• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Instrument smyczkowy



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Sautillé (czyt. sotie), saltato - sposób smyczkowania w grze na instrumencie smyczkowym, który polega na muskającym, lekko odskakującym pociągnięciu smyczka.Gibson ex Huberman – skrzypce wykonane w 1713 roku przez Antonio Stradivariego w "złotym okresie", pod koniec jego kariery.
    Rodzaje[ | edytuj kod]

    Europa[ | edytuj kod]

    Współczesne[ | edytuj kod]

  • Klasyczne instrumenty smyczkowe:
  • skrzypce
  • altówka
  • wiolonczela
  • kontrabas
  • Współczesne
  • Skrzypce elektryczne
  • Gibson ex Huberman
  • Kontrabas elektryczny
  • Ravanastron
  • Dawne[ | edytuj kod]

  • Rebec
  • Lira da braccio
  • skrzypki renesansowe
  • viola da gamba
  • viola d'amore
  • Viola organista
  • Violone
  • skrzypce barokowe
  • Baryton
  • Fidel płocka
  • Fidel
  • Fidel kolanowa
  • Oktobas
  • Pochette
  • Trompet Marina
  • Tradycyjne[ | edytuj kod]

    Polska
  • Mazanki

    Suka biłgorajska – staropolski instrument muzyczny smyczkowy, w grupie chordofonów ludowych, budową przypominający skrzypce.Gęśle (nazwa spokrewniona ze staropolskim gędźba: muzyka) – stary, prymitywny, ludowy instrument smyczkowy, którego kształt i strój zmieniał się zależnie od epoki i terenu. Znane w krajach słowiańskich, bałkańskich i na Bliskim Wschodzie. Dźwięki wydobywa się przez szarpanie lub częściej przez pociąganie strun prymitywnym smyczkiem. Do dziś bywają używane (m.in. na Podhalu) występujący w trzech rodzajach:
  • Mazanki
  • Suka biłgorajska
  • Złóbcoki
  • Tubmaryna
  • Tamburyna
  • Basetla
  • Polskie skrzypce
  • Polskie skrzypce z duszą skrzydlatą
  • Europa
  • Gęśle (Ukraina, Białoruś, Rosja)
  • Gadulka (Bułgaria)
  • Nyckelharpa (Skandynawia)
  • Skrzypce Stroha
  • Azja[ | edytuj kod]

    Klasyczne i tradycyjne[ | edytuj kod]

  • Bizanczi
  • Erhu
  • Igil
  • Imzad
  • Kemancze
  • Morin chuur
  • Rebab
  • Rebec
  • Sarangi
  • Sarinda
  • Sihu
  • Historia[ | edytuj kod]

    Już w krajach starożytnych, przede wszystkim w Azji, istniały instrumenty smyczkowe. Najstarsze doniesienia o instrumentach smyczkowych pochodzą ze starożytnej Mezopotamii, gdzie podczas wykopalisk archeologicznych odkryto "liry z Ur". Instrument, dalej rozwijany, uzyskał system strojenia oraz smyczek. Indyjskie instrumenty z V wieku p.n.e posiadały od 7 do 21 strun.

    Staccato (wym. stakkato; wł. oderwany, oddzielony) jest techniką artykulacji w grze na instrumentach muzycznych, w której kolejne dźwięki są grane oddzielnie, ze skracaniem ich wartości.Struna – źródło dźwięku (wibrator) w chordofonach (instrumentach strunowych). Struny mogą być wykonane z metalu, włókien naturalnych (m.in. jedwab), tworzywa sztucznego (przeważnie nylon), lub odpowiednio spreparowanych jelit zwierzęcych (instrumenty smyczkowe).

    W epoce średniowiecza, instrumenty smyczkowe przechodziły osobne fazy rozwoju w każdym kraju Europy. Powstał Rebec oraz pierwsze wersje fidla oraz skrzypiec, a także pierwsze lutnie. Były wykonywane z materiałów pochodzenia zwierzęcego (zwłaszcza sierść i jelita), a także z jedwabiu. Pierwsze wizerunki skrzypiec pojawiły się na freskach włoskich z początku XVI w. Przez wiele wieków modelem brzmienia dla instrumentów smyczkowych był głos ludzki. Produkcja instrumentów smyczkowych została udoskonalona w epoce renesansu i baroku . skrzypce i gitary udoskonalono pod względem muzycznym tak, że w podobnej formie są używane do dziś.

