• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ildefons Houwalt

    Przeczytaj także...
    Tadeusz Kalinowski (ur. 23 czerwca 1909 w Warszawie, zm. 7 maja 1997 w Poznaniu) – polski malarz. W latach 1929-1937 studiował scenografię, malarstwo i architekturę wnętrz w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.Nowa Wilejka (lit. Naujoji Vilnia) − lewobrzeżna dzielnica administracyjna Wilna, do 1957 miasto, do 1945 w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim.
    Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) – organ bezpieczeństwa wewnętrznego o statusie ministerialnym, zorganizowany w czasie budowy dyktatury komunistycznej w powojennej Polsce na polecenie i pod dyktando władz radzieckich. Obok tzw. Informacji Wojskowej, odpowiedzialne za masowe krwawe represje na obywatelach w okresie stalinizmu. W terenie Ministerstwo reprezentowały podległe mu Urzędy Bezpieczeństwa Publicznego, dlatego potocznie te instytucje były określane skrótem UB.
    Ildefons Houwalt, Dramatis personae i maski, temp. 12x10, 1972
    Ildefons Houwalt, Uniki i poślizgi, temp. 24x32, 1975
    Ildefons Houwalt, Róźowa niestrawność, temp. 12x18, 1971
    Ildefons Houwalt, Kompozycja I, temp./kredka 10x17, 1946-48

    Ildefons Houwalt (ur. 23 stycznia 1910 w Nikołajewsk nad Amurem, zm. 27 października 1987 w Poznaniu) – polski malarz, podporucznik kawalerii Wojska Polskiego.

    Muzeum Narodowe w Poznaniu (MNP) – muzeum sztuki w Poznaniu, narodowa instytucja kultury, założone w 1919 jako Muzeum Wielkopolskie w Poznaniu, od 1950 nosi obecną nazwę; wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów (nr 80) w 2005.Ludomir Sleńdziński (ur. 29 października 1889 w Wilnie - zm. 26 listopada 1980 w Krakowie) - malarz, rzeźbiarz, pedagog. Oprócz malarstwa sztalugowego uprawiał malarstwo ścienne i dekoracyjne - plafon w Pałacu Prezydium Rady Ministrów w Warszawie (1923) - obecnie w bibliotece Pałacu Prezydenckiego. Jego twórczość była inspirowana włoską sztuką XV i XVI w., choć artysta stworzył własny styl, w którym najważniejszy był rysunek i forma. Tworzył kompozycje figuralne i portrety, rzeźby i płaskorzeźby polichromowane w drewnie reliefy.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Ildefons Houwalt urodził się 23 stycznia 1910 roku w Nikołajewsk nad Amurem, w rodzinie Bronisława, entomologa, i Marii z domu Abramienko. W 1918 roku powrócił z rodziną do Wilna. W latach 1925–1931 uczęszczał do Gimnazjum Zygmunta Augusta w Wilnie, m.in. z Antonim Gołubiewem i Czesławem Miłoszem.

    Włodzimierz Steyer ps. Brunon Dzimicz (ur. 15 lipca 1892, zm. 15 września 1957) – polski kontradmirał i morski oficer pokładowy okrętów nawodnych. Podczas I wojny światowej pływał jednostkach Carskiej Marynarki Wojennej Rosji. Następnie wrócił do odrodzonej Polski i wstąpił do Marynarki Wojennej, w której służył do 1950 roku. Dowodził wieloma okrętami, dywizjonem szkolnym i dywizjonem kontrtorpedowców. W trakcie kampanii wrześniowej w 1939 roku kierował obroną Półwyspu Helskiego, jako dowódca Rejonu Umocnionego Hel. Po II wojnie światowej był dowódcą Marynarki Wojennej. Ojciec Włodzimierza Steyera, żołnierza batalionu Zośka.Alfred Lenica (ur. 4 sierpnia 1899 w Pabianicach, zm. 16 kwietnia 1977 w Warszawie) – polski malarz, ojciec Jana Lenicy i Danuty Konwickiej. Teść Tadeusza Konwickiego.

    Od 16 sierpnia 1930 roku do 30 czerwca 1931 roku był podchorążym Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Szkołę ukończył z 74. lokatą i odbył praktykę w 13 pułku Ułanów Wileńskich w Nowej Wilejce. W 1935 roku został mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów rezerwy kawalerii.

    Nikołajewsk nad Amurem (ros. Николаевск-на-Амуре) - miasto w azjatyckiej części Rosji, w Kraju Chabarowskim, port nad Amurem, 80 km od jego ujścia do Morza Ochockiego. Około 28,5 tys. mieszkańców.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

    W latach 1932–1936 odbył studia na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, studiując malarstwo monumentalne pod kierunkiem Ludomira Sleńdzińskiego. W czasie studiów został członkiem najstarszej polskiej korporacji akademickiejKonwentu Polonia.

