Ignacy Juliusz Rosner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ignacy Juliusz Rosner (ur. 1 stycznia 1865 w Krakowie, zm. 23 marca 1926 w Warszawie), ps. Neros, Infaustus – prawnik, dziennikarz, urzędnik ministerialny i polityk konserwatywny, poseł do austriackiej Rady Państwa.

Antoni Rosner (ur. 9 listopada 1831 w Tarnowie, zm. 25 sierpnia 1896 w Krakowie) – polski lekarz dermatolog, syfilidolog. Wojciech Dzieduszycki (ur. 13 lipca 1848 w Jezupolu koło Stanisławowa, zm. 23 marca 1909 w Wiedniu) – polski hrabia, polityk, filozof, eseista, historyk sztuki i pisarz (dramaturg, powieściopisarz i nowelista).

Życiorys[ | edytuj kod]

Ukończył Gimnazjum św. Anny (1882 i wydział prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie jako dr praw (1887). W latach 1887–1889 pracował jako aplikant w krakowskim Archiwum akt grodzkich i ziemskich. W latach 1889–1890 uzupełniał studia prawnicze i ekonomiczne na uniwersytetach w Berlinie i Lipsku. Po powrocie do Krakowa pracował jako kandydat adwokacki w kancelarii dr. Karola Pieniążka. Już podczas studiów krakowskich związał się ze środowiskiem konserwatystów krakowskich i do końca życia pozostawał pod wpływem Michała Bobrzyńskiego, Stanisława Smolki, Józefa Szujskiego, Wincentego Zakrzewskiego i Stanisława Tarnowskiego. Członek redakcji „Czasu” (1891–1893) – pisał w nim artykuły wstępne, polityczne i teatralne, w duchu narodowo-konserwatywnym. Współpracował także ze „Światem” (1890–1892).

Aleksander Rosner (ur. 26 lutego 1867 w Krakowie, zm. 6 stycznia 1930 w Krynicy) – polski lekarz ginekolog i położnik. Karol Józef Teofil Estreicher, ps. J. Krupski (ur. 22 listopada 1827 w Krakowie, zm. 30 września 1908 w Krakowie) – polski historyk literatury i teatru, krytyk literacki, bibliograf, wieloletni dyrektor Biblioteki Jagiellońskiej, nazywany „ojcem bibliografii polskiej”.

Od listopada 1893 urzędnik w austriackim Ministerstwie Wyznań i Oświaty kierowanym przez Stanisława Madeyskiego, kolejno komisarz, wicesekretarz ministerialny i radca prezydialny (1894–1895). Następnie pracował w Prezydium Rady Ministrów (1895–1899). Następnie jako najstarszy radca ministerialny był wpływowym urzędnikiem w Ministerstwie ds. Galicji, szczególnie za Wojciecha Dzieduszyckiego, którego często zastępował (8 stycznia 1899 – czerwiec 1911) W zakres jego kompetencji wchodziły sprawy konstytucyjne i językowe, kolejowe, taryfowe, górnicze oraz sprawy przemysłu naftowego. Mimo coraz bardziej błyskotliwej kariery urzędniczej w Wiedniu, nadal w latach 1900–1910 zajmował się na łamach „Czasu” ówczesną literaturą polską, m.in. twórczością Stanisława Wyspiańskiego.

International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Michał Hieronim Bobrzyński (ur. 30 września 1849 w Krakowie, zm. 3 lipca 1935 w Łopuchówku koło Poznania) – polski historyk i konserwatywny polityk, namiestnik Galicji.

W latach 1907–1918 członek Stronnictwa Prawicy Narodowej. Urlopowany z ministerstwa został wybrany z poparciem Michała Bobrzyńskiego posłem do austriackiej Rady Państwa XII kadencji ((17 lipca 1911 – 28 października 1918) z okręgu wyborczego nr 23 (Mielec-Tarnobrzeg). Pracował w komisji budżetowej parlamentu. W l. 1913-14 był referentem budżetu wojskowego w delegacjach wspólnych austro-węgierskich. Członek Koła Polskiego w Wiedniu. Należał do niewielu posłów polskich, którzy mieli wpływ nie tylko na Koło Polskie ale i na całą Izbę. Przestrzegał Austro-Węgry przed zbytnią uległością wobec Niemiec, jednocześnie wskazywał na niebezpieczeństwo grożące Polakom i monarchii ze strony Rosji.

Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców. Józef (Jerzy Karol) Szujski (ur. 16 czerwca 1835 w Tarnowie, zm. 7 lutego 1883 w Krakowie) – polski historyk, jeden z krakowskich stańczyków, publicysta, poeta, prozaik. Współzałożyciel Przeglądu Polskiego. Pierwszy sekretarz generalny Akademii Umiejętności w Krakowie.

Po wybuchu I wojny światowej współuczestniczył w powołaniu Naczelnego Komitetu Narodowego (16 sierpnia 1914), następnie działał w jego strukturach.Po zajęciu Warszawy w sierpniu 1915 przez wojska niemieckie członek delegacji austro-węgierskiej w Warszawie. Był rzecznikiem tzw. austro-polskiego rozwiązania sprawy polskiej, czemu dawał wyraz w wielu publikowanych wówczas artykułach i broszurach. Po utworzeniu Tymczasowej Rady Stanu objął funkcję zastępcy komisarza rządu austro-węgierskiego. Na wieść o traktacie brzeskim (9 lutego 1918), który oznaczał koniec austro—polskiej koncepcji, podał się do dymisji i wyjechał do Wiednia. Tam wraz z innymi członkami Koła Polskiego doprowadził do dymisji ministra spraw zagranicznych Ottokara Czernina. Potem powrócił do Warszawy na poprzednie stanowisko pozostając na nim do upadku monarchii austro-węgierskiej.

