• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • II wojna peloponeska



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Tukidydes z Aten (gr. Θουκυδίδης ὁ Ἀθηναῖος Thukydides ho Athenaios; ur. między 471 p.n.e. a 460 p.n.e., zm. między 404 p.n.e. a 393 p.n.e.) – grecki historyk.Incydent platejski (znany także jako bitwa pod Platejami) – starcie zbrojne, które miało miejsce w marcu 431 p.n.e. roku pomiędzy wojskiem tebańskim a mieszkańcami Platejów w Beocji. Tebańczykom nie udało się zmusić Platejów do zerwania sojuszu z Atenami i przystąpienia do Związku Beockiego, Platejczycy zaś wymordowali wszystkich jeńców.
    Bilans sił[ | edytuj kod]

    Ateny mogły liczyć na wielu, lecz odległych i z tej racji niepewnych sojuszników. Były też niekwestionowaną potęgą morską, a dzięki składkom polis stowarzyszonych w Związku Morskim oraz dzięki dochodom z kopalni srebra w Laurion dysponowały wielkimi sumami pieniężnymi. Jednakże sposób prowadzenia wojny, a zwłaszcza uciążliwe i kosztowne utrzymywanie 400 trier było na dłuższą metę niemożliwe. Mocną stroną Aten były ponadto potężne fortyfikacje miasta (m.in. Długie Mury) dające w razie potrzeby schronienie ludności.

    Bitwa koło przylądka Aktion miała miejsce w roku 435 p.n.e. w trakcie wojny Koryntu z Korkyrą, konfliktu, który był jedną z bezpośrednich przyczyn wybuchu II wojny peloponeskiej. Sparta (gr. Σπάρτη Spártē, Λακεδαίμων Lakedaímōn, Lacedemon) – starożytne miasto oraz terytorium polis w południowej Grecji, na półwyspie Peloponez, główny ośrodek miejski Lakonii.

    Sparta miała mniej stronników, lecz za to mocniejszych i bliżej. Na lądzie wspaniale wyćwiczona i karna falanga spartańska nie miała sobie równych, lecz ich siły morskie niewiele znaczyły. Spartanie przyjęli taktykę ciągłego nękania wroga, napadania na wsie i pustoszenia kraju.

    Kalendarium[ | edytuj kod]

    Okres 431–421 p.n.e. – tzw. wojna archidamijska[ | edytuj kod]

  • 431 p.n.e.bitwa pod Platejami (Platejczycy zwyciężają Tebańczyków)
  • 431 p.n.e. – bitwa pod Alope
  • 431 p.n.e. – bitwa pod Methoną
  • 429 p.n.e.bitwa morska koło przylądka Rhion (20 ateńskich okrętów zwycięża flotę Koryntu liczącą 47 okrętów)
  • 429 p.n.e.bitwa morska pod Naupaktos w zatoce Kalidońskiej (zwycięstwo Aten – 20 trier pod dowództwem Formiona nad flotą peloponeską – 77 trier pod wodzą Knemona)
  • 429 p.n.e. – bitwa pod Spartolos (zwycięstwo Chalcydyjczyków nad Atenami – 430 zabitych)
  • 428 p.n.e. – bitwa pod Mytolene
  • 427 p.n.e. – bitwa pod Maiandros
  • 427 p.n.e. – bitwa morska pod Korkyrą (Sparta z 53 okrętami zwycięża Korkyrę z 60 okrętami i Ateńczyków z 12 okrętami)
  • 426 p.n.e. – bitwa pod Metropolis
  • 426 p.n.e. – bitwa pod Idomene
  • 426 p.n.e. – bitwa pod Ajgition
  • 426 p.n.e. – bitwa nad rzeką Kaikinos
  • 425 p.n.e. – bitwa morska na wodach Cieśniny Mesyńskiej (Ateny 24 okręty zwyciężają flotę Syrakuz – jeden ateński okręt zatonął)
  • 425 p.n.e. – bitwa pod Naksos (Sycylia) około 1000 zabitych
  • 425 p.n.e. – bitwa morska pod Sfakterią (Ateńczyk Eurymiden zwycięża Spartan)
  • 425 p.n.e.bitwa pod Sfakterią (800 Ateńczyków Demostenesa zwycięża 420 Spartan Epitadesa, którzy tracą 128 zabitych, 292 jeńców)
  • 425 p.n.e. – bitwa pod Pylos
  • 425 p.n.e. – bitwa pod Soligeją (Ateny – 50 zabitych – zwyciężają Koryntczyków – 212 zabitych – śmierć Lycoprona z Koryntu)
  • 424 p.n.e. – bitwa pod Kytherą
  • 424 p.n.e. – bitwa pod Delion (18000 Beotów, kosztem 500 zabitych, zwyciężyło 7000 Ateńczyków pod wodzą Hipokratesa – 1000 zabitych, śmierć Hipokratesa)
  • 423 p.n.e. – bitwa pod Torone
  • 422 p.n.e. – bitwa pod Amfipolis – Spartanie zwyciężyli Ateńczyków. Śmierć Kleona i Brasidasa.
  • Okres 421-415 p.n.e. – tzw. okres zbrojnego pokoju[ | edytuj kod]

