Immunoglobuliny A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schemat budowy dimeru IgA
1. łańcuch H
2. łańcuch L
3. łańcuch J
4. fragment wydzielniczy
Model IgA1

Immunoglobuliny A, IgA – klasa immunoglobulin, która charakteryzuje się w swojej budowie obecnością łańcucha ciężkiego α.

Przeciwciała, immunoglobuliny – rodzaj białek wydzielanych przez komórki plazmatyczne (czyli pobudzone limfocyty B) w przebiegu odpowiedzi odpornościowej typu humoralnego. Charakteryzują się one zdolnością do swoistego rozpoznawania antygenów.Selektywny niedobór IgA, selektywny niedobór immunoglobuliny A (w skrócie: SIgAD od ang. Selective IgA Deficiency) – rodzaj genetycznie uwarunkowanego, pierwotnego niedoboru odporności. Należy do grupy hipogammaglobulinemii. U osób z tym niedoborem w surowicy krwi nie stwierdza się obecności IgA, przy prawidłowych poziomach IgG i IgM (powyżej 4 roku życia). Selektywny niedobór IgA jest najczęstszym pierwotnym niedoborem odporności. W większości przypadków jego przebieg jest łagodny, a dotknięte nim osoby są zdrowe i przez całe życie nawet o nim nie wiedzą.

Budowa[ | edytuj kod]

Wzór domenowy łańcucha α to: VH + CH1 + region zawiasowy + CH2 + CH3 + ogon (zob. budowa przeciwciał).

We krwi IgA występuje przede wszystkim (80–95%) w postaci monomerycznej, a wydzielana na powierzchnię błon śluzowych, nazywana wydzielniczą immunoglobuliną A (SIgA), w postaci dimerycznej (rzadziej trimerycznej lub tetramerycznej).

Główna rola fizjologiczna IgA polega na udziale w reakcjach immunologicznych i odpornościowych w obrębie błon śluzowych.

Transcytoza – zjawisko transportowania danej substancji z jednego bieguna komórki na drugi poprzez cytoplazmę. Z reguły substancja jest pobierana przy udziale receptora na jednym biegunie i transportowana w pęcherzykach wewnątrzcytoplazmatycznych. Po dotarciu pęcherzyka na drugi biegun komórki, błona pęcherzyka zlewa się z błoną komórkową, a substancja uwalnia się do otoczenia. Przykładem może być transport immunoglobulin A przez komórki nabłonkowe jelita.Science – recenzowane czasopismo naukowe wydawane przez American Association for the Advancement of Science. Ukazuje się jako tygodnik ilustrowany.

Ilość IgA syntetyzowanej w organizmie człowieka w ciągu doby jest większa niż wszystkich pozostałych immunoglobulin razem wziętych. Mimo że, stężenie tej immunoglobuliny w osoczu krwi jest niewielkie, zdecydowana jej większość wydzielana jest na powierzchni błon śluzowych i surowiczych.

W IgA występują dwa izotypy:

Osocze krwi, plazma – zasadniczy (główny), płynny składnik krwi, w którym są zawieszone elementy morfotyczne (komórkowe). Stanowi ok. 55% objętości krwi. Uzyskuje się je przez wirowanie próbki krwi. Osocze po skrzepnięciu i rozpuszczeniu skrzepu nazywamy surowicą krwi.PMID (ang. PubMed Identifier, PubMed Unique Identifier) – unikatowy identyfikator przypisany do każdego artykułu naukowego bazy PubMed.
  • dominująca w osoczu podklasa IgA1, zazwyczaj obecna pod postacią monomerów, ale także dimerów, trimerów czy nawet tetramerów. Immunoglobuliny tej podklasy mają wydłużony region zawiasowy, zbudowany z 20 reszt aminokwasowych.
  • dominująca w przewodzie pokarmowym podklasa IgA2, to w większości formy dimeryczne, wydzielane na powierzchnię błon śluzowych. Immunoglobuliny tej podklasy mają skrócony region zawiasowy, zbudowany z tylko 7 reszt aminokwasowych, co czyni je bardziej odpornymi na trawienie przez proteazy. IgA2 nie są degradowane przez enzymy trawienne w jelicie, ani przez proteazy bakteryjne i w związku z tym lepiej spełniają swą obronną funkcję.
  • Wydzielnicza forma immunoglobuliny A powstaje w wyniku współdziałania lokalnie występujących plazmocytów i szczególnej formy receptora dla fragmentu Fc tego przeciwciała – receptor dla polimerycznych form immunoglobulin (pIgR). Polimeryczne przeciwciała połączone za pomocą polipeptydowego łańcucha J, wiążącego części ogonowe IgA, są wydzielane na powierzchnię błon śluzowych ze specyficznym dla tych przeciwciał fragmentem wydzielniczym (SC). SC i pIgR uczestniczą w specjalnym procesie transportu IgA, transcytozie, z podstawnej i bocznej powierzchni komórek nabłonkowych na powierzchnię błon śluzowych. IgA wydzielnicze znajduje się w wielu wydzielinach surowiczych i śluzowych, na przykład w: ślinie, łzach, treści jelita, drogach moczowo-płciowych i oddechowych.

