue gauloise. Paris: Errance, 2003. ISBN 2-87772-237-6. (fr.)
  • Joseph F. Eska: Continental Celtic. W: Roger D. Woodland: The Ancient Languages of Europe. Cambridge: Cambridge University Press, 2008, s. 165-188. ISBN 978-0-521-68495-8. (ang.)
  • Joseph F. Eska: The emergence of the Celtic languages. W: Martin J. Ball, Nicole Müller: The Celtic Languages. London: Routledge, 2010, s. 22-27. ISBN 978-0-415-42279-6. (ang.)
  • James Fife: Typological aspects of the Celtic languages. W: Martin J. Ball, Nicole Müller: The Celtic Languages. London: Routledge, 2010, s. 3-21. ISBN 978-0-415-42279-6. (ang.)
  • Benjamin W. Fortson: Indo-European Language and Culture: An Introduction. Malden: Wiley-Blackwell, 2004. ISBN 978-1405103152. (ang.)
  • David Greene. The Making of Insular Celtic. „Proceedings of the Second International Congress of Celtic Studies”, s. 123-136, 1966. Cardiff: University of Wales Press (ang.). 
  • Edward Lhuyd: Archaeologia Britannica Volume 1. Glossography. Book on Demand ltd, 2015. ISBN 978-5519155816. (ang.)
  • John T. Koch: Celtic Culture. A Historical Encyclopedia. Santa Barbara: ABC-CLIO, 2005. ISBN 978-1-85109-440-0. (ang.)
  • John T. Koch: Tartessian. Celtic in the South-West at the Dawn of History. Aberystwyth: Celtic Studies Publications. ISBN 978-1-891271-17-5. (ang.)
  • Venceslas Kruta: The Celts. London: Thames & Hudson, 1991. ISBN 978-0500015247. (ang.)
  • Pierre-Yves Lambert: La langue gauloise. Paris: Errance, 1997. ISBN 2-87772-089-6. (fr.)
  • Ranko Matasović: Etymological Dictionary of Proto-Celtic. Leiden: Koninklijke Brill, 2009. ISBN 978-90-04-17336-1. (ang.)
  • Kim McCone: Towards a Relative Chronology of Ancient and Medieval Celtic Sound Change. Maynooth: National University of Ireland, 1996. ISBN 090151940-5. (ang.)
  • Kim McCone: A First Old Irish Grammar and Reader. Maynooth: National University of Ireland, 2005. ISBN 0-901519-36-7. (ang.)
  • Peter Schrijver: Studies in British Celtic historical phonology. Amsterdam: Rodopi, 1995. ISBN 90-5183-820-4. (ang.)
  • Stefan Schumacher, Britta Schulze-Thulin, Caroline aan de Wiel: Die keltischen Primärverben. Ein vergleichendes, etymologisches und morphologisches Lexikon. Innsbruck: Institut für Sprachen und Kulturen der Universität Innsbruck, 2004. ISBN 3-85124-692-6. (niem.)
  • David Stifter: Old Celtic Languages. Wien: Universität Wien, 2008. (ang.)
  • Calvert Watkins: Italo-Celtic revisited. W: Henrik Birnbaum, Jaan Puhvel: Procedings of the Conference on Indo-European Linguistics, Los Angeles, April 25-27, 1963. Los Angeles: University of California Press, 1966, s. 29-50. (ang.)
  • Dagmar S. Wodtko: An outline of Celtiberian grammar. Freiburg: Universität Freiburg, 2003. (ang.)
  • Irlandia – trzecia pod względem wielkości wyspa w Europie. Pod względem politycznym wyspa podzielona jest na dwie części: Irlandię i Irlandię Północną, która jest częścią Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.Spółgłoska miękkopodniebienna lub welarna to spółgłoska, której wymowa polega na zbliżeniu języka do podniebienia miękkiego (łac. velum). Takie głoski są bardzo rozpowszechnione – występują właściwie we wszystkich językach ludzkich. Wiele języków ma również labializowane i palatalizowane warianty spółgłosek welarnych.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Język galatyjski (galacki) - wymarły język z grupy celtyckiej. Posługiwali się nim Galatowie, którzy na obszarze Azji Mniejszej (dzisiejsza Turcja) stworzyli własne państwo. Język galatyjski był używany w okresie od III stulecia p.n.e. do IV wieku n.e.
    Spółgłoska zwarta dziąsłowa dźwięczna – rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych, oznaczany w międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA symbolem [d̪].
    Szyk wyrazów – układ wyrazów w zdaniu, czyli ich usytuowanie względem siebie w perspektywie czasowej (w mowie) lub przestrzennej (w piśmie). Szyk wyrazów jest bezpośrednim następstwem linearności każdego języka naturalnego.
    Galacja (gr. Galatike, łac. Gallograecia) – w starożytności kraina w centralnej Azji Mniejszej, położona wokół dzisiejszej Ankary, nazwana tak przez Rzymian od nazwy Galatów, przybyłego w ten rejon w III w. p.n.e. odłamu celtyckiej armii Brennusa, która splądrowała w roku 279 roku p.n.e. Macedonię, Tesalię i Epir. Po klęsce zadanej Celtom przez Antygona Gonatasa w bitwie pod Lizymachią część wojowników z rodzinami (ok. 20 tys. ludzi) przeprawiła się do Azji Mniejszej. W 275 roku p.n.e. Antioch I Soter, w wyniku zwycięskiej bitwy, zepchnął Galatów na tereny, na których powstała później Galacja.
    Języki italskie - podrodzina języków indoeuropejskich, z których jeden (łacina) dał początek współczesnym językom romańskim.
    Lenicja (łac. LĒNIŌ „łagodzę, zmiękczam”) – proces fonetyczny, zachodzący w wielu językach, w którym głoska ulega osłabieniu w określonych sytuacjach, jak na przykład spółgłoska pomiędzy samogłoskami czy w wygłosie, może także odgrywać rolę gramatyczną.
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.101 sek.