• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Inkontynencja



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Nadwaga – nagromadzenie tkanki tłuszczowej w organizmie przekraczające optymalne ilości zdrowotne. Nadwaga staje się typową cechą w populacjach, gdzie nie ma problemów z brakiem żywności i dominuje styl życia pozbawiony aktywności fizycznej.Objaw (stgr. σύμπτωμα - symptoma) lub symptom – zaobserwowana własność stanu pacjenta poddająca się ocenie lekarskiej stanowiąc podstawę do wnioskowania o czynnościach ustroju, jego narządów i tkanek zarówno w stanie zdrowia, jak i choroby.

    Inkontynencja, nietrzymanie (łac. incontinens- „nie trzymając przy sobie”) – objaw polegający na niekontrolowanym wydalaniu moczu (łac. incontinentia urinae) lub kału (łac. incontinentia alvi).

    Podział[ | edytuj kod]

    Najogólniej inkontynencję można podzielić na dwa rodzaje:

  • nietrzymanie moczu
  • nietrzymanie kału (np. nieretencyjne nietrzymanie stolca)
  • Najbardziej powszechny podział inkontynencji moczowej, ze względu na jej formę, opracowany i przyjęty został przez Komitet Standaryzacji International Continence Society.

    Ostre rozdęcie okrężnicy - powikłanie m.in. wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (rozwija się u około 4% chorych) czy rzekomobłoniastego zapalenia jelit.Mocz (łac. urina) - uryna, płyn wytwarzany w nerkach i wydalany z organizmu, zawierający produkty przemiany materii bezużyteczne lub szkodliwe dla ustroju.
  • inkontynencja parcia (urge incontinence)
  • inkontynencja stresowa lub wysiłkowe nietrzymanie moczu (stress incontinence)
  • inkontynencja mieszana (mixed incontinence, jednoczesne występowanie inkontynencji stresowej i inkontynencji parcia)
  • inkontynencja z przepełnienia (overflow incontinence)
  • inkontynencja neurogenna (reflex incontinence)
  • inkontynencja przetokowa (extraurethral incontinence)
  • Szczególny rodzaj inkontynencji poza powyższym podziałem:

    Poród (również rozwiązanie, narodziny) – u samic ssaków łożyskowych oraz torbaczy wydalenie płodu i łożyska z macicy samicy kończące ciążę.Choroba Parkinsona (łac. morbus Parkinsoni), dawniej drżączka poraźna (łac. paralysis agitans), PD (od ang. Parkinson’s disease) – samoistna, powoli postępująca, zwyrodnieniowa choroba ośrodkowego układu nerwowego, należąca do chorób układu pozapiramidowego. Nazwa pochodzi od nazwiska londyńskiego lekarza Jamesa Parkinsona, który w 1817 roku rozpoznał i opisał objawy tego schorzenia (jego podłoże anatomiczne i biochemiczne poznano jednak dopiero w latach 60. XX wieku).
  • inkontynencja pomikcyjna (ang. PMD)


  • Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Cholinolityki, antycholinergiki; parasympatykolityki; substancje o działaniu cholinolitycznym (antycholinergicznym); antagoniści receptorów muskarynowych to substancje wykazujące działanie przeciwne do acetylocholiny. Cholinolityki mają wielokierunkowe działanie na organizm, wiele z nich jest truciznami, środkami psychoaktywnymi (delirianty) i lekami. Wspólną cechą wszystkich cholinolityków jest blokowanie (działanie antagonistyczne) receptorów muskarynowych. Z uwagi na powodowanie zaburzeń OUN (szczególnie u ludzi starszych) ich stosowanie wymaga dużej rozwagi i zatosowania odtrutki, w razie potrzeby. W przypadku majaczenia podaje się leki blokujące receptor D2 (np. haloperidol), przy zatruciu atropiną podaje się fizostygminę.
    Inkontynencja neurogenna, odruchowe nietrzymanie moczu (ang. reflex incontinence) – rodzaj inkontynencji związany z zaburzoną funkcją układu nerwowego. Chory w żadnym przypadku nie odczuwa parcia na pęcherz, który opróżnia się automatycznie i nie zawsze całkowicie.
    Inkontynencja parcia (ang. urge incontinence), nietrzymanie moczu z powodu naglącego parcia − odczucie potrzeby częstego oddawania moczu. Chory czuje parcie już przy niewielkim wypełnieniu pęcherza moczowego, po czym dochodzi do niekontrolowanego oddania moczu (nietrzymanie moczu). Dolegliwość jest często związana z nadreaktywnością pęcherza moczowego.
    Inkontynencja przetokowa (pozacewkowe nietrzymanie moczu; ang. extraurethral incontinence) – najrzadsza forma inkontynencji i polega na stałej utracie moczu, który może np. uchodzić bezpośrednio do jamy brzusznej lub pochwy. Powodem są najczęściej wrodzone niewłaściwe połączenia przewodów moczowych.
    Zapalenie pęcherza moczowego – najczęstszy, przeważnie bakteryjny stan zapalny dróg moczowych, dotyczy błony śluzowej pęcherza moczowego. Najczęstszym patogenem jest pałeczka okrężnicy (Escherichia coli) oraz inne bakterie jelitowe, szczególnie z rodzajów: Staphylococcus i Enterococcus. Zapalenie często dotyczy seksualnie aktywnych kobiet w wieku 20–50 lat i dlatego inną nazwą tego stanu jest "zapalenie pęcherza miodowego miesiąca".
    Miastenia (miastenia rzekomoporaźna, choroba Erba-Goldflama, łac. myasthenia gravis, ang. myasthenia gravis) – nabyta, przewlekła choroba, charakteryzująca się nużliwością (szybkim zmęczeniem i osłabieniem) mięśni szkieletowych. Przyczyną miastenii jest proces autoimmunologiczny, skierowany przeciwko receptorom acetylocholinowym.
    Stwardnienie rozsiane (łac. sclerosis multiplex, SM, ang. multiple sclerosis, MS) – przewlekła, zapalna, demielinizacyjna choroba ośrodkowego układu nerwowego, w której dochodzi do wieloogniskowego uszkodzenia (demielinizacji i rozpadu aksonów) tkanki nerwowej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.016 sek.