• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Immunoglobuliny A



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Jelito – fragment przewodu pokarmowego kręgowców, a u bezkręgowców – fragment lub cały przewód pokarmowy. W jelicie zachodzi proces wchłaniania substancji powstałych w wyniku enzymatycznego rozkładu pokarmów. Jego budowa jest zależna od stopnia skomplikowania ogólnego planu budowy ciała organizmu. U wyżej rozwiniętych zwierząt wyróżnia się jelito przednie, środkowe i tylne, a także jelito cienkie, grube, proste, czcze i ślepe.Błona śluzowa, śluzówka (gr. mucosa) – wyściółka przewodów i jamistych narządów wewnętrznych mających kontakt ze środowiskiem zewnętrznym organizmu kręgowca. Składa się z dwóch zasadniczych warstw: nabłonka i pokrytej przezeń tkanki łącznej zwanej blaszką właściwą zawierającej naczynia krwionośne i limfatyczne, nerwy, często różne receptory, gruczoły czy mięśnie gładkie.
    Funkcja immunoglobulin A[ | edytuj kod]

    Immunoglobulina A jest najważniejszą i dominującą nad innymi klasami immunoglobulin w wydzielinie śluzowo-surowiczej nosa, gardła, zatok obocznych nosa, oskrzeli, jelit, dróg moczowo-płciowych oraz w siarze, ślinie, łzach. W samej tylko błonie śluzowej przewodu pokarmowego produkowane jest w ciągu doby 3–6 g immunoglobuliny A Jest jednym z podstawowych humoralnych mechanizmów odpornościowych.

    Przeciwciała, immunoglobuliny – rodzaj białek wydzielanych przez komórki plazmatyczne (czyli pobudzone limfocyty B) w przebiegu odpowiedzi odpornościowej typu humoralnego. Charakteryzują się one zdolnością do swoistego rozpoznawania antygenów.Selektywny niedobór IgA, selektywny niedobór immunoglobuliny A (w skrócie: SIgAD od ang. Selective IgA Deficiency) – rodzaj genetycznie uwarunkowanego, pierwotnego niedoboru odporności. Należy do grupy hipogammaglobulinemii. U osób z tym niedoborem w surowicy krwi nie stwierdza się obecności IgA, przy prawidłowych poziomach IgG i IgM (powyżej 4 roku życia). Selektywny niedobór IgA jest najczęstszym pierwotnym niedoborem odporności. W większości przypadków jego przebieg jest łagodny, a dotknięte nim osoby są zdrowe i przez całe życie nawet o nim nie wiedzą.

    IgA odgrywa rolę w mechanizmach odpornościowych w obrębie błon śluzowych:

  • przewodu pokarmowego (układ GALT)
  • dróg oddechowych
  • układu moczowo-płciowego
  • IgA wydzielnicza wykazuje następujące działania:

  • hamowanie adhezji komórek bakteryjnych do powierzchni błony śluzowej
  • zdolność do aglutynacji komórek bakteryjnych
  • adsorpcja antygenów pokarmowych
  • neutralizacja wirusów, toksyn i enzymów wytwarzanych przez różne drobnoustroje
  • Produkcja IgA w błonie śluzowej wynosi u człowieka 40–60 mg/kg/dobę i ilościowo przekracza łączną produkcję wszystkich pozostałych klas immunoglobulin. Stężenie IgA w krwi i wydzielinie błon śluzowych wzrasta stopniowo z wiekiem i dopiero po 12 roku życia osiąga poziom porównywalny z osobami dorosłymi.

    Transcytoza – zjawisko transportowania danej substancji z jednego bieguna komórki na drugi poprzez cytoplazmę. Z reguły substancja jest pobierana przy udziale receptora na jednym biegunie i transportowana w pęcherzykach wewnątrzcytoplazmatycznych. Po dotarciu pęcherzyka na drugi biegun komórki, błona pęcherzyka zlewa się z błoną komórkową, a substancja uwalnia się do otoczenia. Przykładem może być transport immunoglobulin A przez komórki nabłonkowe jelita.Science – recenzowane czasopismo naukowe wydawane przez American Association for the Advancement of Science. Ukazuje się jako tygodnik ilustrowany.

