• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Józef Beck



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6] [7]
    Przeczytaj także...
    Kraj Sudecki (t. Kraj Sudetów, niem. Sudetenland, Sudetengebiet, Sudetenraum, cz. Sudety) – region Czechosłowacji obejmujący pogranicze czesko-niemieckie i czesko-austriackie w Sudetach, Rudawach, Szumawie, Lesie Czeskim i Morawach południowych zamieszkany od dawna przez Niemców sudeckich (niem. Sudetendeutsche). W skład Kraju Sudeckiego wchodziły ziemie Czech, Moraw i Śląska Czeskiego.Funt szterling (ang. pound sterling, £), nieoficjalna nazwa funt brytyjski, symbol międzynarodowy GBP – oficjalna jednostka monetarna w Wielkiej Brytanii.
    Zobacz też[]
  • Projekt osiedlenia Żydów europejskich na Madagaskarze
  • Uwagi

    1. W księdze chrztów można znaleźć adnotację: Chłopiec ten urodził się w Warszawie. Choć rodzice dziecka urodzeni i wychowani byli w prawowitej wierze rzymskokatolickiej, wobec takiego stanu rzeczy, że prababka dziecka w linii bocznej w wierze greckokatolickiej (to jest unickiej) urodziła się – chcąc nie chcąc, pod przymusem bezbożnych praw Cesarstwa Rosyjskiego – zmuszeni byli potomstwo swoje we wschodniogreckiej schizmie ochrzcić i wychować. Żeby zaś zbawienia duszy ich samych i potomstwa na szkodę nie narazić, zmuszeni byli przez religijne prześladowania emigrować do zaboru austriackiego... Kazimierz Łazarski, proboszcz kościoła limanowskiego. Zob. Marian Wojciechowski: Polityka Becka. W: Józef Beck: Ostatni raport. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1987, s. 23. ISBN 83-06-01567-3.
    2. Utworzonym od panieńskiego nazwiska matki Becka.
    3. Terlecki 1985 ↓, s. 14-15 błędnie podaje, że Edward Śmigły-Rydz polecił mu formowanie i dowodzenie baterią przeznaczoną do walki z bolszewikami.
    4. Z uwagi na prawo Rzeczypospolitej, które (z wyjątkiem ziem byłego zaboru pruskiego) przewidywało jedynie śluby wyznaniowe i rejestrację akt stanu cywilnego przez właściwe parafie kościołów i związków wyznaniowych.
    5. Piłsudski mawiał, że Józef Beck to człowiek, który się nie ugnie i nikomu nie pozwoli się zastraszyć. Zob. Polska Niepodległa 1918-1939. Wrocław – Warszawa – Kraków – Gdańsk – Łódź: Ossolineum, 1984, s. 59. ISBN 83-04-01737-7.
    6. Chodzi o komisje Ligi Narodów.
    7. Za pośrednictwem litewskiego posła w Tallinnie.
    8. W kraju zajęcie Zaolzia zostało ostro skrytykowane jedynie przez komunistów. Wiktor Grosz pisał w 1946 roku: Rola jaką odegrał sanacyjny reżym Rydza-Śmigłego i Becka w rozbiorze Czechosłowacji, jest bezprzykładna w dziejach naszego narodu. Kraj, który przez półtora wieku jęczał w porozbiorowej niewoli, kraj, który był w wieku XIX natchnieniem poetów i sztandarem walczących o wolność, ten kraj, którego losy były zawsze związane z walką „za waszą wolność i naszą” – został przez swoich władców zepchnięty do roli szakala rwącego krwawe ochłapy ze stołu większych drapieżców (Wiktor Grosz, U źródeł września 1939, Warszawa 1949).
    9. Terytoria z etniczną większością węgierską.
    10. Pod groźbą bombardowania lotniczego Pragi.
    11. Poprzez rozpad Czechosłowacji i zaakceptowanie tego faktu przez prezydenta Emila Hachę.
    12. Od października 1938.
    13. W maju 2009 r. miała miejsce w Sejmie RP, w sali plenarnej, rekonstrukcja słynnego przemówienia Becka, wygłoszonego w Sejmie 5 maja 1939 roku. W rolę ministra wcielił się aktor Sławomir Popławski (zob. Monika Żmijewska: Aktor Węgierki wcieli się w postać Józefa Becka (pol.). Gazeta Wyborcza, 29 maja 2009. [dostęp 23 sierpnia 2009]. oraz Radosław Pasterski: Rekonstrukcja przemówienia Becka (pol.). Rzeczpospolita, 31 maja 2009. [dostęp 23 sierpnia 2009].).