    W 1934 roku ożenił się z Barbarą Szopówną, również absolwentką Wydziału Sztuk Pięknych USB. W 1935 roku urodziła się ich córka - Barbara Houwalt-Kostecka (malarka i poetka). W 1936 r. przystąpił wraz z żoną do Spółdzielni Pracy Artystów Wileńskich (SPAW), wykonujących zlecenia na prace architektoniczne oraz dekoracyjne wystaw i targów (celem Grupy było zebranie środków na wspólny wyjazd do Paryża). Brał udział w konkursach malarskich i rysunkowych. W 1938 roku podjął pracę w Zarządzie Miejskim w Grodnie na stanowisku referenta do spraw estetycznego porządkowania miasta.

    Podporucznik (ppor.) – najniższy stopień oficerski w Wojsku Polskim, z korpusu oficerów młodszych. Polski oficer w stopniu podporucznika na naramiennikach nosi dwie gwiazdki.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

    W sierpniu 1939 roku został zmobilizowany i przydzielony do szwadronu kawalerii dywizyjnej nr 44 na stanowisko dowódcy plutonu. W szeregach tego pododdziału walczył w kampanii wrześniowej.

    Po dostaniu się do niewoli do 1941 roku przebywał w obozie jenieckim w Radomiu. Powrócił do Wilna i rodzinnej posiadłości w Medynie, został żołnierzem Armii Krajowej. W 1941 roku wziął udział w zbiorowej wystawie plastyków wileńskich i uchodźców wojennych. W 1943 roku uczestniczył w wystawie absolwentów Wydziału Sztuk Pięknych USB, a dwa lata później w wystawie Związku Plastyków Republiki Litewskiej.

    13 Pułk Ułanów Wileńskich (13 p.uł.) – oddział kawalerii Samoobrony Litwy i Białorusi, Wojska Litwy Środkowej, Wojska Polskiego II RP oraz Armii Krajowej.WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

    W wyniku akcji repatriacyjnej przeniósł się z żoną Barbarą Houwalt do Poznania (dzięki wsparciu prof. Wacława Taranczewskiego). Od 1946 roku brał udział w wystawach środowiskowych Poznania, został członkiem spółdzielni plastyków „Forma”. Do 1950 roku pracował jako grafik dla „Gazety Poznańskiej”, ilustrował także książki (m. in. Przygody Mata Moreli Włodzimierza Steyera). W 1947 roku wraz z Alfredem Lenicą i Feliksem Marią Nowowiejskim wystawiał swoje prace w Salonie Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Wystawa ta, mająca stanowić przeciwwagę dla kapistów, została uznana ex post jako pierwsze wystąpienie grupy 4F+R (Forma, Farba, Faktura, Fantastyka + Realizm) i stanowiła pierwszą po 1945 roku w Wielkopolsce wystawę sztuki nowoczesnej. W 1949 roku wziął udział w II wystawie grupy 4F+R (do trzech niezależnych dołączyli: Tadeusz Kalinowski, Zygfryd Wieczorek, Fortunata Obrąpalska, Bolesław Schmidt, Julian Boss-Gosławski i Bazyli Wojtowicz).

    Kapizm, zwany też koloryzmem – kierunek malarski, który wykształcił się i zdominował polską sztukę w drugiej dekadzie dwudziestolecia międzywojennego. Nazwa pochodzi od liter K.P. - skrótu "Komitetu Paryskiego", czyli Komitetu Paryskiej pomocy dla wyjeżdżających studentów na studia malarskie do Francji, zawiązanego w 1923 roku przez Józefa Pankiewicza na krakowskiej ASP.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Różnica zdań z A. Lenicą co do możliwości wspólnej realizacji programu, była przyczyną wystąpienia Houwalta z grupy 4F+R. W tym okresie malował przede wszystkim akwarele, gwasze i tempery.

    W 1951 roku został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego i spędził kilka miesięcy w więzieniu, czego efektem była rozwijająca się choroba i makabryczne sny, które go nie opuszczały aż do śmierci, a stanowiły jednocześnie inspirację dla jego twórczości. W 1954 roku otrzymał własną pracownię. Zajmował się przede wszystkim malarstwem olejnym, a następnie techniką dekalkomanii. Dopiero w 1961 i 1963 roku zdecydował się na wystawienie swojego cyklu obrazów olejnych. W 1966 roku na kolejnej wystawie indywidualnej w Poznaniu i Szczecinie zaprezentował wyłącznie tempery, wykorzystując efekt dekalkomanii.

