• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Język zhuang

    Przeczytaj także...
    Makrojęzyk (ang. macrolanguage) – termin stosowany w językoznawstwie. Kategoria wprowadzona przez międzynarodowy standard ISO 639 na określenie języków, które posiadają kilka odmian, nie zawsze wzajemnie zrozumiałych, ale które ze względów pozajęzykowych (kulturowych, politycznych, etnicznych, religijnych itd.) traktowane są jako warianty tego samego języka. Niektóre języki posiadają kilkadziesiąt takich wariantów (np. arabski 30, keczua 44, zapotecki aż 58).Cyrylica – pismo alfabetyczne służące do zapisu języków wschodniosłowiańskich, większości południowosłowiańskich i innych. Nazwa nawiązuje do apostoła Słowian – św. Cyryla, który wspólnie ze św. Metodym, prowadząc misję wielkomorawską wśród Słowian zapisał i wprowadził do liturgii język słowiański. Do zapisu tego języka zostały stworzone dwa alfabety – głagolica i później cyrylica (pismo uproszczone na bazie dużego alfabetu greckiego – majuskuły oraz głagolicy, z której zostały przeniesione niektóre litery).
    Język tonalny − język, w którym każda sylaba ma przypisany pewien ton, polegający na odpowiedniej modulacji głosu. Najwięcej języków tonalnych występuje w Azji Południowo-Wschodniej oraz w zachodniej Afryce. Przykładami języków tonalnych są tajski, wietnamski, języki chińskie, czadyjskie czy też język joruba.

    Język zhuang (zhuang: Cuengh lub Cueŋь; chin. upr.: 壮语, chin. trad.: 壯語, pinyin: Zhuàngyǔ) – makrojęzyk obejmujący szereg języków należących do grupy języków tajskich, używany przez autonomiczną ludność Zhuang w Chinach. Większość z nich mieszka w regionie autonomicznym Kuangsi. Język ten pełni tam funkcję języka urzędowego.

    Język buyei – język mniejszości etnicznej Buyei w południowych Chinach i Wietnamie, należący do dajskiej rodziny językowej. Tworzy kontinuum dialektalne z językiem zhuang. Język buyei jest językiem tonalnym, posiada osiem tonów.Alfabet łaciński, łacinka, alfabet rzymski – alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych. Jest najbardziej rozpowszechnionym alfabetem na świecie – posługuje się nim ok. 35% ludzkości. Wywodzi się z systemu służącego do zapisu łaciny.

    Standaryzowany zhuang bazuje na dialektach z okolic regionu Wuming (武鸣县). Język buyei, uznawany za odrębny język, w rzeczywistości jedynie niewiele różni się od standaryzowanego zhuang.

    Zhuang jest językiem tonalnym, posiadającym sześć tonów. Przez wiele wieków zapisywany był logograficznym systemem sawndip, wywodzącym się z pisma chińskiego. Do jego zapisu opracowano dwa systemy transkrypcji: pierwszy, z 1955 roku, oparty był na połączeniu alfabetu łacińskiego z cyrylicą. W 1986 roku na jego podstawie opracowano nowy, oparty jedynie o znaki występujące w alfabecie łacińskim.

    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.Wuming (chin.: 武鸣县; pinyin: Wǔmíng Xiàn) – powiat w południowych Chinach, w regionie autonomicznym Kuangsi, w prefekturze miejskiej Nanning. W 1999 roku liczył 642 739 mieszkańców. Dialekt tego obszaru uważany jest za standardową odmianę języka zhuang.
    Książki w języku zhuang

    Pierwszy artykuł Deklaracji Praw Człowieka zapisany w dwóch różnych systemach transkrypcji języka zhuang:

    Przypisy

    1. Zhuang (ang.). ethnologue.com. [dostęp 28 maja 2011].
    2. Zhuang (Saw cuengh) (ang.). omniglot.com. [dostęp 27 stycznia 2011].