    14. Po odwołaniu i zamordowaniu Jakowa Dawtjana w czasie wielkiej czystki jego obowiązki pełnił chargé d’affaires.
    15. Jak podaje część źródeł, o planach tych miał dowiedzieć się rząd Sikorskiego. Prof. Stanisław Kot miał w tej sprawie wysłać do kpt. Wojewódzkiego przydzielonego do ambasady polskiej w Bukareszcie list z instrukcją: powiadomić natychmiast Antonescu, gdyby to nie odniosło rezultatu, to proszę przez ambasadę neutralną zawiadomić ambasadę niemiecką. Oficer nie wykonał tego polecenia, ale zawiadomił ambasadora polskiego w Rumunii, Rogera Raczyńskiego. Zob. Joanna Tymieniecka, Bohdan Tymieniecki: Wstęp. W: Jadwiga Beck: Kiedy byłam Ekscelencją. Warszawa: Nowe Wydawnictwo Polskie, 1990, s. 7. ISBN 83-85135-02-2.
    16. Państwem, które nie oglądało się na owo dodatkowe postanowienie czterech partnerów zmowy monachijskiej, była Polska. (...) sposób powziętego przez beckowską dyplomację rozwiązania sporu z Czechosłowacją i to w tym właśnie momencie, zasługuje na jak najostrzejsze potępienie i z przykrością stwierdzić trzeba, że słusznie wywołał on bardzo ujemne sądy o naszym kraju u wszystkich postępowych czynników w całej Europie. Nie może dyplomacji sanacyjnej usprawiedliwiać fakt, na który się ona powołuje, że gdyby nie jej działanie, to Zaolzie dostałoby się w ręce Niemiec. Jak wiemy dostało się ono Niemcom niecały rok później, a że tak się stało w dużej właśnie mierze zawiniła polityka Becka wobec Czechosłowacji, która w ostatecznym efekcie wydała Niemcom nie tylko Zaolzie, ale w ogóle wszystkie ziemie rdzennie polskie. (Henryk Batowski: Kryzys dyplomatyczny w Europie: jesień 1938 – wiosna 1939. Warszawa: 1962).
    17. [Józef Beck] Postrzegał Polskę jako europejskie mocarstwo. Dziś trudno nam oceniać takie stanowisko odpowiedzialnego polityka bez ironii. Ale dyplomowany pułkownik artylerii konnej Józef Beck był żołnierzem Józefa Piłsudskiego i pod wodzą swego komendanta podejmował się spraw daleko więcej beznadziejnych, niż odegranie przez współczesną mu Polskę roli regionalnego mocarstwa. Zgodnie z romantyczną polską tradycją „mierzył siły na zamiary”. Realizował oparty na takich złudzeniach polityczny testament marszałka Piłsudskiego. (Edward Buława: W optyce Nadolziaka: próba oceny starć polsko-czeskich z lat 1935 do 1939).
    18. Z wielu powodów nie udało się [w dwudziestoleciu] stępić ostrza niechęci czesko-polskiej. Nie było to winą rządów pomajowych. Wielki przyjaciel narodu czeskiego i słowackiego, Wincenty Witos, w czasie swojego azylu politycznego w Czechosłowacji napisał na ten temat: „w stosunku do Polski, rząd czechosłowacki posługiwał się nie tylko przemocą, ale też zdradą, połamawszy wszystkie dobrowolnie zawarte umowy”. Inny czołowy polityk, ludowiec Maciej Rataj, były marszałek Sejmu, powiedział na wiosnę 1938 roku (...): gdybym został dzisiaj ministrem Spraw Zagranicznych, nie mógłbym właściwie zrobić nic innego, jak to, co czyni obecnie Beck.” (Eugeniusz Kwiatkowski: Józef Beck).

