• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Język kantoński



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Azja Południowo-Wschodnia – nazwa stosowana dla określenia regionu Azji obejmującego Półwysep Indochiński i Archipelag Malajski wraz z Filipinami. Obejmuje on zatem następujące państwa: Mjanma, Tajlandia, Kambodża, Laos, Wietnam, Malezja, Singapur, Indonezja, Timor Wschodni, Brunei i Filipiny. Zajmują one powierzchnię około 4,495 mln km², z liczbą ludności przekraczającą 550 mln mieszkańców (szacunek na rok 2004).Standardowy język mandaryński, nazywany często językiem mandaryńskim lub standardowym językiem chińskim jest oficjalnym standardem mówionego języka chińskiego, używanym jako język urzędowy w Chińskiej Republice Ludowej, Republice Chińskiej, jednym z czterech oficjalnych języków Singapuru, a także jednym z sześciu oficjalnych języków Organizacji Narodów Zjednoczonych. Faktycznie jest tylko jednym z języków mandaryńskich. Oparty jest na dialekcie pekińskim, ale nie jest z nim tożsamy. W poszczególnych państwach język ten nosi różne nazwy: w ChRL jest nazywany putonghua (chin. trad. 普通話, chin. upr. 普通话, pinyin: pǔtōnghuà – "mowa powszechna"), na Tajwanie – guoyu (chin. trad. 國語, uproszcz. 国语, pinyin: guóyǔ – "język państwowy"), w Singapurze – huayu (chiń. trad. 標準華語, uproszcz. 标准华语, biāozhǔn huáyǔ – "język chiński").
    Zobacz też[]
  • Jyutping
  • Transkrypcja Yale
  • Transkrypcja Sidney Lau
  • Pinyin kantoński
  • Bibliografia[]

  • Majewicz, Alfred F., Języki świata i ich klasyfikacja, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5
  • Cantonese Chinese Phrase Book, Berlitz Publishing, Singapore 2005
  • Kam Y Lau: Cantonese Phrasebook, Lonely Planet Publications 1995, ISBN 0 86442 340 3
  • Linki zewnętrzne[]

  • Dane Ethnologue dla języka kantońskiego
  • Przykłady znaków kantońskich oraz systemy transkrypcji języka kantońskiego
  • Wywiad z Shu Qi – język kantoński
  • Fonetyka języka kantońskiego
  • Języki mandaryńskie – grupa języków, którymi, według sinologów chińskich, mówi 70% populacji etnicznych Chińczyków.Lekcja (łac. lectio – czytanie, odczyt) – sposób odczytania na głos znaków pisma. Lekcja zależy od języka jakim posługuje się użytkownik, ew. także od jego dialektu, osobowej maniery i wad wymowy (por. idiolekt).


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Transkrypcja Sidney Lau - system zapisu wymowy standardowego języka kantońskiego za pomocą alfabetu łacińskiego, opracowany przez Sidney Lau jako pomoc przy nauczaniu kantońskiego. Adaptacja wcześniejszego systemu Meyer-Wempe.
    Pismo chińskie (jap. kanji, kor.: hancha, wietn.: hán tự) – sylabowe pismo logograficzne (ideograficzno-fonetyczne) stworzone najwcześniej 8 tys. lat temu, a najpóźniej 4,5 tys. lat temu w Chinach, zaadaptowane do zapisu innych języków Azji Wschodniej, obecnie przede wszystkim japońskiego, a w mniejszym stopniu także koreańskiego.
    Język chiński (chiń. upr. 汉语, chiń. trad. 漢語, pinyin Hànyǔ; lub chiń. upr./chiń. trad. 中文, pinyin Zhōngwén) – język lub grupa spokrewnionych języków (tzw. makrojęzyk), należących do rodziny chińsko-tybetańskiej.
    Hongkong (oficj. Specjalny Region Administracyjny Hongkong; ang. Hong Kong, Hong Kong Special Administrative Region of the People’s Republic of China, chiń. 香港, kantoński jyutping: hoeng1 gong2, mandaryński pinyin: Xiānggǎng) – specjalny region administracyjny Chińskiej Republiki Ludowej (drugim regionem jest Makau), znajdujący się na wschodnim wybrzeżu Chin, nad Morzem Południowochińskim.
    Jyutping (chin. trad. 粵拼, chin. upr. 粤拼, hanyu pinyin Yuèpīn, jyutping Jyut6ping3) – transkrypcja języka kantońskiego na alfabet łaciński. System Jyutping został opracowany w 1993 przez Towarzystwo Językoznawcze Hongkongu.
    Transkrypcja Yale - systemy transkrypcji na Uniwersytecie Yale dla czterech języków: japońskiego, koreańskiego, mandaryńskiego oraz kantońskiego. System Yale dla języka mandaryńskiego opracowano podczas drugiej wojny światowej, pozostałe w latach 60 i 70.
    Język średniochiński – termin utworzył sinolog i lingwista, Bernhard Karlgren, na określenie języka chińskiego używanego między VI a X wiekiem. Termin ten jest używany w kontekście historycznej fonologii języka chińskiego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.