  • 418 p.n.e.bitwa pod Mantineją (zwycięstwo Spartan w sile 10.000 ludzi, którzy utracili 300 zabitych nad armią z Argos i Aten w sile 10.000 ludzi, spośród których 1100 poległo)
  • Okres 415-413 p.n.e. – wyprawa sycylijska[ | edytuj kod]

  • 415 p.n.e. – bitwa pod Olimpiejonem
  • 415 p.n.e. – bitwa pod Epipolaj
  • 414 p.n.e. – bitwa pod Syrakuzami (Spartanie pod Galipposem zwyciężyli Ateńczyków pod Demostenesem)
  • 413 p.n.e. – bitwa na wodach Wielkiego Portu
  • 413 p.n.e. – bitwa pod Daskon
  • 413 p.n.e. – bitwa nad rzeką Erynos (Demostenes kapituluje przed Syrakuzańczykami)
  • 412 p.n.e. – bitwa nad rzeką Assinaros (klęska Nikiasza w walce z Syrakuzańczykami)
  • Okres 413-404 p.n.e. – tzw. wojna dekelejska[ | edytuj kod]

  • 412 p.n.e. – bitwa pod Chios (klęska Alkamenesa w starciu z Ateńczykami)
  • 412 p.n.e. – bitwa pod Miletem (klęska Argejczyków w starciu z Atenami)
  • 412 p.n.e. – bitwa pod Pejrajon
  • 411 p.n.e. – bitwa morska u przylądka Kynos Sema (Porażka Mindarosa w starciu z Atenami)
  • 411 p.n.e. – bitwa morska koło Abydos (klęska Peloponezyjczyków w starciu z Atenami pod wodzą Alkibiadesa)
  • 411 p.n.e. – bitwa morska pod Eubeą (Porażka Aten z Eretrejczykami pod wodzą Hegezandrydesa)
  • 411 p.n.e. – bitwa pod Rhoiteion (Dorieus odpiera ataki Ateńczyków)
  • 411 p.n.e. – bitwa morska pod Hellespontem (zwycięstwo Aten w sile 76 okrętów nad Syrakuzami w sile 86 okrętów)
  • 410 p.n.e.bitwa morska pod Kyzikos
  • 410 p.n.e. – bitwa pod Abydos
  • 409 p.n.e. – bitwa pod Efezem (porażka Ateńczyków pod wodzą Thrasyllosa – 100 zabitych z wojskami Efezu)
  • 409 p.n.e. – bitwa koło góry Koressos (porażka hoplitów ateńskich)
  • 409 p.n.e. – bitwa pod Pygelą
  • 408 p.n.e. – Bitwa pod Chalcedonem (porażka Spartan w starciu z Atenami)
  • 408 p.n.e. – szturm Bizancjum
  • 406 p.n.e. – bitwa w porcie Mityleny (Peloponezyjczycy pod Kallikratidasem zwyciężają Ateńczyków Konona)
  • 406 p.n.e. – bitwa morska pod Notion (Peloponezyjczycy pod dow. Lizandrem zwyciężają Ateńczyków pod Antiochem – 15 okrętów zatopionych)
  • 406 p.n.e. – bitwa morska koło Wysp Arginuskich
  • 405 p.n.e.bitwa u ujścia Ajgospotamoj (Peloponezyjczycy pod Lizandrem zwyciężają Ateńczyków pod Kononem, 170 okrętów zdobytych)
  • 404 p.n.e. – zdobycie Aten
  • Skutki wojny[ | edytuj kod]

    Zgodnie z warunkami pokoju zburzone zostały Długie Mury wokół Aten i Pireusu. Ateny utraciły wszystkie terytoria poza Attyką z wyjątkiem wyspy Salaminy. Sparta przejęła flotę ateńską z wyjątkiem dwunastu jednostek. Władza w Atenach przeszła w ręce rządu trzydziestu, składającego się z przedstawicieli oligarchii. Kilka tysięcy wziętych do niewoli Ateńczyków zostało straconych – był to rewanż Spartan za wcześniejszą decyzję ateńskich strategów, iż każdy wzięty do niewoli Spartanin ma mieć obciętą prawą rękę.

    Ostracyzm (od gr. ὄστρακον ostrakon – skorupa) – praktyka polityczna w starożytnej Grecji, rodzaj tajnego głosowania, podczas którego wolni obywatele typowali osoby podejrzane o dążenie do tyranii i zasługujące na wygnanie z miasta na 10 lat.Trzydziestu Tyranów – oligarchiczna komisja narzucona przez Spartę Atenom po ich klęsce w wojnie peloponeskiej latem (w lipcu?) 404 p.n.e. Miała opracować projekt ustroju państwa ateńskiego opartego na "ustroju przodków". Dziesięciu jej członków mianował Teramenes, dziesięciu samozwańczy eforowie (pięciu przodujących prospartańskich oligarchów), a resztę zgromadzenie ateńskich obywateli. Trzydziestka dzieliła się na ekstremistów, na czele których stał Kritias i umiarkowanych, którym przewodził Teramenes.

