• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ikkyū Sōjun



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Rinzai (臨済宗; jap.: Rinzai-shū, chin.: Linjizong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą z nich jest sōtō). Jest ona japońskim odpowiednikiem chińskiej szkoły linji, której założycielem był wielki mistrz chan Linji Yixuan (zm 867).Dahui Zonggao (大慧宗杲) (ur. 1089, zm. 1163) (kor. Taehye Chonggo (대혜종고) | jap. Daie Shūkō (ダイエシュウコウ) | wiet. Đại Huệ Tông Cảo) – chiński mistrz chan ze szkoły linji odłamu yangqi.
    Biografia[]

    Wczesne lata[]

    Był synem cesarza Go-Komatsu i kobiety z samurajskiego rodu. W rezultacie skandalu jego matka została wygnana z pałacu i urodziła go w zwyczajnym domu. Jako niechciane dziecko został w wieku 5 lat oddany do klasztoru. Zdobył znakomite wykształcenie klasyczne, ale również i arystokratyczne. Od najwcześniejszych lat studiował literaturę chińską i sutry buddyjskie. W wieku 11 lat studiował Sutrę Wimalakirtiego, a w wieku 13 lat czytał chińską poezję i sam ją uprawiał. W wieku 16 lat został uczniem mistrza zen Kenno Sōi z linii przekazu rinzai od mistrza Shūhō Myōchō w Myoshin-ji, klasztorze rinzai w Kioto. W 1414 r. jego nauczyciel zmarł i Ikkyū po próbie utopienia się w jeziorze Biwa rozpoczął wędrówkę w poszukiwaniu nowego mistrza zen.

    Songyuan Chongyue (松源崇岳, 1139-1209; kor.; jap. Shōgen Sūgaku; wiet. Tùng Nguyên Sùng Nhạc) – mistrz chan z okresu południowej Dynastii Song.Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.

    W wieku 22 lat zdecydował się na rozmowę osobistą z mistrzem zen Kasō Sōdonem (13521428) z Daitoku-ji, z tej samej linii przekazu co jego poprzedni nauczyciel. Kasō był niezwykle ostrym i wymagającym mistrzem zen. Po wielodniowym odrzucaniu prośby Ikkyū o przyjęcie do klasztoru, gdy Kasō zobaczył jego determinację, Ikkyū został przyjęty i był wzorowym uczniem przez prawie 10 lat, które spędził, praktykując Dharmę mistrza Kasō. Był nawet osobistym służącym mistrza, co było niezwykle trudną funkcją.

    Wojna Ōnin 1467-1477 – konflikt wewnętrzny w Japonii, który zakończył władzę Siogunatu Ashikaga, zapoczątkowując ponad 100-letni okres Sengoku - okres ciągłych wojen i sporów politycznych w Japonii.Shōtō Bokusai (zwany też Motsurin Shōtō, ur. 1412?, zm. 16 maja 1492) – japoński mnich buddyzmu zen szkoły rinzai, malarz.

    Dojrzałość[]

    Ikkyū osiągnął oświecenie w wieku 26 lat, gdy podczas medytacji w łodzi został wstrząśnięty muczeniem krowy. Zrelacjonował to swojemu nauczycielowi, który powiedział: „Osiągnąłeś tylko stan arhata, a nie mistrza, nowicjuszu!”. Ikkyū był tak pewny swojego urzeczywistnienia, że odpowiedział: „Jeśli tak, to jestem doskonale szczęśliwy jako arhat i nie potrzebuję być mistrzem”. Kaso uśmiechając się, powiedział: „Jeśli tak jest, to jednak jesteś rzeczywiście mistrzem”. Kaso widział w nim swojego następcę w Daitoku-ji, chociaż wiedział o jego nietypowych zachowaniach.