    Przypisy

    1. Terlecki 1985 ↓, s. 13.
    2. Jerzy Flisiński: 65 lat Miejskiej Biblioteki Publicznej w Białej Podlaskiej (zarys dziejów do 2003 r.). 2003.
    3. Beck Józef – Minister Spraw Zagranicznych (pol.). [dostęp 18 października 2008].
    4. Beck 1987 ↓, s. 22-23.
    5. Terlecki 1985 ↓, s. 14.
    6. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1923, s. 805, 815 i 1547.
    7. Watt 2005 ↓.
    8. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 78 z 12.08.1924 r.
    9. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 106 z 15.10.1925 r.
    10. Ajnenkiel 1986 ↓, s. 404.
    11. Beck 1990 ↓, s. 5-6.
    12. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 14 z 20.09.1930 r., s. 288, 293, 304.
    13. Garlicki 1986 ↓, s. 37.
    14. Składkowski 1936 ↓.
    15. Garlicki 1986 ↓, s. 78.
    16. Garlicki 1986 ↓, s. 82.
    17. Wrzos 1939 ↓.
    18. Wandycz 1980 ↓, s. 103.
    19. Garlicki 1986 ↓, s. 171.
    20. Cienciała 1990 ↓, s. 63-64.
    21. Zacharias 1988 ↓, s. 9.
    22. Garlicki 1986 ↓, s. 282.
    23. Pasztor 1999 ↓, s. 35-36.
    24. Kamiński i Zacharias 1987 ↓, s. 149.
    25. Garlicki 1986 ↓, s. 174.
    26. Terlecki 1985 ↓, s. 33.
    27. Forycki i Serwański 2003 ↓, s. 268.
    28. Eden 1970 ↓.
    29. Terlecki 1985 ↓, s. 88.
    30. Terlecki 1985 ↓, s. 110.
    31. Terlecki 1985 ↓, s. 115.
    32. Zacharias 1988 ↓, s. 13-14.
    33. Terlecki 1985 ↓, s. 124-126.
    34. Andrzej Garlicki: Orzeł Biały na osłodę (pol.). [dostęp 24 maja 2008].
    35. Terlecki 1985 ↓, s. 132.
    36. Terlecki 1985 ↓, s. 132-133.
    37. Cienciała 1990 ↓, s. 165.
    38. Zacharias 1988 ↓, s. 15.
    39. Karski i Morawiec 1992 ↓, s. 166.
    40. Terlecki 1985 ↓, s. 140-141.
    41. Terlecki 1985 ↓, s. 146-149.
    42. Karski i Morawiec 1992 ↓, s. 194.
    43. Terlecki 1985 ↓, s. 169-170.
    44. Kisielewski 1999 ↓, s. 61-63.
    45. Daniel Hrenciuc: Approaches on the Inter-War Romanian-Polish Relations (1919 – 1939) (ang.). [dostęp 16 listopada 2008].
    46. Zacharias 1988 ↓, s. 17.
    47. Beck 1951 ↓.
    48. Kornat 2007 ↓, s. 307-352.
    49. Terlecki 1985 ↓, s. 194-195.
    50. Łubieński 2009 ↓, s. 75.
    51. Roszkowski 2003 ↓, s. 2003.
    52. Terlecki 1985 ↓, s. 225.
    53. Zbigniew Pruski: Zajęcie Zaolzia (pol.). [dostęp 14 czerwca 2008].
    54. Batowski 1950 ↓, s. 452-262.
    55. Minister Józef Beck odznaczony Orderem Orła Białego. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 233 z 13 października 1938. 
    56. Doktoraty honorowe U. J. K.. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 239 z 20 października 1938. 
    57. Marszałek Śmigły-Rydz i min. Beck doktorami h. c. Uniwersytetu J. Piłdsudskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 240 z 21 października 1938. 
    58. Marszałek Śmigły-Rydz i min. Beck doktorami h. c. UJP. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 251 z 4 listopada 1938. 
