• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Instytut Kształcenia Kadr Naukowych

    Przeczytaj także...
    Instytut Nauk Społecznych przy KC PZPR – instytucja naukowa w PRL, istniejąca w latach 1954-1957 przy Komitecie Centralnym PZPR, była placówką, gdzie kształcono przyszłe kadry partyjne. Jego twórcą i długoletnim kierownikiem był Adam Schaff.Akademia Nauk Społecznych (ANS) – szkoła wyższa istniejąca w latach 1984–1990 powstała z połączenia Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR i działającego od 1974 Instytutu Podstawowych Problemów Marksizmu-Leninizmu.
    Komitet Centralny Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (KC PZPR) – organ kierowniczy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR) w latach 1948–90; najwyższa władza PZPR między zjazdami, kierująca całokształtem pracy partii.

    Instytut Kształcenia Kadr Naukowych – wyższa szkoła partyjna i marksistowska placówka badawcza, powołana w 1950 przez Adama Schaffa przy Komitecie Centralnym PZPR.

    Historia[]

    Zadaniem IKKN było kształcenie kierowniczych kadr naukowych w oparciu o sprawdzone wzory nauki radzieckiej (tzw. Instytut Czerwonej Profesury). Dorobek naukowy pracowników Instytutu ograniczał się do krytyki politycznej nauki Zachodu z pozycji marksizmu-leninizmu. Dyrektorem Instytutu był Adam Schaff, a wicedyrektorem - Wacław Buczyński.

    Szkoła Partyjna przy KC PZPR im. Juliana Marchlewskiego – dwuletnia szkoła wyższa przy Komitecie Centralnym PZPR, której absolwenci obejmowali wysokie stanowiska w partii, rządzie, dyplomacji, nauce i kulturze PRL. Jej dyrektorem od utworzenia w 1948 do 1950 był Tadeusz Daniszewski (właściwie Dawid Kirszbraun), później zastąpiła go Romana Granas (do 1957).Adam Schaff (ur. 10 marca 1913 we Lwowie, zm. 12 listopada 2006 w Warszawie) – polski filozof pochodzenia żydowskiego. Początkowo prezentujący poglądy konserwatywnego nurtu filozofii marksistowskiej, specjalizujący się w epistemologii (teorii poznania); następnie ideolog eurokomunizmu, pod koniec życia zbliżający się w poglądach do współczesnych antyglobalistów.

    W 1954 Instytut przekształcono w Instytut Nauk Społecznych przy KC PZPR, a już od 1957 funkcjonował pod nazwą Wyższa Szkoła Nauk Społecznych przy KC PZPR, aż do 1984 gdy na jego miejsce utworzono Akademię Nauk Społecznych istniejącą do 1990.

    Struktura[]

    W skład Instytutu wchodziły 3 wydziały:

  • Materializmu Dialektycznego i Historycznego, Historii Filozofii oraz Teorii Państwa i Prawa (Filozoficzny)
  • Ekonomii Politycznej (Ekonomiczny)
  • Historii Polski, Historii Powszechnej i Historii WKP(b) (Historyczny). W ramach tego ostatniego powołano trzy katedry historyczne:
  • Katedra Historii Polski - kierownik Stanisław Arnold, zastępcy: Żanna Kormanowa, Tadeusz Daniszewski.
  • Katedra Historii WKP(b) - kierownik Józef Kowalski, zastępca Weronika Gostyńska.
  • Katedra Historii Powszechnej - kierownik Bronisław Krauze.
  • Przypisy

    1. Tadeusz Rutkowski, Nauki historyczne w Polsce 1944-1970. Zagadnienia polityczne i organizacyjne, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2007, s. 319, ISBN 978-83-235-0318-7

    Bibliografia[]

  • Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański, Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR, 1948-1990, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa 2000, s. 166, ISBN 83-88490-03-6
  • Tadeusz Rutkowski, Nauki historyczne w Polsce 1944-1970. Zagadnienia polityczne i organizacyjne, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2007, s. 319.
  • Beata Bińko, Instytut Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR - narzędzie ofensywy ideologicznej w nauce i szkolnictwie wyższym, "Kultura i Społeczeństwo" 40 (1996), nr 2, s. 199-214.
  • Beata Bińko, Skąd przychodzili, dokąd zmierzali... aspiranci pierwszego rocznika Instytutu Kształcenia Kadr Naukowych przy KC PZPR [w:] Komunizm: ideologia, system, ludzie, pod red. Tomasza Szaroty, Warszawa: "Neriton" - Instytut Historii PAN 2001, s. 192-204.
  • Zobacz też[]