    Huguo Jingyuan (1094–1146; chiń.: 護國景元 pinyin Hùguó Jǐngyuán; kor. 호국경원 Hoguk Hyǒngwǒn; jap. Gokoku Keigen; wiet. Hộ Quốc Cảnh Nguyên) – mistrz chan okresu dynastii Song z frakcji yangqi szkoły linjiBodhidharma (skt बोधिधर्म; chiń Putidamo 菩提达摩; kor. Pori Dalma; jap. Bodai Daruma; wiet. Bồ-đề-đạt-ma) – na wpół legendarna postać buddyzmu mahajany. Był 28. patriarchą buddyzmu indyjskiego i pierwszym patriarchą buddyzmu chan). Za pierwszego patriarchę uważa go także buddyzm zen, będący kontynuacją chan. Tradycja mówi, że przybył z Indii do Chin, by przynieść przekaz Dharmy Buddy. Mimo że istnieją dokumenty chińskie, które wspominają mnicha buddyjskiego o takim imieniu, są też głosy negujące prawdziwość legendy.

    Po otrzymaniu uwierzytelnienia oświecenia rozpoczął ponowne wędrówki po kraju oraz żył przez jakiś czas jako pustelnik na górze Joū. Domy publiczne i sklepy z winem odwiedzał równie często, co klasztory zen. W swoich zapiskach, pismach, a szczególnie w poezji, zawarł refleksje ze swoich podróży. Występował także przeciw samozadowoleniu i zepsuciu japońskiego zen i jego mistrzów.

    Nampo Jōmyō (1235–1308; jap. 南浦紹明) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, znany także jako Daiō Kokushi (大應國師).Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

    Gdy Ikkyū miał 46 lat, został zaproszony przez mistrza zen Yōsō Sōi (13761458), mianowanego opatem klasztoru Daitoku w 1458, do poprowadzenia Yōshun-an w Sakai), jednej ze świątyń klasztoru. Ikkyū już po 10 dniach zauważył, że i w Daitoku-ji większą uwagę przywiązuje się do ceremonii i poszukiwania poparcia u możnych. Napisał znany wiersz protestu, w którym stwierdził, że znalazł więcej zen w mięsie, piciu i seksie:

    Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych (ang.: Library of Congress) – największa biblioteka świata. Gromadzi ponad 142 mln różnego rodzaju dokumentów, ponad 29 mln książek, 58 mln rękopisów, 4,8 mln map i atlasów, 12 mln fotografii, 6 mln mikrofilmów, 3,5 mln dokumentów muzycznych, 500.000 filmów; wszystko w ponad 460 językach. 7% zbiorów to dokumenty w językach słowiańskich, w tym największy w USA zbiór polskich książek. Całość zajmuje 856 km półek. Biblioteka dysponuje (w 3 budynkach) 22 czytelniami ogólnymi, 3 wydzielonymi czytelniami dla kongresmenów oraz biblioteką sztuki (John F. Kennedy Center). Zatrudnia 5 tysięcy pracowników. Wyposażona jest w system komputerowy o pojemności 13 mln rekordów oraz w 3000 terminali. Pełni funkcję biblioteki narodowej.Literatura chińska – tradycja literacka licząca ponad 2,5 tys. lat i obejmująca krąg cywilizacji chińskiej. Jest jedną z największych na świecie, zarówno jeśli chodzi o długotrwałość, jak i o rozmiary pozostawionej spuścizny. Tradycja ta kształtowała się w okresie Wschodniej Dynastii Zhou (1046–256 p.n.e.), kiedy to spisane zostały pierwsze wielkie dzieła chińskiego piśmiennictwa – poezja anonimowa oraz proza historyczna (kroniki). Kolejnymi ważnymi wydarzeniami w jej rozwoju było ujednolicenie pisma i zniszczenie wielu klasycznych ksiąg w okresie dynastii Qin (III w. p.n.e.), a następnie rekonstrukcja klasycznego dziedzictwa i powstanie nowej, imperialnej kultury w okresie dynastii Han (II w. p.n.e – II w. n.e.). W epoce Tang (VII–X w.) nastąpił złoty wiek chińskiej poezji, w epoce Yuan (XII–XIV w. ) rozwinął się teatr, a w epoce Ming (XIV–XVII w.) – powieść. W epoce Qing i w XX wieku nastąpiła okcydentalizacja chińskiej literatury, a także odejście od języka klasycznego, który przez ponad 2 tys. lat był językiem literackim.
    Dziesięć dni w tej świątyni i mój umysł stał się pomieszany, Moje nogi zaplątane są w nieskończoną czerwoną wstążkę. Jeśli pewnego dnia będziesz krążył poszukując mnie, Zaglądnij do sklepu rybnego, salonu z winem lub domu publicznego.