    Polskie skrzypce (niem. Polnische Geige) – rodzaj wczesnych skrzypiec powstałych w okresie renesansu i popularnych w Polsce w XV i XVI wieku. Przez muzykologów uważane są one za bezpośredniego przodka nowoczesnych skrzypiec, których konstrukcja wykształciła się dopiero w czasach baroku.Bizanczi (tuw. бызаанчы; ros. Бизанчи; mongol. хучир, kazach. бозаншы) – chordofon smyczkowy, bezprogowy, posiadający cztery struny strojone parami w unisonie. Zasadniczo zbliżony w planie budowy i technice gry do mongolskiego sihu (inny kształt pudła rezonansowego i naciągów strun) i chińskiego banhu (który ma dwie struny i mniejsze pudło rezonansowe).

    W XIX wieku instrumenty smyczkowe stały się powszechnie dostępne dzięki powstaniu szeregu zakładów manufakturowych budujących dużą ilość strojących instrumentów o dobrym brzmieniu. Na dużą skalę rozwinęło się wykonawstwo orkiestrowe. W II połowie XX wieku instrumenty smyczkowe zostały poddane amplifikacji, czyli wzmocnieniu dźwięku za pomocą prądu elektrycznego.

    Kemancze, kamancze (perski: کمانچه, kamânče, wym. kʲæmɒnˈt͡ʃʰe) – irański smyczkowy instrument strunowy, używany także w Armenii, Azerbejdżanie, Turcji i muzyce kurdyjskiej. Rebab, rubab (arabski رباب - "smyczkowy (instrument)"; hindi: रुबाब rubab, turecki: rebap; uzbecki: rubob) – odmiana instrumentu strunowego, która rozprzestrzeniła się wraz z kupcami muzułmańskimi od północnej Afryki po Indonezję.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej nazywany też antykiem i obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do około V wieku n.e.
    Violone (literalnie "duża viola"; -one we włoskim to sufiks powiększający) – instrument muzyczny, smyczkowy, strunowy, o kształcie i rozmiarach zbliżonych do kontrabasu, jednak nie należy go z nim ujednoznaczniać. Rodzaj violi da gamba – chordofonu popularnego w epoce baroku.
    Nyckelharpa (w języku szwedzkim słowo to oznacza harfę klawiszową) – tradycyjny szwedzki instrument smyczkowy o 4-6 strunach podobny w formie do liry bizantyjskiej. W Finlandii instrument ten nosi nazwę avainviulu.
    Tamburyna – basowy instrument smyczkowy. Wysokość jego dochodziła do 2 metrów, posiadał jedną grubą strunę. Podstawawą cechą tamburyny był podstawek umieszczony w taki sposób, że podczas drgań struny uderzał rytmicznie o wierzch instrumentu, powodując dźwięki podobne do gry na trąbce.
    Barok (z por. barocco – "perła o nieregularnym kształcie" lub z fr. baroque – "bogactwo ozdób") – główny kierunek w kulturze środkowo i zachodnioeuropejskiej, którego trwanie datuje się na zakres czasowy od końca XVI wieku do XVIII wieku. Uznany za oficjalny styl Kościoła katolickiego czasów potrydenckich, stąd pojawiające się jeszcze w połowie XX wieku zamienne określenia: "sztuka jezuicka" czy "sztuka kontrreformacyjna". W odróżnieniu od humanizmu antropocentrycznego doby renesansu, barok reprezentował humanizm teocentryczny. W znaczeniu węższym, barok to jeden z nurtów literackich XVII wieku, koegzystujący z klasycyzmem i manieryzmem; od niego XX-wieczni literaturoznawcy wyprowadzili jednak nazwę dla całej epoki.
    Chordofony, strunowe instrumenty muzyczne − grupa instrumentów muzycznych w systematyce instrumentologicznej opracowanej przez Curta Sachsa oraz Ericha M. von Hornbostela, w których wibratorem (źródłem dźwięku) jest drgająca struna.
    Sarinda - bengalski instrument smyczkowy, przypominający skrzypce. Ma jedno pudło rezonansowe z trzema strunami. Pudło rezonansowe ma głębokie wycięcia po bokach, ułatwiające operowanie smyczkiem.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.024 sek.