  • Centralna Szkoła Partyjna PZPR
  • Szkoła Partyjna przy KC PZPR
  • Centralna Szkoła Partyjna przy KC PZPR 1968-1971
  • Instytut Nauk Społecznych przy KC PZPR
  • Wyższa Szkoła Nauk Społecznych przy KC PZPR
  • Akademia Nauk Społecznych
  • Tadeusz Paweł Rutkowski (ur. 1965) – polski historyk, pracownik naukowy Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego.Aleksander Kochański (ur. 1928) - polski historyk, badacz dziejów najnowszych. Doktorat (Socjaldemokracja Królestwa Polskiego i Litwy w latach 1907-1910. Jej założenia ideologiczne i programowe) pod kierunkiem Tadeusza Daniszewskiego.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wacław Buczyński pseud. Wacek, Mały (ur. 17 września 1898 w Troszynie, zm. 10 listopada 1969 w Warszawie) - działacz komunistyczny, wicedyrektor Instytutu Kształcenia Kadr Naukowych.
    Tadeusz Daniszewski (właśc. Dawid Kirszbraun) (ur. 10 czerwca 1904 w Warszawie, zm. 9 sierpnia 1969 w Warszawie) – działacz komunistyczny, wieloletni dyrektor Szkoły Partyjnej KC PPR i PZPR oraz kierownik Zakładu Historii Partii.
    Józef Kowalski (właśc. Salomon Natanson) pseud. Ernest, Karol, Wagner (ur. 3 października 1904 w Przemyślu, zm. 17 lipca 1986 w Warszawie) – działacz komunistyczny, publicysta, historyk ruchu komunistycznego.
    Stanisław Arnold (ur. 20 grudnia 1895 w Dąbrowie Górniczej, zm. 3 listopada 1973 w Warszawie) – polski historyk, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek PAN, szef Marksistowskiego Zrzeszenia Historyków.
    Żanna Kormanowa (z d. Zelikman) pseud. Zosia, Zofia, Orm (ur. 14 sierpnia 1900 w Łodzi, zm. 3 sierpnia 1988 w Warszawie) – działaczka komunistyczna, publicystka, historyk ruchu robotniczego, dyrektor Departamentu Reformy szkolnictwa i Wychowania w Ministerstwie Oświaty TRJN 1945-1948, od 1947 pracownik naukowy Instytutu Historii Uniwersytetu Warszawskiego, odpowiedzialna za komunizację polskiego szkolnictwa i nauk historycznych w Polsce w latach 1944-1956.
    Marksizm – światopogląd polityczno-społeczno-gospodarczy wywodzący się z myśli Karola Marksa, a także, w mniejszym stopniu, Fryderyka Engelsa.
    Weronika Gostyńska (ur. 1909) - działaczka komunistyczna, historyk dziejów najnowszych i ZSRR. W 1923 wyjechała do ZSRR. W latach 1924-1928 studiowała na Wydziale Historycznym akademii wychowania Komunistycznego w Moskwie. Od 1928 wykładała historię międzynarodowego ruchu robotniczego w Polskiej Szkole Partyjnej w Kijowie i Polskim Techniku Pedagogicznym. W latach 1930-1933 aspirant w Instytucie Czerwonej Profesury w Moskwie (pod kierunkiem prof. A. Pankratowej i N. Łukina). Jednocześnie była zatrudniona w Instytucie Marksa - Engelsa - Lenina. Od 1933 kierownik Katedry historii w Instytucie Marksizmu - Leninizmu w Gorki. W czasie II wojny światowej pracownik aparatu partyjnego WKP(b). W latach 1947-1948 w komisji historycznej PPR w Moskwie. Od czerwca 1948 w Polsce, pracownik Wydziału Szkolenia Partyjnego KC PPR/PZPR i jednocześnie profesor w wyższej Szkole Ekonomicznej w Katowicach. Od 1950 pracowała w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych / Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR. Od listopada 1955 docent historii. Od 1957 roku pracowała w Pracowni/Zakładzie historii Stosunków Polsko-Radzieckich PAN.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.063 sek.