    Wszystko to powodowało jego konflikt z mistrzem Yōsō. Zapewne na skutek tego jego zachowanie stawało się coraz bardziej dziwne. Mimo że Yoso zmarł w tym samym roku (1458), w którym został opatem Daitoku-ji, Ikkyū już prawie do końca swojego życia atakował go w wierszach; najwyraźniej stał się on symbolem zepsucia japońskiego zen. Jednak jego niepohamowana złość i resentymenty są dość nieoczekiwane u tej klasy oświeconego mistrza. Dopiero po siedemdziesiątce uspokoił się:

    Oświecenie (albo samourzeczywistnienie, bodhi skr. बोधि, poch. od rdzenia budh "wiedzieć", w stronie biernej "być przebudzonym") – stan umysłu (lub raczej cały szereg stanów), jaki według większości religii i filozofii Wschodu (buddyzm, zen, joga, wedanta, dżinizm, w pewnym sensie taoizm) czasami – lub na trwałe – przytrafia się albo po długotrwałej praktyce medytacyjnej, albo z nagła, bez żadnego przygotowania (spór gradualizmu z subityzmem).Lanxi Daolong (蘭溪道隆, ur. 1213, zm. 1278) także jako Lanqi Daolong (kor. Langye Toryong ( ); jap. Rankei Dōryu ( ) także Dōryu Daikaku; wiet. Lan Khê Ðạo Long) – chiński mistrz chan ze szkoły linji, propagator zenu w Kamakurze.
    Jeśli jestem spragniony, marzę o wodzie. Jeśli zmarzłem, marzę o skórzanym odzieniu. Marzenie o sypialni jest moją naturą.

    Konflikt na styku mnich-mistrz zen został rozwiązany. Czerwone jest czerwone, zielone jest zielone. Ikkyū pozbył się kompleksu winy i zaakceptował swoje pożądania.

    Ikkyū zaatakował również poezję zen i to paradoksalnie, bo w swoich wierszach. Zaatakował literacki ruch Pięciu klasztorów, dziesięciu świątyń (jap. gozan-jissetsu), opanowany przez mnichów, którzy zaniechali zen, aby skupić się na tworzeniu podrabianych wierszy w oficjalnej chińszczyźnie. Przedkładali oni poezję nad zen i tworzyli ją - zamiast praktykować zen. Jego wiersze zebrano później w tomie Kyōun-shū (Wiersze Szalonej Chmury).

    Musō Soseki (1275–20 października 1351; jap. 夢窓疎石) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, budowniczy klasztorów, opat wielu klasztorów, artysta zen i poeta, znany także jako Musō Kokushi.Shūhō Myōchō (1283–1338; jap. 宗峰妙超) – japoński mistrz zen szkoły rinzai, znany także jako Daitō Kokushi (大國師). Wszystkie dzisiejsze linie przekazu w szkole rinzai pochodzą od jego nauczyciela i od niego.

