• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Infuzja dożylna

    Przeczytaj także...
    Płyn infuzyjny, płyn do wlewów kroplowych (łac. Infundibilium, ang. Infusion) – jałowy, apirogenny roztwór wodny lub emulsja typu o/w (olej w wodzie) jednej lub kilku substancji chemicznych, przeznaczony do podawania głównie drogą dożylną jako wlew kroplowy lub przy użyciu pompy infuzyjnej.Kroplówka (także Wlew kroplowy) – zabieg medyczny, w którym pacjentowi podaje się drogą dożylną, doodbytniczo lub czasami podskórnie płyny zawierające różne substancje (mogą to być leki, mikroelementy np. roztwór fizjologiczny soli lub składniki odżywcze np. glukoza itp.) albo płyny krwiozastępcze lub krwiopochodne.
    Kaniula dożylna obwodowa (zwykle nazywana wenflonem) - plastikowa rurka umieszczana tymczasowo w żyle, wraz z zewnętrzną częścią pozwalającą na przyłączenie strzykawki lub kroplówki. Niektóre kaniule uwalniają antykoagulant zapobiegający powstawaniu skrzepu w świetle rurki. Wprowadzana do żyły przy pomocy stalowej igły. Dzięki kaniuli pacjent może otrzymywać dożylnie lekarstwa bez konieczności każdorazowego wykonywania nowego wkłucia. Pojedynczy wenflon powinien być zmieniony na nowy po 72 godzinach. Często jednak wymagane jest wcześniejsze jego usunięcie ze względu na ryzyko powstania infekcji, stanu zapalnego żyły oraz zaczopowania światła wenflonu przez skrzep. Przy trudnościach z założeniem wenflonu i dobrym stanie poprzedniego wkłucia, wenflon może pozostać w żyle tak długo jak długo będzie drożny i nie rozwinie się stan zapalny. Wkłucie należy zawsze przepłukiwać solą fizjologiczną (0,9% NaCl) przed podaniem i po podaniu leku.
    Wlew do żyły obwodowej

    Wlew dożylny, infuzja dożylna (łac. in venam, i.v.) – sposób podawania płynów bezpośrednio do żyły. Może mieć on charakter stały lub okresowy.

    Jest to najszybsza droga rozprowadzenia w organizmie płynów lub leków. Wprowadzenie niektórych substancji do ustroju oraz transfuzje krwi mogą być przeprowadzone tylko dożylnie.

    Najczęstszą metodą prowadzenia wlewu jest kroplówka, polegająca na umieszczeniu w żyle cewnika, za pomocą tak zwanego wenflonu (najczęściej w kończynach górnych, rzadko w dolnych), połączonego z pojemnikiem umieszczonym nad pacjentem tak, aby możliwy był swobodny spływ cieczy (natężenie jej przepływu zwykle reguluje się pokrętłem). W wielu przypadkach do kroplówki dodawana jest heparyna, która zapobiega tworzeniu się zakrzepów.

    Żyły (łac. venae) – wszystkie naczynia krwionośne prowadzące krew do serca. Najczęściej jest to krew odtlenowana. Tylko w wypadku żył płucnych i pępowinowych jest to krew natlenowana.Odma opłucnej (łac. pneumothorax) – wtargnięcie powietrza lub innych gazów do jamy opłucnej spowodowane najczęściej uszkodzeniem miąższu płucnego lub przedziurawieniem ściany klatki piersiowej. Odma opłucnowa jest jednym ze stanów nagłych i jako taka wymaga niezwłocznej interwencji chirurgicznej.

    Innym rozwiązaniem jest podawanie płynu do jednej z centralnych żył (tak zwane wkłucie centralne), przy czym istnieje tu większe ryzyko krwawienia oraz innych poważnych powikłań (na przykład odmy opłucnowej). Możliwe jest też dokonanie wkłucia w mniejszej żyle a następnie przesuwanie cewnika aż do osiągnięcia żyły głównej (sprawdzenie właściwego położenia końcówki cewnika dokonuje się rentgenograficznie).

    Wkłucie centralne – cewnik wprowadzony przez naczynie krwionośne do dużej centralnej żyły. Najczęściej umieszczany jest w żyle podobojczykowej. Inne lokalizacje to żyła szyjna wewnętrzna, żyła szyjna zewnętrzna, żyły dołu łokciowego (częściej u dzieci). W tym wypadku koniec cewnika powinien się znajdować w żyle głównej górnej. Możliwe jest też wprowadzenie cewnika do żyły udowej, wtedy jego koniec znajduje się w żyle głównej dolnej.Zdjęcie rentgenowskie - jedno z podstawowych badań diagnostycznych w medycynie polegające na rejestracji obrazu powstającego podczas przenikania wiązką promieniowania rentgenowskiego organów badanego.

    Ważne jest, by płyny infuzyjne były zawsze sterylne, gdyż w przeciwnym razie istnieje ryzyko infekcji.

    Zobacz też[]

  • płyn infuzyjny



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Heparyna (łac. Heparinum) – organiczny związek chemiczny, polisacharyd zbudowany z około 80 reszt monosacharydów, pochodnych glukozy i kwasu iduronowego, połączonych w nierozgałęziony łańcuch. Cząsteczka ma ładunek ujemny.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.009 sek.