    Immunoglobulina A przeciwdziała kolonizacji błon śluzowych przez drobnoustroje chorobotwórcze.

    Immunoglobulina A ułatwia niektórym gatunkom bakterii, np. Bacteroides fragilis, który jest składnikiem fizjologicznej mikrobioty ssaków, zasiedlanie śluzu wyściełającego błonę śluzową jelit.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • selektywny niedobór IgA
  • Osocze krwi, plazma – zasadniczy (główny), płynny składnik krwi, w którym są zawieszone elementy morfotyczne (komórkowe). Stanowi ok. 55% objętości krwi. Uzyskuje się je przez wirowanie próbki krwi. Osocze po skrzepnięciu i rozpuszczeniu skrzepu nazywamy surowicą krwi.PMID (ang. PubMed Identifier, PubMed Unique Identifier) – unikatowy identyfikator przypisany do każdego artykułu naukowego bazy PubMed.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Enzymy – wielkocząsteczkowe, w większości białkowe, katalizatory przyspieszające specyficzne reakcje chemiczne poprzez obniżenie ich energii aktywacji.
    Bakterie (łac. bacteria, od gr. bakterion – pałeczka) – grupa mikroorganizmów, stanowiących osobne królestwo. Są to jednokomórkowce lub zespoły komórek o budowie prokariotycznej. Badaniem bakterii zajmuje się bakteriologia, gałąź mikrobiologii.
    Dimery – najprostsze oligomery. Składają się tylko z dwóch merów (elementów łańcucha). Są efektem dimeryzacji, tj. połączenia dwóch jednakowych cząsteczek.
    Monomery – cząsteczki tego samego lub kilku różnych związków chemicznych o stosunkowo niedużej masie cząsteczkowej, z których w wyniku reakcji polimeryzacji, mogą powstawać różnej długości polimery. Fragmenty monomerów w strukturze polimeru noszą nazwę merów.
    GALT (ang. gut-associated lymphoid tissue) – określenie na całość tkanki limfatycznej występującej w obrębie przewodu pokarmowego.
    Fragment wydzielniczy (SC, z ang. secretory component) - glikoproteina o masie cząsteczkowej ok. 80 kDa, wchodząca w skład wydzielniczej formy immunoglobuliny A (IgA) . Fragment wydzielniczy jest połączony wiązaniem dwusiarczkowym z jednym z dwóch monomerów IgA wchodzących w skład formy wydzielniczej tej immunoglobuliny . IgA wiąże się z receptorami dla immunoglobulin polimerycznych obecnymi na powierzchni nabłonka jelitowego , co umożliwia transcytozę IgA do światła jelita . W trakcie przechodzenia kompleksu IgA-receptor przez komórkę, fragment receptora jest odcinany, a pozostała jego część stanowi fragment wydzielniczy . Fragment wydzielniczy stabilizuje dimer IgA i chroni go przed degradacją przez enzymy proteolityczne .
    Flora fizjologiczna człowieka – tradycyjna nazwa mikroorganizmów występujących naturalnie w organizmie człowieka bez wywoływania objawów chorobowych. W związku z tym, że bakterie nie należą do królestwa roślin bardziej odpowiednią nazwą byłaby tutaj "biota fizjologiczna człowieka". U człowieka prawidłowo występuje około 10 bakterii, w większości beztlenowych. Niektóre grzyby także mogą stanowić skład prawidłowej flory, natomiast wirusy, pasożyty i priony do niej nie należą i zawsze są uznawane za chorobotwórcze. U osób z osłabioną odpornością flora fizjologiczna może powodować zakażenia, które nazywane są oportunistycznymi. Szerszym pojęciem jest mikrobiom, który obejmuje nie tylko mikroorganizmy komensalne i wpływające pozytywnie na organizm ludzki, ale również chorobotwórcze. Jego poznaniem zajmuje się Human Microbiome Project.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.728 sek.