    Ikkyū posługiwał się poezją w celu wyrażenia swojego oświecenia, jak również krytykowania establishmentu i, często, wysławiania zmysłowości nad rozkoszami duchowymi. Podczas gdy wielcy mistrzowie Chin okresu Tang tworzyli swoją nielogikę i zmagali się z intuicyjnym przekazem, Ikkyū uległ egzystencjalnemu życiu zmysłowemu. Jego liczne miłości spowodowały, że miał wielu potomków. Być może jeden z jego najwierniejszych uczniów – Jotei – był jego synem. W swoich wierszach opisuje z niezwykłą zmysłowością uroki życia:

    Zishou Miaozong (資壽妙總; ur. 1095, zm. 1170) – chińska mistrzyni chan z frakcji yangqi szkoły linji. Jedna z najbardziej znanych mistrzyń chanShakuhachi (jap. 尺八, Shakuhachi) – japoński flet prosty, wykonany z bambusa. W niektórych szkołach buddyzmu zen jest on używany jako instrument do praktyki nazywanej suizen.
    Kobiece ciało pachnie narcyzem. Ktoś wpatruje się długo w bajeczny wzgórek, zanim rozpocznie wspinaczkę. Północ w jadeitowym łożu, pomiędzy jesiennymi snami. Otwarty kwiat pod trąconą gałęzią śliwy Kołysze się łagodnie pomiędzy udami czarodziejki.

    Starość[]

    W czasie wojny Ōnin Ikkyū kilkakrotnie zmieniał miejsce pobytu i widział nieszczęścia, jakie spadły na ludzi. To także znalazło ślad w jego pismach.

    Pojęcia Chiny używa się w odniesieniu do krainy historycznej, obejmując wówczas całokształt chińskiej historii i kultury (zobacz: historia Chin), lub w węższym znaczeniu, w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej.Daruma-shū – (jap. 達磨宗) Szkoła Bodhidharmy – jedna z pierwszych prób przeniesienia do Japonii nauk szkoły chan. Szkoła przetrwała kilka pokoleń i następnie jej uczniowie zasilili szkołę sōtō. Czasem znana pod nazwą Nihon Daruma-shū (jap. 日本達磨宗; にほん だるましゅう, Japońska Szkoła Bodhidharmy).

    Ostatnią i odwzajemnioną miłością jego życia była niewidoma Jihaku Shin (znana jako Mori). Znali się już wcześniej, ale gdy spotkali się przypadkiem wiosną 1471, okazało się, że obydwoje darzą się wielkim uczuciem. Ikkyū miał wtedy 77 lat, a Jihaku 40. Była ona służącą świątynną. Nie rozstawali się nawet na chwilę. W letnie popołudnia siadywali przed Shinju-an; ona grała na koto a on na shakuhachi. W wyniku tej miłości i ich późniejszego rozstania powstały nowe wiersze o ich miłości i rozstaniu.

    Tettō Gikō (jap. 徹翁義享, ur. 1295, zm. maj 1369) – japoński mistrz zen szkoły sōtō. Żył na przełomie okresów Kamakura i Muromachi-Ashikaga.Go-Komatsu (jap. 後小松天皇, Go-Komatsu tennō, ur. 1 sierpnia 1377, zmarł 1 grudnia 1433) — 100. cesarz Japonii i 6. pretendentem do tronu, według tradycyjnego porządku dziedziczenia. Był on znany jako 6. cesarz Dworu północnego w okresie Namboku-cho sporów dynastycznych w latach 1331/92.

    Zmierzch życia spędził Ikkyū jako opat (od 1474) klasztoru Daitoku. Odbudował go po wielkich zniszczeniach w czasie 9-letniej wojny Ōnin (14671477). Swe słomiane sandały i czapkę z trzciny zamienił na szaty prestiżowego opata wielkiego i słynnego klasztoru (jednak większość czasu spędzał w małej świątyni Shūon-an). Swoje ambiwalentne uczucia wyraził w dwuwierszu:

    Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.Kioto (jap. 京都市, Kyōto-shi, dosł. miasto stołeczne) – miasto w zachodniej części japońskiej wyspy Honsiu, stolica prefektury Kioto, dawna stolica Japonii i siedziba cesarza. Kioto jest częścią obszaru metropolitalnego Keihanshin (jap. 京阪神, Keihanshin) zamieszkiwanego przez ok. 18 mln osób.
    Przez pięćdziesiąt lat wiejski wędrowiec, Teraz umartwia ciało w purpurowych szatach.