    59. Doktoraty HC. uw.edu.pl. [dostęp 21 lutego 2011].
    60. Terlecki 1985 ↓, s. 238.
    61. Terlecki 1985 ↓, s. 245.
    62. Terlecki 1985 ↓, s. 253.
    63. Z wydawnictw. Pułkownik Józef Beck. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 24 z 31 stycznia 1939. 
    64. Terlecki 1985 ↓, s. 264.
    65. Terlecki 1985 ↓, s. 268.
    66. Terlecki 1985 ↓, s. 270.
    67. Mowa Ministra J. Becka. „Gazeta Lwowska”, s. 1-2, Nr 101 z 6 maja 1939. 
    68. Włodzimierz Kalicki: 5 maja 1939 r. Toż to przecież wojna (pol.). [dostęp 23 listopada 2008].
    69. Przemówienie ministra spraw zagranicznych Józefa Becka, wygłoszone na plenarnym posiedzeniu Sejmu RP, w dniu 5 maja 1939, w odpowiedzi na mowę kanclerza Rzeszy A. Hitlera w dniu 28.04.1939 (pol.). [dostęp 28 lipca 2014].
    70. Memorandum Rządu R. P. dla Rzeszy. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 102 z 7 maja 1939. 
    71. Terlecki 1985 ↓, s. 324.
    72. Biogram senatora Józefa Becka na stronie Biblioteki Sejmowej. [dostęp 2012-12-30].
    73. Scriptor (opr.): Sejm i Senat 1935–1938 IV kadencja. Warszawa: nakładem Księgarni F. Hoesicka, 1936, s. 361.
    74. Terlecki 1985 ↓, s. 331.
    75. Terlecki 1985 ↓, s. 335.
    76. Terlecki 1985 ↓, s. 356.
    77. Beck 1987 ↓, s. 24.
    78. Leopold Unger: Ostatnia wilia ministra Becka (pol.). Gazeta Wyborcza, 21 września 2009. [dostęp 29 grudnia 2009].
    79. M.P. z 1938 r. Nr 233, poz. 512
    80. Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 32-33.
    81. M.P. z 1934 r. Nr 259, poz. 337
    82. Bigoszewska 1989 ↓, s. 60.
    83. M.P. z 1931 r. Nr 111, poz. 163
    84. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.
    85. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 56 z 16 grudnia 1922
    86. Harcerska Odznaka „Wdzięczność” dla ministra Becka. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 271 z 29 listopada 1938. 
    87. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 12, s. 201, 1931. 
    88. Diário Oficial da União (DOU) (port.). 1934-10-26. [dostęp 2014-06-22].
    89. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-10-23].
    90. FredF. Puss FredF. (red.), [http://web.archive.org/web/20110827010536/http://www.rk.ee/symb/5.doc%5D, Tallinn: Eesti Vabariigi Riigikantselei, 2000, s. 153, ISBN 9985-60-778-3 [dostęp 2014-10-23] (est.).
    91. Eesti Vabariigi teenetemärgid (est.). president.ee. [dostęp 2014-10-23].
    92. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 13, s. 137, 1933. 
    93. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 9 z 26.04.1928.
    94. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 3, s. 65, 1932
    95. Z pobytu ministra Marinkovića w Polsce. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 281 z 4 grudnia 1931. 
    96. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 20 z 06.08.1927.
    97. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 11, s. 299, 1936. 
    98. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 127, 1934. 
    99. Min. Beck odznaczony norweskim orderem. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 239 z 31 sierpnia 1933. 
    100. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 19, s. 189, 1933. 
    101. Wysokie odznaczenia rumuńskie dla generalicji polskiej. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 132 z 12 czerwca 1928. 
    102. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 8, s. 103, 1934. 
    103. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 6, s. 134, 1937
    104. Honorowi Obywatele. [dostęp 2015-05-12].
    105. Min. Beck członkiem honorowym K. P. W.. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 136 z 20 czerwca 1939. 
    106. Paweł Wroński: Józef Beck i jego polityka zagraniczna. Namaścił go Marszałek (pol.). Gazeta Wyborcza, 21 września 2009. [dostęp 29 grudnia 2009].
    107. Wojciechowski 1965 ↓, s. 535.
    108. Terlecki 1985 ↓, s. 203-204.
    109. Rosjanie: Józef Beck był niemieckim agentem (pol.). TVN24, 29 sierpnia 2009. [dostęp 29 grudnia 2009].
    110. Władysław Bułhak: Krótki kurs dezinformacji (pol.). Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 1 stycznia 2010].
    111. Sockow: Beck niemieckim agentem? Pierwsze słyszę! (pol.). Gazeta Wyborcza, 1 września 2009. [dostęp 29 grudnia 2009].
