• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Interkosmos 6

    Przeczytaj także...
    Andrzej Tadeusz Marks (ur. 18 grudnia 1932 w Warszawie, zm. 29 maja 2006) – polski astronom, doktor inżynier, pisarz, popularyzator astronomii i kosmonautyki.Kraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.
    Wydawnictwa Komunikacji i Łączności Sp. z o.o. (w skrócie WKŁ) – polskie wydawnictwo, publikujące głównie z zakresu tematyki motoryzacji, elektroniki, telekomunikacji, drogownictwa i lotnictwa. Siedziba firmy i księgarnia firmowa znajduje się w Warszawie na Mokotowie przy ul. Kazimierzowskiej 52.

    Interkosmos 6 (Indeks COSPAR 1972-027A) – kolejny satelita wystrzelony w ramach programu Interkosmos. Miał on odmienny program badawczy niż dotychczasowe i następne satelity tej serii. Kontynuował badania prowadzone przez wystrzeloną w 1970 rakietę Wertikal-1.

    Misja[ | edytuj kod]

    Wprowadzony na orbitę 7 kwietnia 1972 roku o godzinie 11:05 czasu GMT. Perygeum znajdowało się na wysokości 203 km, apogeum-256 km, jedno okrążenie wokół Ziemi trwało 89 minut, a nachylenie płaszczyzny orbity miało wartość 51,8°. Interkosmos 6 miał prawdopodobnie masę około 5500 kg. Satelita przeznaczony był do przeprowadzenia badań cząstek pierwotnego promieniowania kosmicznego, składu chemicznego i widma energetycznego promieniowania kosmicznego w zakresie wysokich energii oraz mikrometeoroidów. Do badania promieniowania kosmicznego wykorzystano blok emulsji jądrowej o pojemności 45 litrów oraz kalorymetr jonizujący z elektronowym układem pomiarowym. Umieszczona na pokładzie aparatura o łącznej masie 1070 kg powróciła po czterech dniach na Ziemię, służąc do dalszych badań. Aparatura została opracowana przez specjalistów radzieckich, czechosłowackich, mongolskich, rumuńskich, węgierskich i polskich. Uczeni mongolscy wzięli pierwszy raz w tego rodzaju eksperymencie. Wkład Polski dotyczył wykorzystania emulsji jądrowej, a jego autorami byli wybitni polscy fizycy z Instytutu Fizyki Jądrowej PAN w Krakowie pod kierownictwem prof. dr. Mariana Mięsowicza i prof. dr. J. Gierula.
    Satelita działał i istniał cztery doby

    Komitet do spraw Badań Przestrzeni Kosmicznej (COSPAR, ang. Committee for Space Research) – organizacja utworzona przez Międzynarodową Radę Unii Naukowych (ICSU) w 1958 roku. Zadaniem Komitetu jest promowanie i koordynacja badań kosmosu na poziomie międzynarodowym, a szczególnie wymiana i rozpowszechnianie informacji z zakresu badań kosmosu. W tym celu Komitet organizuje wiele sympozjów, wydaje publikacje itp. W 1960, po reorganizacji Komitetu, przystąpiła do niego Polska.Promieniowanie kosmiczne – promieniowanie złożone, zarówno korpuskularne jak i elektromagnetyczne, docierające do Ziemi z otaczającej ją przestrzeni kosmicznej. Korpuskularna część promieniowania składa się głównie z protonów (90% cząstek), cząstek alfa (9%), elektronów (ok 1%) i nielicznych cięższych jąder. Promieniowanie docierające bezpośrednio z przestrzeni kosmicznej nazywamy promieniowaniem kosmicznym pierwotnym. Cząstki docierające do Ziemi w wyniku reakcji promieniowania kosmicznego pierwotnego z jądrami atomów gazów atmosferycznych, to promieniowanie wtórne.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

    Program Interkosmos

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Andrzej Marks: Polska w Kosmosie. Warszawa: Książka i Wiedza, 1978, s. 106.
    2. Emil Bil, Jerzy Rakowski: Polak melduje z Kosmosu. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1978, s. 178, seria: Miniatury lotnicze.
    3. Paweł Elsztein: Polska w Kosmosie. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1978, s. 61, 171, seria: Biblioteczka Skrzydlatej Polski.
    4. Edmund Staniewski, Ryszard Pawlikowski: 15 lat podboju kosmosu 1957– 1972. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1974, s. 160.
    Bellona – dom wydawniczy, specjalizujący się w literaturze historycznej oraz militarnej. W jego ofercie znajdują się także kryminały, powieści historyczne i fantastyczne, oraz albumy, kalendarze, bajki i inna literatura dziecięca i wszelkiego rodzaju poradniki pomocne w życiu codziennym.Paweł Elsztein (ur. 25 stycznia 1922 w Warszawie) – polski publicysta i tłumacz, autor ponad 75 książek specjalistycznych, dziennikarz i fotograf.