    Głębokie zrozumienie zen wyraża jego wiersz napisany tuż przed śmiercią, kiedy miał 87 lat: Mgliście przez lat trzydzieści, Wątle przez lat trzydzieści, Mgliście i wątle przez lat sześćdziesiąt. Umierając, ofiarowuję swój wysrany kał Brahmie.

    Także we wcześniejszym wierszu: Zrodzony jak sen W śnie tego świata Jakże spokojny mam umysł Ja, który zniknę jak poranna rosa. Ktoś modli się o jutrzejsze życie Mimo że jest tak ulotne. To nałóg umysłu Który umarł wczoraj. Natura Buddy To nienarodzenie i niewygaśnięcie. Wiedz zatem, że złudzeniem są Narodziny, śmierć, odrodzenie.

    Ikkyū słynął ze swej wnikliwej inteligencji. Działał w wielu dziedzinach twórczości artystycznej i przypisuje mu się wpływ na wiele charakterystycznych dla Japonii sztuk, które rozwinęły się w tych czasach, łącznie z dosadnym językiem literatury zen.

    Koto, Sō (jap. 箏, Koto, Sō) - tradycyjny japoński instrument muzyczny, należący do grupy chordofonów szarpanych, rodzaj cytry, narodowy instrument Japonii.Kōan (jap. 公案, kōan; chiński: gōng’àn) – problem lub pytanie oparte na paradoksie, stosowane w buddyzmie zen. Próby poszukiwania i znalezienia odpowiedzi na to pytanie pomagają w skupianiu uwagi, co jest podstawą medytacji typu skupionej uważności (ang. Focused Attention). Często kōany są stosowane jako ćwiczenia dla uczniów, których umysły są jeszcze zbyt niespokojne, by mogli oni efektywnie przejść do medytacji metodą otwartej obserwacji (ang. Open Monitoring). Praktyka skupionej uważności wykorzystująca kōany, podobnie jak inne rodzaje medytacji, ma za zadanie umożliwić medytującemu osiągnięcie stanu oświecenia.

    Pozostawił po sobie wiele fabularnej prozy, mów Dharmy (które ukazują jego bardziej stateczną osobowość). Wybitnym dziełem są „Szkielety” (Gaikotsu) stworzone w 1457. Stały się one klasyką zen. Jest to swobodne formalnie dzieło, łączące prozę, esej, wiersze, a nawet rysunki.

    Linia przekazu Dharmy[]

    Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1. Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

    Arhant (pāli.) (sanskr.. arahat; hindi Arihant अरिहन्त; tyb. draciompa; chin. 阿羅漢 āluóhàn lub 羅漢 luóhàn; kor. arahan 아라한; jap. arakan, rakan; wiet. A-la-hán). Nazwa pochodzi od pālijskiego araha = godny, stąd – arahanta, arahant.Huqiu Shaolong (虎丘紹隆 1077–1136) kor. Hogu Soryung; jap. Kukyū Jōryū; wiet. Hổ Khâu Thiệu Long) – chiński mistrz chan frakcji yangqi szkoły linji.

    Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28. Patriarchy Indii i 1. Patriarchy Chin.

    Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju.

