Intronizacja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Intronizacja patriarchy
Ceremonia intronizacji cesarza Naruhito, 22 października 2019

Intronizacja (łac. inthronizatio, inthronizare; gr. enthronídzein (thrónos tron)) – wyniesienie na tron. Terminem tym określa się wyniesienie do rządów nowego papieża lub biskupa, a także koronację króla.

Patriarcha – (gr. πατριάρχης „praojciec”) w Nowym Testamencie określenie protoplastów Izraelitów (Abraham, Izaak, Jakub oraz dwunastu synów Jakuba), ale także protoplastów ludzkości, oraz protoplastów rodów, np. Dawid.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

Jednym z przykładów intronizacji jest wstąpienie na tron cesarza Japonii. „Intronizacja” (jap. sokui), a nie „koronacja”, gdyż w przeciwieństwie do większości innych monarchii, Japonia nie ma korony dla swojego władcy. Sama ceremonia nazywa się: sokui-no-rei.

Detronizacja (gr. thrónos, tron) – rodzaj depozycji, pozbawienie panującego władcy tronu, pozbawienie urzędu – siłą lub pokojowym traktatem. Najczęściej jest to zamach stanu.Cesarz Japonii (jap. 天皇 tennō, (arch. sumeragi), cesarz dosł. niebiański władca, niebiański suweren) – tytuł monarszy władcy Japonii, ceremonialnej głowy państwa. Od 2019 roku panującym cesarzem jest Naruhito.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • detronizacja
  • Zmiana na tronie cesarskim Japonii 2019
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • "Intronizacja" w WIEM
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Słownik Języka Polskiego PWN, Intronizacja
    2. Kekyusha's New Japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha Limited, 1991, s. 1643. ISBN 4-7674-2015-6.
    3. 新明解国語辞典. Tokyo: Sanseido Co., Ltd., 2018, s. 870. ISBN 978-4-385-13107-8.
    Tron (gr. thronos, thranus, łac. thronus – taboret, siedzenie) – oficjalne określenie siedziska najczęściej o kształcie krzesła, na którym monarcha zasiada przy oficjalnych okazjach. W sensie abstrakcyjnym tron określa również władzę monarchii. Wstąpienie monarchy na tron (intronizacja) podczas obrzędu koronacji oznacza początek panowania władcy.Naruhito (jap. 皇太子徳仁親王, Kōtaishi Naruhito Shinnō, ur. 23 lutego 1960 w Tokio) – książę japoński, od 1989 następca tronu Japonii.




    Warto wiedzieć że... beta

    Korona (łac. corona, wieniec) jest najpowszechniejszym atrybutem władzy króla, cesarza, a czasem księcia, używanym od średniowiecza. Korona jest noszona na głowie monarchy.
    Biskup (łac. episcopus z gr. ἐπίσκοπος episkopos: nadzorca, opiekun) – w Kościołach chrześcijańskich duchowny o najwyższych święceniach. Urząd kościelny w Kościele katolickim i w kościołach prawosławnych uznawany za najwyższy stopień sakramentu kapłaństwa.
    Król (łac. rex) – tytuł osoby sprawującej najwyższą władzę w państwie o ustroju monarchicznym; władca przeważnie koronowany w specjalnym obrzędzie; najpowszechniej występujący tytuł monarszy. Słowo „król” w języku polskim i innych językach pochodzi od imienia Karola Wielkiego, np. czeski král, litewski karalius, rosyjski король.
    Koronacja – uroczysty akt intronizacji suwerennego władcy związany z przekazaniem mu insygniów władzy i nałożeniem ozdobnego nakrycia głowy w postaci czepca, korony, mitry lub diademu. W kulturze europejskiej drobiazgowo rozbudowany obrządek sakramentalium połączony najczęściej z liturgią mszalną.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama