• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Józef Engel

    Przeczytaj także...
    Katedra ormiańska pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny we Lwowie (ukr. Вірменський кафедральний собор Успіння Пресвятої Богородиці) – jeden z najstarszych i najcenniejszych zabytkowych kościołów Lwowa, do 1945 roku katedra katolicka obrządku ormiańskiego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.Czerniowce (ukr. Чернівці, rum. Cernăuţi, ros. Черновцы, jid. טשערנאָוויץ, orm. Չերնովեց, niem. Czernowitz/Tschernowitz) – miasto w południowo-zachodniej części Ukrainy w Bukowinie północnej nad Prutem.
    Lwów (dawna nazwa form. Królewskie Stołeczne Miasto Lwów), ukr. Львів (Lwiw), ros. Львов (Lwow), niem. Lemberg, łac. Leopolis, jidysz לעמבערג ,לעמבעריק (Lemberg, Lemberik), orm. Լվով (Lwow) – miasto na Ukrainie, ośrodek administracyjny obwodu lwowskiego.

    Józef Engel (ur. 1819 w Czerniowcach, zm. 22 sierpnia 1888 we Lwowie) – polski architekt twórczością związany ze Lwowem.

    Życiorys[]

    Pochodził z rodziny o niemieckim rodowodzie. Nieznane jest jego wykształcenie, natomiast w 1848 otrzymał uprawnienia do wykonywania zawodu architekta i od tego czasu był uprawnionym budowniczym lwowskim. Do 1850 tworzył w stylu klasycyzmu, a następnie realizował projekty zbliżone do historyzmu. Od 1882 do 1888 pełnił funkcję przewodniczącego towarzystwa uprawnionych budowniczych. Mieszkał we własnym domu przy ulicy Stefana Czarnieckiego (obecnie il. Wołodymyra Winnyczenki 24). Jego syn, także Józef również był architektem.

    Historyzm – nurt w XIX-wiecznej architekturze światowej, polegający na naśladownictwie stylistyki minionych epok. Kierunek nietwórczy i eklektyczny, polegający na zaniechaniu dążenia do stworzenia stylu, odpowiadającego aktualnym warunkom historyczno-społecznym, na rzecz naśladowaniu przeszłych wielkich stylów w sztuce i architekturze.Centralny kościół baptystyczny we Lwowie – jest położony przy ul. Zielonej 11-A w dzielnicy Łyczaków i stanowi główną świątynię baptystyczną we Lwowie. Uprzednio, w latach 1685–1784 budynek służył jako rzymskokatolicki kościół św. Urszuli, a następnie, w latach 1786–1945 jako świątynia ewangelicko-augsburska.

    Dorobek architektoniczny[]

  • Kościół ewangelicki w Czerniowcach /1847-1849/;
  • Budynek przy ulicy Bernsteina we Lwowie (obecnie ul. Szolem-Alejchema 9) /1854, przebudowany 1898/;
  • Niezrealizowany projekt klasztoru św. Onufrego we Lwowie /1854/;
  • Dobudowa drugiego piętra do synagogi Beth Hamidrash przy ulicy Bożniczej we Lwowie (obecnie ul. Sańska) /1863/;
  • Przebudowa kamienicy przy ulicy Blacharskiej we Lwowie (obecnie ul. Iwana Fedorowa 21) /1863/;
  • Budowa domu przy Ormiańskiej 20 we Lwowie /1867/;
  • Przebudowa dom przy ulicy Żółkiewskiej we Lwowie (obecnie ul. Bohdana Chmielnickiego 106) /1868/;
  • Budynek lwowskiego Bractwa Kurkowego przy ulicy Kurkowej we Lwowie (obecnie ul Mykoły Łysenki 23a) /1870-1871/;
  • Miejski sierociniec przy ulicy Zielonej 8/10 we Lwowie (Zielona, gen. Tadeusza Rozwadowskiego);
  • Przebudowa kamienic przy ulicy 3-go maja we Lwowie (obecnie ul. Strzelców Siczowych 10 i 12) /1871-1872/;
  • Przebudowa Pałacu Dzieduszyckich przy ulicy Kurkowej we Lwowie (obecnie ul. Mykoły Łysenki 15) /1873/;
  • Szkoła ewangelicka przy ulicy Jana Kochanowskiego we Lwowie (obecnie ul. Kosti Lewickiego 18) /1875/;
  • Przebudowa kościoła św. Urszuli przy ulicy Zielonej 116 we Lwowie /1878/;
  • Przebudowa dzwonnicy katedry ormiańskiej we Lwowie /1879/;
  • Dobudowa czwartego piętra kamienicy przy ulicy Halickiej 3 we Lwowie /1885-1886/
  • Przebudowa kamienicy przy ulicy Starozakonnej we Lwowie (obecnie ul. Mścisława Udatnego 2) /1886/
  • Bibliografia[]

  • Ю. О. Бірюльов "Енґель Йозеф" Енциклопедія Львова За редакцією А. Козицького та І. Підкови. Літопис, Львів 2007 Т. 2 c. 234—235 ISBN 978-966-7007-69-0.
  • Grzegorz Rąkowski, "LWÓW. Przewodnik krajoznawczo-historyczny po Ukrainie Zachodniej" część IV. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 2008, ISBN 978-83-89188-70-8 (formalnie błędny numer ISBN);
  • Linki zewnętrzne[]

  • Володимир Тимофiєнко "Зодчі України кінця XVIII – початку XX століть. Біографічний довідник"
  • Klasycyzm (z łac. classicus – doskonały, pierwszorzędny, wzorowy, wyuczony) – styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. "powrót do źródeł" (klasycznych) pojawił się już w renesansie - jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Klasycyzm jako styl panował w epoce oświecenia. Najpełniejszy rozkwit klasycyzmu nastąpił w I poł. XVIII wieku. W dziedzinie literatury swoisty kres klasycyzmu przyniosła walka klasyków z romantykami.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.