• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Iure uxoris



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Królestwo Jerozolimskie – państwo założone przez krzyżowców podczas I wyprawy krzyżowej (1096-1099) na terenie Syrii i Palestyny. Było ono lennem Stolicy Apostolskiej.Antoni de Burbon-La Marche, fr. Antoine de Bourbon, duc de Vendôme (22 kwietnia 1518 – 17 listopada 1562) - głowa rodu Burbonów w latach 1537-1562, król Nawarry w latach 1555-1562.

    Iure uxoris (łac. „z prawa żony”) – termin używany w sytuacji, gdy małżonek królowej, księżnej, hrabiny itp. otrzymywał (tron i) władzę danego terytorium z faktu bycia mężem dziedziczki korony. Prawo do tronu tracił zwykle po śmierci żony. Szlachcic panujący iure uxoris był oficjalnie władcą równoprawnym ze swoją małżonką i przysługiwała mu równoważna pozycja w terytorium. Pozycja małżonki w okresie średniowiecza była faktycznie ograniczona. Władzę polityczną skupiał w swym ręku małżonek. Uważano bowiem, że kobieta nie powinna sama sprawować władzy, toteż w razie śmierci męża szukano dla owej panującej wdowy nowego małżonka. Od końca średniowiecza role zaczęły się zmieniać. Dla zabezpieczenia interesów terytorium ograniczono pozycję i wpływy męża panującej kobiety (patrz: książę małżonek).

    Jadwiga Andegaweńska (ur. między 3 października 1373 a 18 lutego 1374 w Budzie, zm. 17 lipca 1399 w Krakowie) – najmłodsza córka Ludwika Węgierskiego i Elżbiety Bośniaczki, król Polski od 1384, święta Kościoła katolickiego, patronka Polski.Władysław II Jagiełło (ur. ok. 1362 lub ok. 1352, zm. 1 czerwca 1434 w Gródku) – wielki książę litewski w latach 1377–1381 i 1382–1401, król Polski 1386-1434 i najwyższy książę litewski 1401–1434. Syn Olgierda i jego drugiej żony Julianny, córki księcia twerskiego Aleksandra, wnuk Giedymina. Założyciel dynastii Jagiellonów.

    Władcy iure uxoris[ | edytuj kod]

    Anglia[ | edytuj kod]

  • Maria I Tudor od 1553 r. królowa Anglii współpanowała ze swym mężem, królem Hiszpanii Filipem II, od 25 lipca 1554 do swej śmierci 17 listopada 1558 r. Realna władza w praktyce należała jednak do niej.
  • Maria II Stuart współpanowania z mężem Wilhelmem Orańskim (Stadhouderem Niderlandów) od 13 lutego 1689 do swej śmierci 28 grudnia 1694 r. W roku 1689 r. parlament ofiarował koronę Marii. Wilhelm miał być u jej boku jedynie księciem małżonkiem, ale zażądał tytułu królewskiego. Parlament wyraził zgodę, pod warunkiem że Wilhelm będzie królem tylko na czas życia Marii (później korona miała przypaść, w przypadku bezpotomnej śmierci królowej, jej siostrze Annie) – jednak orański książę chciał być królem nawet po śmierci żony. W toku debat zaproponowano nawet, aby nie nadawać Wilhelmowi żadnego tytułu, lecz na to nie chciała zgodzić się Maria. Ostatecznie parlament zaproponował koronę obojgu małżonkom.
  • Królestwo Jerozolimskie[ | edytuj kod]

    W Królestwie Jerozolimskim wielu monarchów uzyskiwało tron na skutek poślubienia królowej:

    Ryszard I Lwie Serce (ang. Richard the Lionheart, fr. Cœur de Lion) (ur. 8 września 1157, zm. 6 kwietnia 1199) – król Anglii od 1189. Syn Henryka II Plantageneta i Eleonory Akwitańskiej. W latach 1190-1192 był jednym z dowódców trzeciej wyprawy krzyżowej. Uwięziony w Austrii w czasie drogi powrotnej, następnie przekazany cesarzowi Henrykowi VI. Został uwolniony w 1194 roku. Zginął, walcząc z francuskim królem Filipem II Augustem o angielskie posiadłości we Francji.Wilhelm III Orański (ang. Wiliam III, hol. Willem III, właściwie Wilhelm Henryk Orański) (ur. 14 listopada 1650 w Hadze, zm. 8 marca 1702 w Londynie) – książę Oranii-Nassau, stadhouder Republiki Zjednoczonych Prowincji, król Anglii i Szkocji, pogrobowy syn Wilhelma II Orańskiego i Marii Stuart, córki króla Anglii i Szkocji Karola I.
  • Melisandra i Fulko Andegaweński w latach 1131–1143
  • Sybilla i Gwidon de Lusignan w latach 1186–1192
  • Izabela – trzech jej mężów było władcami z racji małżeństwa z nią
  • Konrad z Montferratu panował w 1192 roku.
  • Henryk z Szampanii, król w latach 1192–1197
  • Amalryk z Lusignan, król w latach 1197–1205. Amalryk zmarł w wyniku zarazy na krótko przed Izabelą.
  • Maria z Montferratu i Jan z Brienne w latach 1210–1212.
  • Jolanta Jerozolimska i Fryderyk II Hohenstauf w latach 1225–1228.
  • Księstwo Akwitanii[ | edytuj kod]

  • Eleonora Akwitańska oraz:
  • Ludwik VII Młody (król Francji) w latach 1137-1152
  • Henryk II Plantagenet (król Anglii) w latach 1152-1189
  • Królestwo Kastylii[ | edytuj kod]

  • Izabela Kastylijska i Ferdynand Aragoński w latach 1475-1504
  • Joanna Szalona i Filip I Piękny w latach 1504-1506
  • Królestwo Nawarry[ | edytuj kod]