  • 48/21. Yuanwu Keqin (10631135) dopisał komentarze do Koanów w Biyan lu
  • 49/22. Foxing Fatai (bd)
  • 50/23. Lingyan Chongao (bd)
  • 49/22. Huguo Jingyuan (10941146)
  • 50/23. Huo’an Shidi (11081179)
  • 50/23. Xingshan Weiguan (być może ten sam, co powyżej?)
  • 49/22. Dahui Zonggao (10801163)
  • 50/22. Zishou Miaozong (10951170) mistrzyni chan
  • 50/23. Daoqian (bd)
  • 50/23. Zongyuan (bd)
  • 50/23. Kaixi Daoxian (bd)
  • 50/23. Zhuo’an Deguang (Fozhao) (11211203)
  • 51/24. Wuji Liaopai (bd)
  • 51/24. Yuwang Ruyan (Jingshan) (zm. 1125)
  • 52/25. Huiyan Zhizhao (bd)
  • 51/24/1. Dainichi Nōnin (zm. 1195) Japonia. Szkoła Darumy.
  • 51/24. Pojian Jijian? (Bojian Jujian?) (11641246)
  • 52/25. Wuchu Daguan (12011268)
  • 49/22. Huqiu Shaolong (10771136)
  • 50/23. Ying’an Tanhua (11031163)
  • 51/24. Mi’an Xijie (Xianjie) (11181186)
  • 52/25. Songyuan Chongyue (11391209)
  • 53/26. Wuming Huixing (bd)
  • 54/27/1. Lanxi Daolong (12131278)
  • 53/26. Yun’an Puyan (11561226)
  • 54/27. Xutang Zhiyu (11851269)
  • 55/28/1. Nampo Jōmyō (12351309) (także Shōmyō; Daiō Kokushi) Japonia. Szkoła rinzai.
  • 56/29/2. Hōō Soichi (12741357
  • 57/30/3. Daichū Sōshin (bd)
  • 58/31/4. Gettan Sōkō (13261389)
  • 56/29/2. Shūhō Myōchō (12821338) (także Daitō Kokushi)
  • 57/30/3. Tettō Gikō (12951369)
  • 58/31/4. Gongai Sōchū (13151390)
  • 59/32/5. Kesō Sōdon (13521428)
  • 60/33/6. Ikkyū Sōjun (13941481)
  • 61/34/7. Shōtō Bokusai (1412)–1492)
  • Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.Zapiski Błękitnej Skały albo Błękitnego Urwiska (chin. 碧巖錄, pinyin: Bìyán lù; kor. Pyǒkam lok, jap.: 碧巌録 Hekiganroku, wiet. Bích nham lục) – Zapiski Lazurowej Skały lub Księga Błękitnej Skały. Jeden z najbardziej znanych zbiorów gong’anów (kōanów), a zarazem jeden z klasycznych tekstów chanu (jap. zenu).


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Brahma (dewanagari ब्रह्मा , tamil. பிரம்மா) – w hinduizmie wraz z Wisznu i Śiwą tworzy Trimurti. W każdym z niezliczonej ilości wszechświatów, stwarzanych przez Mahawisznu Brahma jest pierwszą, śmiertelną, żywą istotą, zrodzoną z formy virat - kwiatu lotosu, wyrastającego z jeziora umiejscowionego w pępku Garbhodakaśaji Wisznu, stąd bierze się jego inne imię Aja.
    Yuanwu Keqin (圓悟克勤; ur. 1063, zm. 1135; kor. Wǒno Kŭkkŭn; jap. Engo Kokugon; wiet. Viên Ngộ Khắc Cần) – chiński mistrz chan frakcji yangqi szkoły chanu linji. Jeden z najważniejszych przedstawicieli chanu gong’anowego. Znany także jako Foguo i Shaojue Keqin.
    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.
    Sutra (sans. सूत्र, sūtra; pali sutta, co znaczy księga lub pismo; chiń. jing 經; kor. kyǒng 경; jap. kyō; wiet. kinh; tyb. མདོ, Wylie mdo) – to nazwa religijnych ksiąg buddyjskich lub hinduskich. W buddyzmie sutry zawierają nauki Buddy: jego wykłady, dyskusje z uczniami i słuchaczami. W hinduizmie termin sutra oznacza mniej więcej aforyzm i odnosi się do mądrości wyrażonej w zwięzły sposób.
    Mistrz zen – w tradycji chanu, sŏnu, zenu i thiền, w pełni oświecony człowiek, o dojrzałej osobowości i nieugiętym charakterze, który włączył Dharmę Buddy w swoje życie i potrafi prowadzić innych do oświecenia.
    Daitoku-ji (Klasztor Wielkiej Cnoty, jap. 大徳寺) – klasztor szkoły zen rinzai, główny klasztor jednej z czternastu frakcji szkoły rinzai.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.022 sek.