    Wojna polsko-ukraińska (ukr. Польсько-українська війна) – konflikt zbrojny o przynależność państwową Galicji Wschodniej, zamieszkanej przez Polaków i Ukraińców.Ostrawa (czes.: Ostrava, niem.: Ostrau) – miasto w Czechach na granicy Śląska Cieszyńskiego, Śląska Opawskiego i Moraw, u ujścia do Odry dwóch rzek: Opawy i Ostrawicy. Miasto leży przy północnym wejściu Bramy Morawskiej.


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6] [7]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Narodowy socjalizm (niem. Nationalsozialismus), nazizm (skrót od Nationalsozialismus), czasem określany również jako hitleryzm (od nazwiska Adolfa Hitlera) – rasistowska, antykomunistyczna i antysemicka ideologia Niemieckiej Narodowosocjalistycznej Partii Robotników (NSDAP). Niemiecka skrajna odmiana faszyzmu, opierająca się na biologicznym rasizmie, w szczególności na antysemityzmie, czerpiąca z haseł zarówno nacjonalistycznych, jak i socjalnych, trudna do jednoznacznego uplasowania na klasycznej osi prawica-lewica. Ideologia państwowa w czasie sprawowania władzy w totalitarnych Niemczech przez NSDAP w latach 1933-1945.
    Kazimierz Stanisław Świtalski (ur. 4 marca 1886 w Sanoku, zm. 28 grudnia 1962 w Warszawie) – polski polityk, legionista, współpracownik Józefa Piłsudskiego, po 1926 w tzw. grupie pułkowników, w latach 1928–1929 minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego, w 1929 premier II Rzeczypospolitej, senator w 1935. W okresie 1930–1935 marszałek Sejmu, w latach 1939–1945 w niewoli niemieckiej, później w okresie 1948–1956 więziony przez władze PRL.
    Józef Haller von Hallenburg (ur. 13 sierpnia 1873 w Jurczycach, zm. 4 czerwca 1960 w Londynie) – generał broni Wojska Polskiego, legionista, harcmistrz, przewodniczący ZHP, prezes Komitetu PCK, działacz polityczny i społeczny, brat stryjeczny gen. Stanisława Hallera, kawaler Orderów: Orła Białego i Virtuti Militari.
    Korpus Ochrony Pogranicza, KOP – formacja wojskowa czasu pokoju utworzona w 1924 do ochrony wschodniej granicy II Rzeczypospolitej przed penetracją agentów, terrorystów i zwartych uzbrojonych oddziałów dywersyjnych przerzucanych przez sowieckie służby specjalne z terenu ZSRR na terytorium II Rzeczypospolitej. W czasie stanu wojny funkcja KOP miała dobiec końca, a jego jednostki miały zgodnie z planem mobilizacyjnym zasilić oddziały i pododdziały Wojska Polskiego w linii.
    Sanacja (łac. sanatio – uzdrowienie) – potoczna nazwa rządzącego obozu piłsudczykowskiego 1926–1939, powstała w związku z głoszonym przez Józefa Piłsudskiego hasłem „sanacji moralnej” życia publicznego w Polsce, wysuwanym w toku przygotowań i w okresie przewrotu majowego 1926.
    Ryga (łot. Rīga, niem. Riga, lit. Ryga, est. Riia, liw. Rīgõ, fin. Riika, jidysz ריגע, Rige, ros. Рига, Riga, ukr. Рига, Ryha) – stolica Łotwy, miasto położone nad rzeką Dźwiną w pobliżu jej ujścia do Bałtyku w Zatoce Ryskiej. Jest głównym ośrodkiem gospodarczo-przemysłowym, komunikacyjnym (port morski, lotniczy i węzeł kolejowy Ryga Centralna), kulturalnym i naukowym kraju. Posiada liczne zabytki, w tym jeszcze z czasów średniowiecza. Jest wpisana na listę światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO. Stanowi jedno z największych w Europie skupisk architektury secesyjnej.
    Uniwersytet Ekonomiczny w Wiedniu, niem. Wirtschaftsuniversität Wien (WU), ang. WU, Vienna University of Economics and Business Administration – największa ekonomiczna szkoła wyższa w Europie, mieszcząca się w Wiedniu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.365 sek.