    Bibliografia[]

  • Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5
  • Linki wewnętrzne[]

  • Wikipedia w języku zhuang
  • Linki zewnętrzne[]

  • Ortografia języka zhuang na portalu Omniglot
  • Problemy zachowania zhuang i innych języków południowych Chin
  • Film w języku zhuang (angielskie napisy)
  • Zhuang (język chiński: 壮族 pinyin: Zhuàngzú; inaczej – Zhuangowie, Czuangowie) – mniejszość etniczna w Chinach, licząca ok. 18 mln osób, zamieszkująca głównie Region Autonomiczny Kuangsi-Czuang na południu Chin, a także prowincje Junnan, Guangdong, Kuejczou oraz Hunan. Liczebnie są drugą co do wielkości grupą etniczną w Chinach po Hanach. Posługują się językiem zhuang, niespokrewnionym z językiem chińskim.Uproszczone pismo chińskie (chin. upr. 简体字; chin. trad. 簡體字; pinyin jiǎntǐzì) to odmiana pisma chińskiego. Uproszczenia dokonano w Chińskiej Republice Ludowej w latach 50. XX wieku. Celem reformy było ułatwienie nauki pisma i walka z analfabetyzmem. Modyfikując ok. 50 proc. najbardziej skomplikowanych z używanych dotąd znaków cel ten osiągnięto. Pismo uproszczone używane jest także w Singapurze.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Region Autonomiczny Kuangsi-Czuang (Kuangsi, Guangxi Zhuang, chiń. upr.: 广西壮族自治区; chiń. trad.: 廣西壯族自治區; pinyin: Guǎngxī Zhuàngzú Zìzhìqū) – region autonomiczny w południowej części Chin. Kuangsi graniczy z prowincjami: Junnan - na zachodzie, Kuejczou - na północy, Hunan - na północnym wschodzie, Guangdong - na południowym wschodzie. Na południowym zachodzie ma wspólną granicę z Wietnamem a od południa przylega do Zatoki Tonkińskiej.
    Tradycyjne pismo chińskie (chin. trad. 繁體字, chin. upr. 繁体字, pinyin fántǐzì) to odmiana pisma chińskiego, w której znaki mają tradycyjną postać, umożliwiającą czytanie dawniejszych tekstów. Są one dość skomplikowane, dlatego w latach 50. XX wieku w ChRL wprowadzono reformę pisma, w wyniku czego powstały znaki uproszczone. Pismo tradycyjne jest używane w Republice Chińskiej na Tajwanie, oraz w Hongkongu i Makau. Nazywane jest także ortodoksyjnym, złożonym lub właściwym pismem chińskim.
    Sawndip – logograficzny system pisma używany w przeszłości do zapisywania języka zhuang w południowych Chinach (region autonomiczny Guangxi). Nazwa w języku zhuang znaczy "surowe znaki". W języku chińskim określane są jako Gǔ Zhuàngzì 古壮字 (stare znaki zhuang) lub Fāngkuài Zhuàngzì 方块壮字 (kwadratowe pismo zhuang). Najstarszy zachowany tekst to stela z epoki Tang (VII w.). Niektóre znaki pokrywają się z chińskimi, inne zaś zostały stworzone na wzór chińskich. W roku 1957 opracowano nowy system pisma dla języka zhuang, oparty na alfabecie łacińskim, używany od tej pory jako pismo oficjalne. Pomimo to, w roku 1989 wydano słownik znaków zhuang Sawndip Sawdenj (chiń. 古壮字字典 Gǔ Zhuàngzì Zìdiǎn), zawierający znaki używane w manuskryptach.
    Języki tajskie (język tajski: ภาษาไต phās̛̄ātay) - podgrupa w obrębie rodziny języków dajskich (kam-tai, kradai, tai-kadai). Języki tajskie obejmują między innymi największe z języków rodziny dajskiej, takie jak standardowy język tajski, język laotański, język szan używany w Birmie, oraz zhuang - język najliczniejszej mniejszości narodowej w ChRL, używany w regionie autonomicznym Guangxi oraz kilkadziesiąt pomniejszych języków w użyciu na terenie Chin, Wietnamu, Laosu, Tajlandii, Mjanmy i Indii, m. in.:

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.022 sek.