  • Joanna I i Filip I (IV) Piękny 1284-1305
  • Joanna II i Filip III w latach 1328-1343
  • Blanka I z Nawarry i Jan II Aragoński w latach 1425-1479
  • Katarzyna z Nawarry i Jan III w latach 1483-1518
  • Joanna III i Antoni de Burbon-Vendôme w latach 1555-1562
  • Królestwo Sycylii[ | edytuj kod]

  • Konstancja Sycylijska i Henryk VI Hohenstauf w latach 1194-1197
  • Królestwo Polski[ | edytuj kod]

  • Jadwiga Andegaweńska – od 1384 król Polski – panowała wspólne ze swym mężem królem Polski i wielkim księciem litweskim Władysławem II Jagiełłą od 4 marca 1386 (koronacja Władysława II) do 17 lipca 1399 (śmierć Jadwigi). Po śmierci żony Jagiełło pozostał na tronie.
  • Anna Jagiellonka – wybrana w 1575 na króla Polski przez szlachtę sprzeciwiającą się nielegalnemu (bez zgody pola elekcyjnego) wyborowi Maksymiliana II Habsburga, jednocześnie z wyborem Anny podjęto decyzję o „przydaniu jej za małżonka"” Stefana Batorego, który w ten sposób został królem iure uxoris; po śmierci Stefana Batorego (1586) Anna Jagiellonka nie wyraziła woli samodzielnego sprawowania rządów, dokonano więc elekcji jej siostrzeńca Zygmunta III Wazy, którego kandydaturę Anna zgłaszała i wspierała.
  • Królestwo Węgier (i Chorwacji)[ | edytuj kod]

  • Maria Andegaweńska i Zygmunt Luksemburski w latach 1382-1395; po śmierci żony Zygmunt pozostał na tronie.
  • Hrabstwo Tyrolu[ | edytuj kod]

  • Małgorzata Maultasch oraz:
  • Jan Henryk Luksemburski w latach 1335-1341
  • Ludwik Bawarski w latach 1341-1361 
  • Ferdynand II Aragoński (ur. 10 marca 1452 w Sos w Aragonii, zm. 23 stycznia 1516 w Madrigalejo) – drugi syn króla Jana II Aragońskiego, pierwsze jego dziecko z drugą żoną, Joanną Enriquez, córką Fryderyka Enriqueza, admirała Kastylii, księcia de Melgar e Rueda. Ojciec wyznaczył go na następcę tronu, pomijając jego starszego przyrodniego brata, Karola z Viany.Joanna I Kastylijska zwana Joanną Szaloną, lub Joanną Obłąkaną (hiszp. Juana I de Castilla zw. Juana la Loca) (ur. 6 listopada 1479 w Toledo, zm. 12 kwietnia 1555 w Tordesillas) – nominalna królowa Kastylii (od 1504) i Aragonii (od 1516). Córka Ferdynanda Aragońskiego i Izabeli I Kastylijskiej. Żona Filipa I Pięknego (dzięki temu małżeństwu Habsburgowie uzyskali dziedziczne prawa do korony Hiszpanii).


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Zygmunt Luksemburski (Luksemburczyk), (ur. 14 lub 15 lutego 1368 w Norymberdze, zm. 9 grudnia 1437 w Znojmie) – elektor (margrabia) brandenburski od 1378, król węgierski od 1387, niemiecki od 1411, książę Luksemburga od 1419, król włoski od 1431, Święty Cesarz Rzymski od 1433, król czeski od 1419 (objął władzę w 1436).
    Diarchia – system rządów, w którym funkcję głowy państwa sprawują dwie osoby. Jest to rzadka forma ustroju, która jednak występowała w przeszłości i jest spotykana również obecnie.
    Maria I Tudor (ur. 18 lutego 1516 w Greenwich, zm. 17 listopada 1558 w Londynie), zwana Krwawą Marią (Bloody Mary) – księżniczka angielska. Królowa Anglii w latach 1553–1558, królowa Hiszpanii w latach 1556–1558, córka króla Anglii Henryka VIII Tudora i jego pierwszej żony królowej Katarzyny Aragońskiej, wdowy po starszym bracie Henryka, Arturze Tudorze, córki Ferdynanda II Katolickiego, króla Aragonii i Izabeli I Katolickiej, królowej Kastylii. Maria była starszą siostrą króla Edwarda VI i królowej Elżbiety I, ale każde z rodzeństwa miało inną matkę.
    Małgorzata Maultasch, niem. Margarete von Tirol, czes. Markéta Tyrolská lub Markéta Pyskatá, (ur. 1318 r.; 3 października 1369 r. w Wiedniu) - hrabina Tyrolu od 1335 r.
    Fulko V Młody (ur. 1092, zm. 10 listopada 1143 w Akce), hrabia Maine i Andegawenii (1109-1131), król Jerozolimy (1131 - 1143), syn hrabiego Andegawenii Fulka IV i Bertrady, córki Szymona I, pana de Montfort.
    Tyr (obecny Sur) – w starożytności miasto fenickie, obecnie miasto i port w południowym Libanie na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Posiada połączenie kolejowe i drogowe z portem Sajda. Jego nazwa znaczy „skała”. W języku fenickim Ṣur, w akadyjskim Ṣurru, po hebrajsku צור Ṣōr, po grecku Τύρος Týros, po arabsku صور (as)-Ṣūr.
    Jan Henryk Luksemburski (ur. 12 lutego 1322, zm. 12 listopada 1375) – książę Karyntii, margrabia morawski. Najmłodszy syn Jana Luksemburskiego i Elżbiety, brat cesarza Karola IV Luksemburskiego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.023 sek.