    Czesław Miłosz (ur. 30 czerwca 1911 w Szetejniach, zm. 14 sierpnia 2004 w Krakowie) – polski prawnik i dyplomata, poeta, prozaik, eseista, historyk literatury, tłumacz; w latach 1951–1989 na emigracji, do 1960 we Francji, następnie w Stanach Zjednoczonych; w Polsce do 1980 obłożony cenzurą; laureat Neustadt International Prize for Literature (1978) i Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1980); profesor Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley i Uniwersytetu Harvarda; w 1993 powrócił do kraju, członek Polskiej Akademii Umiejętności, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, kawaler Orderu Orła Białego, wyróżniony tytułem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata; pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce; brat Andrzeja Miłosza.Poznań (niem. Posen, łac. Posnania, jidysz פּױזן Pojzn) – miasto na prawach powiatu w zachodniej Polsce, położone na Pojezierzu Wielkopolskim, nad Wartą, u ujścia Cybiny. Historyczna stolica Wielkopolski, od 1999 r. siedziba władz województwa wielkopolskiego i powiatu poznańskiego. Miasto jest istotnym węzłem drogowym i kolejowym, funkcjonuje tu również międzynarodowy port lotniczy.

    Uznanie środowiska i krytyki pojawiło się w latach 70. XX wieku. W 1971 roku został laureatem Nagrody Miasta Poznania i Województwa Poznańskiego. Dwa lata później uzyskał nagrodę w I Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im. J. Spychalskiego. Wystawiał swoje prace indywidualnie i zbiorowo w Poznaniu, Gdańsku, Białymstoku, Szczecinie, Kłodzku, Zielonej Górze, Warszawie, Essen i we Wrocławiu. Więzy przyjaźni łączyły go ze środowiskiem literacko-plastycznym m.in. z Edwardem Stachurą.

    Antoni Gołubiew (ur. 25 lutego 1907 w Wilnie, zm. 27 czerwca 1979 w Krakowie), pseudonimy: Goa, Jan Karol Wayda, Jerzy Cichocki - polski pisarz i publicysta katolicki, z wykształcenia historyk (uczeń Stanisława Kościałkowskiego). Absolwent Gimnazjum im. Zygmunta Augusta i Uniwersytetu Wileńskiego.Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.

    W 1977 roku, z okazji 40-lecia twórczości, Muzeum Narodowe w Poznaniu zorganizowało retrospektywną wystawę jubileuszową jego prac. W 1987 roku razem z córką Barbarą po raz ostatni wystawił swoje prace w BWA w Poznaniu i CBWA w Warszawie. Zmarł 27 października 1987 roku w Poznaniu. Został pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu. Pośmiertne wystawy retrospektywne miały miejsce w w 1991 roku w poznańskim BWA, w 2002 roku w Zamku w Kórniku i w 2008 roku w Muzeum Regionalnym w Wągrowcu.

    Wacław Taranczewski (ur. 4 marca 1903 r. w Czarnkowie, zm. 11 lutego 1987 w Krakowie) – polski malarz reprezentujący nurt dwudziestowiecznego koloryzmu.Zamek w Kórniku – zabytkowa rezydencja historycznych rodów Górków i Działyńskich, położona w mieście Kórnik, w województwie wielkopolskim. Obecnie siedziba muzeum i Biblioteki Kórnickiej PAN. Początki zamku sięgają średniowiecza, jego obecny kształt pochodzi z połowy XIX wieku. 11 lipca 2011 roku obiekt uznany został za Pomnik historii Polski.

    W 1993 roku ukazała się książka poświęcona artyście autorstwa Teresy Kostyrko. W 2009 roku w Galerii Miejskiej "Arsenał" w Poznaniu miała miejsce wystawa retrospektywna, której towarzyszyła książka, będąca próbą nowego odczytania jego malarstwa.

    Prace Ildefonsa Houwalta znajdują się w kolekcjach muzealnych polskich i zagranicznych. Począwszy do lat 70. XX wieku uznawany przez krytyków za czołowego w Polsce przedstawiciela malarstwa fantastycznego.

