• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Język faliskijski

    Przeczytaj także...
    Języki italskie - podrodzina języków indoeuropejskich, z których jeden (łacina) dał początek współczesnym językom romańskim.Ceres, Cerera – w mitologii rzymskiej bogini wegetacji i urodzajów. Zaczęła być utożsamiana z grecką Demeter prawdopodobnie w V wieku p.n.e.
    Języki latynofaliskie – podgrupa języków italskich obejmująca dwa blisko spokrewnione języki: łacinę i faliskijski.
    Przybliżone rozmieszczenie języków italskich w VI wieku p.n.e.

    Język faliskijski (zwany też faliskim) – język z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, używany w starożytnej Italii na północ od Tybru do około 200 roku p.n.e., kiedy to został wyparty przez blisko z nim spokrewnioną łacinę. Językiem faliskijskim mówili Faliskowie, którzy następnie ulegli stopniowej asymilacji z Latynami.

    Italia – kraina historyczna i geograficzna położona na Półwyspie Apenińskim, której obszar zmieniał się na przestrzeni dziejów.Tyber (wł. Tevere, łac. Tiberis) – rzeka w środkowej części Włoch. Długość – 405 km (trzecia co do długości po Padzie i Adydze rzeka Włoch), powierzchnia zlewni – 17,2 tys. km², główny dopływ – Nera (lewy).

    Obecnie przetrwał głównie w formie krótkich inskrypcji na ceramice, np.:

    Foied vino pipafo cra carefo (łac. hodie vinum bibabo [bibam] cras carebo) – dziś będę pił wino, jutro nie będę miał
    

    Najstarsza znana inskrypcja w języku faliskijskim, została znaleziona w Falerii i datowana jest na początek VI w. p.n.e., zaczyna się następującą linijką:

    Latynowie (łac. Latini) – jedno z plemion italskich żyjące w regionie ujścia Tybru i Gór Albańskich, który został nazwany od nich Lacjum (Latium vetus). Najważniejszym miastem początkowo była Alba Longa w okolicach jeziora Albano (identyfikacja miejsca pozostaje sporna). Latynowie stworzyli cywilizację zwaną kulturą Lacjum.Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.
    Ceres far me[la]ton Louf[e]r ui[no]m p[a]rad (łac. Ceres far molitum, Liber vinum *pariat) – Ceres przynosi (miele) ziarno, Liber wino
    

    Przypisy

    1. Fortson 2010 ↓, s. 94.
    2. Musiał 2009 ↓, s. 94.
    3. Thomas 1999 ↓, s. 238.

    Bibliografia[]

  • Danuta Musiał: Dionizos w Rzymie. Kraków: Towarzystwo Wydawnicze "Historia Iagellonica", 2009, seria: Mediterraneum. ISBN 978-83-88737-89-3.
  • Benjamin W. Fortson: Indo-European Language and Culture: An Introduction. Malden: Blackwell Publishing, 2010. ISBN 978-1-4051-8895-1. (ang.)
  • Richard F. Thomas: Reading Virgil and His Texts: Studies in Intertextuality. Michigan: The University of Michigan Press, 1999. ISBN 0-472-10897-2. (ang.)



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.031 sek.