Józef Klemens Piłsudski (ur. 5 grudnia 1867 w Zułowie, zm. 12 maja 1935 w Warszawie) – polski działacz socjalistyczny i niepodległościowy, polityk, Naczelnik Państwa w latach 1918–1922 i naczelny wódz Armii Polskiej od 11 listopada 1918, pierwszy marszałek Polski od 19 marca 1920; dwukrotny premier Polski (1926–1928 i 1930), twórca tzw. rządów sanacyjnych w II Rzeczypospolitej wprowadzonych w 1926 po przewrocie majowym, współzałożyciel PPS i szef Wydziału Bojowego PPS (OB PPS).WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

W niepodległej Polsce pracował od 1919 jako dziennikarz a następnie od 1920 redaktor naczelny „Kuriera Polskiego”. W latach 1919–1926 zamieszczał w nim artykuły wstępne oraz publicystykę oraz korespondencję dot. polityki zagranicznej. W l. 1921–1924 pełnił funkcję wiceprezesa Syndykatu Dziennikarzy Polskich. Po przewrocie majowym opowiedział się za obozem sanacyjnym Józefa Piłsudskiego. Wraz z grupą swych współpracowników założył „Nowy Kurier Polski” który szybko stał się jednym z czołowych pism prorządowych. On sam niedługo po objęciu redakcji zachorował i zmarł na serce.

Świat – ilustrowany dwutygodnik literacko-artystyczny wydawany w Krakowie przez Zygmunta Sarneckiego w latach 1888-1892 i 1893-1895 (w roku 1892 wydawał go we Lwowie Ignacy Nikorowicz) i drukowany w oficynie wydawniczej Wacława Z. Anczyca, syna Władysława L. Anczyca. Z pismem współpracowali m.in. Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Jan Kasprowicz, Zenon Przesmycki, Antoni Lange i Lucjan Rydel. W czasopiśmie tym po raz pierwszy w Polsce zamieszczano kolorowe reprodukcje dzieł sztuki, m.in. Grottgera i Matejki.Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Stanisław Tarnowski, hrabia, pseud. Edward Rembowski, Światowid (ur. 7 listopada 1837 w Dzikowie (część Tarnobrzega), zm. 31 grudnia 1917 w Krakowie) – polski historyk literatury, krytyk literacki, publicysta polityczny, przywódca konserwatystów krakowskich, profesor i rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, prezes Akademii Umiejętności w Krakowie.
Stanisław Mateusz Ignacy Wyspiański (ur. 15 stycznia 1869 w Krakowie, zm. 28 listopada 1907 tamże) – polski dramaturg, poeta, malarz, grafik, architekt, projektant mebli. Jako pisarz związany z dramatem symbolicznym. Tworzył w epoce Młodej Polski. Nieoficjalnie nazywany Czwartym Wieszczem Polskim.
Jan Rosner (1906–1991) – polski prawnik i ekonomista. W latach 1979–1982 prezes Międzynarodowego Stowarzyszenia Ergonomicznego. Członek Komitetu Helsińskiego. Zajmował się ergonomią, polityką społeczną, międzynarodowym prawem pracy. Autor pracy Ergonomia, profesor Szkoły Głównej Planowania i Statystyki (w skrócie SGPiS; obecnie jest to Szkoła Główna Handlowa w Warszawie). Był także uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu.
Wincenty Zakrzewski, właściwie Wincenty Walenty Ignacy Zakrzewski herbu Pomian (ur. 11 lipca 1844 w Strzemesznie lub Dobrzykowie k. Płocka, zm. 12 kwietnia 1918 w Krakowie) – polski historyk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Traktat brzeski – traktat pokojowy podpisany w Brześciu 9 lutego 1918 między Cesarstwem Niemieckim i Austro-Węgrami (oraz ich sojusznikami Królestwem Bułgarii i Imperium Osmańskim (Turcją)), a Ukraińską Republiką Ludową.
Biblioteka Narodowa Republiki Czeskiej (cz. Národní knihovna České republiky) – biblioteka narodowa Czech z siedzibą w Pradze. Biblioteka znajduje się w gmachu Clementinum. Jedna z najstarszych bibliotek na terenie Czech, której zbiory obejmują ponad 6,5 miliona woluminów.
Narodowy Uniwersalny Katalog Centralny (NUKAT) – katalog centralny polskich bibliotek naukowych i akademickich funkcjonujący od lipca 2002 roku. Katalog obejmuje pozycje ze wszystkich katalogów rozproszonych naukowych bibliotek uniwersyteckich tworzących NUKAT. Obecnie jest to 130 bibliotek naukowych, w tym 37 z Warszawy oraz 17 z Krakowa, w dalszej kolejności są biblioteki gdańskie (10), wrocławskie (10) oraz łódzkie (9).

Reklama