    SUDOC (fr. Système Universitaire de Documentation, pol. Uniwersytecki System Dokumentacji) – centralny katalog informacji bibliograficznej francuskiego szkolnictwa wyższego.Edward Jerzy Stachura, dla przyjaciół Sted (ur. 18 sierpnia 1937 w Charvieu we Francji, zm. 24 lipca 1979 w Warszawie) – polski poeta, prozaik, pieśniarz i tłumacz.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Stanisław Radomyski: Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1992. ISBN 83-85621-06-7.
  • Olgierd Błażewicz, Dziwny świat Ildefonsa Houwalta, „Przegląd Artystyczny” 1966, z. 6.
  • Teresa Kostyrko, Czy Ildefons Houwalt jest nadrealistą [w:] T. i K. Kostyrko, Problemy sztuki współczesnej, Poznań 1972.
  • Teresa Kostyrko, Malarz niezależny [w:] T. i K. Kostyrko, Problemy sztuki współczesnej, Poznań 1972.
  • Olgierd Błażewicz, Dziwne opowieści Ildefonsa Houwalta, „Przegląd Artystyczny” 1973, z. 2.
  • Ryszard Krynicki, O malarstwie, snach i literaturze, „Sztuka” 1975, z. 2.
  • Krzysztof Kostyrko, Malarstwo fantastyczne Ildefonsa Houwalta [w:] Sztuki plastyczne w Poznaniu 1945-1980, praca zbiorowa pod re. T. Kostyrko, Poznań 1987.
  • Teresa Kostyrko, Ildefons Houwalt – peintre de la réalité de l’imaginaire, „Polish Art Studies” XIV, 1992.
  • Teresa Kostyrko, Ildefons Houwalt, Warszawa 1993.
  • Andrzej Haegenbarth, Być artystą! Rozmowy z ludźmi sztuki, Poznań 1994.
  • Wojciech Szafrański, 4F+R, „Art&Business” 2005, nr 7-8.
  • Wojciech Szafrański, Edward Stachura do Ildefonsa Houwalta. Nieznana korespondencja, „Topos" 2007, nr 1-2.
  • Wojciech Szafrański, SPAW, "Art&Business" 2007, nr 6.
  • Wojciech Szafrański, Ildefons Houwalt 1910-1987. Malarstwo, Muzeum Regionalne w Wągrowcu, Poznań 2008.
  • Wojciech Szafrański, Teatr malowany - Ildefons Houwalt, "Art&Business" 2008, nr 3.
  • Ildefons Houwalt Twórca nie-zapoznany, oprac. W. Makowiecki, W. Szafrański, Poznań 2009.
  • Korporacja akademicka (korporacja studencka) – stowarzyszenie zrzeszające studentów i absolwentów uczelni wyższych, posiadających pewne cele, ideały i chęć samodoskonalenia. Zewnętrznymi oznakami przynależności są zazwyczaj czapka (tzw. dekiel), szarfa (tzw. banda) oraz monogram (tzw. cyrkiel). Dekle i bandy noszą zazwyczaj trzy barwy (niem. Couleur). Barwy, posiadające określoną symbolikę, identyfikują daną korporację.Uniwersytet Wileński (lit. Vilniaus universitetas) – państwowy uniwersytet w Wilnie, założony w 1579 przez króla Polski Stefana Batorego jako Akademia i Uniwersytet Wileński, w okresie II Rzeczypospolitej w latach 1919–1939 Uniwersytet Stefana Batorego; trzeci najstarszy uniwersytet na ziemiach Rzeczypospolitej Obojga Narodów i jeden z najstarszych uniwersytetów w Europie Wschodniej, współcześnie nazwę tę nosi największy uniwersytet litewski.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Barbara Houwalt z domu Szopówna (ur. 22 listopada 1911 w Kobierzynie pod Krakowem, zm. 4 stycznia 2005 w Poznaniu) – polska malarka.
    Konwent Polonia – najstarsza polska korporacja akademicka, powstała w 1828 roku na Uniwersytecie Dorpackim (obecnie Uniwersytet w Tartu). Kontynuował tradycje Filomatów i Filaretów po zamknięciu przez władze rosyjskie Uniwersytetu Wileńskiego. Nawiązuje do idei landsmannschaftów, czyli istniejących od średniowiecza związków studentów pochodzących z jednego kraju. Konwent Polonia zrzeszał studentów przybyłych z terenów dawnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów bez względu na wyznanie i kwestie etniczne.
    Centrum Wyszkolenia Kawalerii (CWKaw.) – centrum szkolenia kawalerii Wojska Polskiego II RP w latach 1928-1939 w garnizonie Grudziądz.
    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.
    Fortunata Obrąpalska z domu Szurowska (ur. 1909 we Włodzimierzu Wołyńskim, zm. 10 czerwca 2004 w Poznaniu) – polska fotografka.
    Dekalkomania (od francuskiego décalquer – kopiować) – technika malarstwa automatycznego polegająca na rozciskaniu farby między dwiema warstwami materiału, np. papieru. Pierwszy raz metoda ta została zastosowana przez Óscara Domíngueza. Dekalkomania była w malarstwie stosowana przez surrealistów, wcześniej podobna technika pojawiała się w ceramice.
    Kawaleria II RP (do 29 kwietnia 1924 nazywana Jazdą) – Kawaleria polska okresu międzywojennego, jeden z trzech, obok piechoty i artylerii, głównych rodzajów wojska Sił Zbrojnych II RP (w ówczesnej terminologii rodzaj wojsk określony był mianem broni).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.039 sek.