    Warto wiedzieć że... beta

    Czas uniwersalny (ang. universal time, UT; Greenwich Mean Time, GMT) – astronomiczny czas słoneczny średni na południku zerowym, za który przyjęto południk przechodzący przez obserwatorium astronomiczne w miejscowości Greenwich, (obecnie jest to dzielnica Londynu w Wielkiej Brytanii). Jest czasem strefowym pierwszej strefy czasowej, od którego liczy się czas pozostałych stref.
    Meteoroidy – okruchy skalne (mniejsze od planetoid) poruszające się po orbitach wokół Słońca. Meteoroidy mają zwykle masę od 10 kg do 10 kg (choć najczęściej nie przekracza ona 10 kg). Ich rozmiary wynoszą od 0,1 mm do 10 m. Większe obiekty spośród małych ciał Układu Słonecznego zaliczane są do planetoid, a mniejsze cząstki to pył kosmiczny.
    Spółdzielnia Wydawniczo-Handlowa „Książka i Wiedza” – polskie wydawnictwo powstałe w 1948 z połączenia Spółdzielni Wydawniczej „Książka”" (utworzonej przez działaczy PPR) i wydawnictwa "Wiedza" (związanego z PPS). W 1973 wydawnictwo weszło w skład koncernu RSW Prasa-Książka-Ruch, którego częścią pozostawało do likwidacji konglomeratu w 1990 r.
    Kalorymetr – przyrząd laboratoryjny do pomiaru ciepła wydzielanego lub pobieranego podczas procesów chemicznych i fizycznych.
    Krajowa Agencja Wydawnicza (KAW) – polskie wydawnictwo w Warszawie działające w latach 1974–2004, do 1991 część koncernu RSW Prasa-Książka-Ruch.
    Satelita − każde ciało niebieskie o względnie małej masie, obiegające inne ciało, o większej masie. Tor ruchu tego ciała nosi nazwę orbity.
    Interkosmos (ros. Интеркосмос) – radziecki międzynarodowy program kosmiczny utworzony na przełomie lat 60. i 70. XX wieku. W 1965 roku oraz w dniach 15–20 listopada 1966 roku na zjeździe przedstawicieli krajów socjalistycznych w Moskwie, podjęto decyzję dotyczącą zorganizowania szeroko zakrojonej współpracy w dziedzinie badań i wykorzystania przestrzeni kosmicznej. Program tej współpracy, do której należały Bułgaria, Czechosłowacja, Kuba, Mongolia, NRD, Polska, Rumunia, Węgry i ZSRR, został przyjęty na zjeździe, który odbył się w Moskwie w dniach 5–13 kwietnia 1967 roku. Kraje uczestniczące w programie nie miały wspólnego budżetu. Ustalono, że rakiety nośne dostarczać będzie Związek Radziecki i że startować będą z radzieckich kosmodromów, a uczeni z pozostałych krajów skupią swe wysiłki na budowie aparatury badawczej i satelitów. Dało to możliwość niezwłocznego włączenia się do badań kosmosu. Dla realizacji tego programu w każdym z zainteresowanych krajów powstały specjalne organy. Kierownictwo polskiego Komitetu ds. Badania i Pokojowego Wykorzystania Przestrzeni Kosmicznej przy Prezydium PAN objął astrofizyk profesor Stefan Piotrowski. Początkowo Interkosmos obejmował cztery dziedziny badań: fizykę kosmiczną, meteorologię, łączność oraz biologię i medycynę kosmiczną. Każdą z tych dziedzin zajmowały się odpowiednie zespoły robocze państw członkowskich. Konferencje tych zespołów odbywały się raz w roku, kolejno w poszczególnych państwach członkowskich. Dla usprawnienia działania duże zespoły podzielono na mniejsze, a te z kolei na sekcje, które dodatkowo przeprowadzały zebrania i seminaria. Najwyższym organem koordynującym działalność Interkosmosu była doroczna konferencja przewodniczących komitetów narodowych. W dniu 13 sierpnia 1968 roku kraje biorące udział w programie przesłały na ręce Sekretarza Generalnego ONZ projekt międzynarodowego systemu łącznościowego, o nazwie Intersputnik, przeznaczonego do zaspokajania potrzeb krajów zarówno rozwiniętych, jak i rozwijających się. W 1970 roku podczas spotkania (we Wrocławiu) kierowników narodowych programów kosmicznych przyjęto propozycję by wspólny program nazwać Interkosmosem. Program ten miał na celu umożliwienie partycypacji państwom bloku wschodniego w eksploracji kosmosu. Prawną stronę porozumienia i działania regulował dokument–porozumienie zawarty 13 lipca 1976 roku, a które obowiązywało od 25 marca 1977 roku. Porozumienie zawarte zostało na 10 lat. W 1979 roku porozumienie podpisał przedstawiciel Wietnamu – dziesiąty uczestnik programu Interkosmos. Większość misji była załogowa, aczkolwiek częścią programu były także satelity bezzałogowe, rakiety sondażowe. W ramach programu Interkosmos zbudowano i obsługiwano stację orbitalną Mir.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.782 sek.