• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Instrument smyczkowy



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Sautillé (czyt. sotie), saltato - sposób smyczkowania w grze na instrumencie smyczkowym, który polega na muskającym, lekko odskakującym pociągnięciu smyczka.Gibson ex Huberman – skrzypce wykonane w 1713 roku przez Antonio Stradivariego w "złotym okresie", pod koniec jego kariery.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Jerzy Habela: Słowniczek muzyczny. PWM, 1988. ISBN 83-224-0336-4.
    2. red. Andrzej Chodkowski: Encyklopedia muzyki PWN. Warszawa: 1995. ISBN 83-01-13410-0.
    3. David D. Boyden: Dzieje gry skrzypcowej od początku do roku 1761. Kraków: PWM, 1980. ISBN 83-224-0128-0.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Chordofony szarpane
  • Skale instrumentów muzycznych
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Kontrabas – największy instrument smyczkowy
  • Suka biłgorajska – staropolski instrument muzyczny smyczkowy, w grupie chordofonów ludowych, budową przypominający skrzypce.Gęśle (nazwa spokrewniona ze staropolskim gędźba: muzyka) – stary, prymitywny, ludowy instrument smyczkowy, którego kształt i strój zmieniał się zależnie od epoki i terenu. Znane w krajach słowiańskich, bałkańskich i na Bliskim Wschodzie. Dźwięki wydobywa się przez szarpanie lub częściej przez pociąganie strun prymitywnym smyczkiem. Do dziś bywają używane (m.in. na Podhalu) występujący w trzech rodzajach:


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Staccato (wym. stakkato; wł. oderwany, oddzielony) jest techniką artykulacji w grze na instrumentach muzycznych, w której kolejne dźwięki są grane oddzielnie, ze skracaniem ich wartości.
    Struna – źródło dźwięku (wibrator) w chordofonach (instrumentach strunowych). Struny mogą być wykonane z metalu, włókien naturalnych (m.in. jedwab), tworzywa sztucznego (przeważnie nylon), lub odpowiednio spreparowanych jelit zwierzęcych (instrumenty smyczkowe).
    Polskie skrzypce (niem. Polnische Geige) – rodzaj wczesnych skrzypiec powstałych w okresie renesansu i popularnych w Polsce w XV i XVI wieku. Przez muzykologów uważane są one za bezpośredniego przodka nowoczesnych skrzypiec, których konstrukcja wykształciła się dopiero w czasach baroku.
    Bizanczi (tuw. бызаанчы; ros. Бизанчи; mongol. хучир, kazach. бозаншы) – chordofon smyczkowy, bezprogowy, posiadający cztery struny strojone parami w unisonie. Zasadniczo zbliżony w planie budowy i technice gry do mongolskiego sihu (inny kształt pudła rezonansowego i naciągów strun) i chińskiego banhu (który ma dwie struny i mniejsze pudło rezonansowe).
    Kemancze, kamancze (perski: کمانچه, kamânče, wym. kʲæmɒnˈt͡ʃʰe) – irański smyczkowy instrument strunowy, używany także w Armenii, Azerbejdżanie, Turcji i muzyce kurdyjskiej.
    Rebab, rubab (arabski رباب - "smyczkowy (instrument)"; hindi: रुबाब rubab, turecki: rebap; uzbecki: rubob) – odmiana instrumentu strunowego, która rozprzestrzeniła się wraz z kupcami muzułmańskimi od północnej Afryki po Indonezję.
    Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej nazywany też antykiem i obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do około V wieku n.e.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.025 sek.