    Enzymy – wielkocząsteczkowe, w większości białkowe, katalizatory przyspieszające specyficzne reakcje chemiczne poprzez obniżenie ich energii aktywacji.Bakterie (łac. bacteria, od gr. bakterion – pałeczka) – grupa mikroorganizmów, stanowiących osobne królestwo. Są to jednokomórkowce lub zespoły komórek o budowie prokariotycznej. Badaniem bakterii zajmuje się bakteriologia, gałąź mikrobiologii.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Dimery – najprostsze oligomery. Składają się tylko z dwóch merów (elementów łańcucha). Są efektem dimeryzacji, tj. połączenia dwóch jednakowych cząsteczek.
    Monomery – cząsteczki tego samego lub kilku różnych związków chemicznych o stosunkowo niedużej masie cząsteczkowej, z których w wyniku reakcji polimeryzacji, mogą powstawać różnej długości polimery. Fragmenty monomerów w strukturze polimeru noszą nazwę merów.
    GALT (ang. gut-associated lymphoid tissue) – określenie na całość tkanki limfatycznej występującej w obrębie przewodu pokarmowego.
    Fragment wydzielniczy (SC, z ang. secretory component) - glikoproteina o masie cząsteczkowej ok. 80 kDa, wchodząca w skład wydzielniczej formy immunoglobuliny A (IgA) . Fragment wydzielniczy jest połączony wiązaniem dwusiarczkowym z jednym z dwóch monomerów IgA wchodzących w skład formy wydzielniczej tej immunoglobuliny . IgA wiąże się z receptorami dla immunoglobulin polimerycznych obecnymi na powierzchni nabłonka jelitowego , co umożliwia transcytozę IgA do światła jelita . W trakcie przechodzenia kompleksu IgA-receptor przez komórkę, fragment receptora jest odcinany, a pozostała jego część stanowi fragment wydzielniczy . Fragment wydzielniczy stabilizuje dimer IgA i chroni go przed degradacją przez enzymy proteolityczne .
    Flora fizjologiczna człowieka – tradycyjna nazwa mikroorganizmów występujących naturalnie w organizmie człowieka bez wywoływania objawów chorobowych. W związku z tym, że bakterie nie należą do królestwa roślin bardziej odpowiednią nazwą byłaby tutaj "biota fizjologiczna człowieka". U człowieka prawidłowo występuje około 10 bakterii, w większości beztlenowych. Niektóre grzyby także mogą stanowić skład prawidłowej flory, natomiast wirusy, pasożyty i priony do niej nie należą i zawsze są uznawane za chorobotwórcze. U osób z osłabioną odpornością flora fizjologiczna może powodować zakażenia, które nazywane są oportunistycznymi. Szerszym pojęciem jest mikrobiom, który obejmuje nie tylko mikroorganizmy komensalne i wpływające pozytywnie na organizm ludzki, ale również chorobotwórcze. Jego poznaniem zajmuje się Human Microbiome Project.
    DOI (ang. digital object identifier – cyfrowy identyfikator dokumentu elektronicznego) – identyfikator dokumentu elektronicznego, który w odróżnieniu od identyfikatorów URL nie zależy od fizycznej lokalizacji dokumentu, lecz jest do niego na stałe przypisany.
    Region zawiasowy – fragment cząsteczki przeciwciała, w którym znajdują się wiązania dwusiarczkowe pomiędzy łańcuchami ciężkimi, w liczbie od 2 do 11.

    Reklama