• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • I dynastia

    Przeczytaj także...
    Okres wczesnodynastyczny w Egipcie, zwany również okresem tynickim lub okresem archaicznym – w historii starożytnego Egiptu etap będący bezpośrednią konsekwencją zjednoczenia górnego i dolnego państwa przez dynastię 0 w okresie predynastycznym. Był to czas ostatecznego kształtowania się kultury egipskiej, mało znany ze względu na niewielką ilość odnalezionych tekstów i ich jednorodność. Obejmował panowanie I i II dynastii w latach od ok. 3150 do ok. 2686 p.n.e.Tinis – starożytne miasto w Górnym Egipcie. Nazwę tego miasta znamy od Manetona, możliwie, że jest ono grecką wersją egipskiego Tanit.
    Starożytny Egipt (egip. Kemet, Czarna Ziemia) – wysoko rozwinięta cywilizacja starożytnego Bliskiego Wschodu położona w północno-wschodniej Afryce w dolinie i delcie Nilu (z oazami Pustyni Libijskiej włącznie). W okresie największego rozkwitu (Nowe Państwo) obejmująca swoim zasięgiem także Nubię (Kusz) oraz Punt na południu, Syropalestynę (Retenu) na północnych rubieżach azjatyckich, oraz tereny libijskie na północnym zachodzie.

    I dynastia tynicka – dynastia władców starożytnego Egiptu, panująca w latach:

  • 3150-2925 p.n.e. (Grimal)
  • 3032-2853 p.n.e. (Kwiatkowski)
  • 3050-2890 p.n.e.
  • I oraz II dynastia, zwane tynickimi, razem tworzą okres wczesnodynastyczny. Stolicą w tym czasie było Tinis.

    Poniższą kolejność władców podano za Grimalem.

    Bibliografia[]

  • Grimal N. - „Dzieje starożytnego Egiptu”, PIW, Warszawa 2004, ISBN 83-06-02917-8
  • Kwiatkowski B. - „Poczet faraonów”, Iskry, Warszawa 2002, 976 s., ISBN 83-207-1677-2



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.