    Sojusznicy Sparty, Teby i Korynt, domagali się całkowitej zagłady ateńskiej polis, jednak o uratowaniu Aten zadecydował argument Sparty, iż położyły one wielkie zasługi w wojnie z Persami.

    Upadła idea jedności Hellady, Związek Morski został zlikwidowany. Ateny spadły do roli drugorzędnego państwa greckiego, które w koncepcji Sparty miało być przeciwwagą dla Teb i Koryntu.

    Wojna peloponeska, która początkowo była konfliktem wewnątrzgreckim, z czasem nabrała cech konfliktu regionalnego, w który zaangażowała się pośrednio Persja, a bezpośrednio takie dotychczas peryferyjne obszary świata greckiego, jak Sycylia i Półwysep Apeniński, Tracja, Macedonia, Epir. Stały się one widownią walk, dostarczały najemników, zakładano tam bazy wojskowe. Efektem wojny były wielkie zniszczenia, ale także rozprzestrzenianie kultury greckiej, najpełniej reprezentowanej przez Ateńczyków. Tradycja przekazała, że sycylijscy Grecy uwalniali tych spośród wziętych do niewoli Ateńczyków z wyprawy Alkibiadesa, którzy potrafili recytować fragmenty utworów Eurypidesa.

    Triera (gr. Τριήρεις triēreis) – trójrzędowiec, starogrecka galera z trzema rzędami wioseł, początkowo wiosłowa, a następnie żaglowo-wiosłowa. Przez Rzymian i także obecnie przez część historyków zwana triremą (łac. trireme). Przyjmuje się, że triery zaczęły powstawać w połowie VII wiek p.n.e. Można wskazać chronologicznie i konstrukcyjnie, że grecka triera była poprzedniczką okrętów rzymskich. Była bardzo zwrotna. Triery mogły mieć 38–41 m długości i 3–5 m szerokości, zanurzenie do 1.9 m, wyporność 70-90 ton, prędkość: do 9 węzłów pracą wioślarzy ; 12 węzłów z pomocą także żagli ; 6 węzłów - prędkość podróżna, z podziałem załogi na dwie wachty. Dziób chroniony był przez ciężki, zazwyczaj okuty brązem taran, stanowiący główną broń triery. Jej załogę tworzyło 170 wioślarzy, 13 marynarzy, sternik, dowódca (zwany trierarchą) i czterech jego pomocników oraz muzyk, który grając na flecie nadawał rytm wioślarzom. Na trierze było zazwyczaj około 10 hoplitów (maksymalnie, w warunkach bojowych, 40) i 4-5 łuczników. Wioślarze rozsadzeni byli następująco: górny rząd (thranite) - 31, rząd środkowy (zygite) - 27 i dolny (thalamite) - 27, a więc 85 przy każdej z burt. Wszyscy członkowie załogi okrętów greckich byli ludźmi wolnymi, przy czym wioślarze wywodzili się z najuboższych warstw społeczeństwa, nigdy natomiast nie służyli pod przymusem.Bitwa morska u ujścia Ajgospotamoj (tur. Incelimen) – bitwa, która rozegrała się 1 września 405 p.n.e. pod koniec wojny Aten ze Spartanami. Spartanami dowodził Lizander, który na czele 200 okrętów wpłynął na wody Hellespontu i schronił się w porcie Lampsakos.

    Po wojnie peloponeskiej na około 30 lat hegemonem w świecie greckim została Sparta, chociaż jej dominacja nie miała tak wyraźnego charakteru jak niegdyś dominacja Aten.

    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Leukada, także: Leukas, Lefkada, Lefkas (starogr. Λεύκας, nowogr. Λευκάδα) – wyspa na Morzu Jońskim u zachodnich wybrzeży Grecji. Wchodzi w skład archipelagu Wysp Jońskich. Powierzchnia ok. 356 km² (według innych źródeł 302 km²), ok. 20 tys. mieszkańców (2000). Powierzchnia górzysta (wysokość do 1158 m n.p.m.), porośnięta twardolistnymi zaroślami frygany.
    Bitwa morska koło przylądka Rhion – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 429 p.n.e. w trakcie I fazy II wojny peloponeskiej (431 p.n.e.-404 p.n.e.) tzw. wojny archidamijskiej (431 p.n.e. – 421 p.n.e.)
    Grecja (gr. Ελλάδα Elláda, IPA: [e̞ˈlaða] lub Ελλάς Ellás, IPA: [e̞ˈlas]), Republika Grecka (Ελληνική Δημοκρατία Ellinikí Dimokratía, IPA: [e̞ˌliniˈci ðimo̞kraˈtiˌa]) – kraj położony w południowo-wschodniej części Europy, na południowym krańcu Półwyspu Bałkańskiego. Graniczy z czterema państwami: Albanią, Macedonią Północną i Bułgarią od północy oraz Turcją od wschodu. Ma dostęp do czterech mórz: Egejskiego i Kreteńskiego od wschodu, Jońskiego od zachodu oraz Śródziemnego od południa. Grecja ma dziesiątą pod względem długości linię brzegową na świecie, o długości 14880 km. Poza częścią kontynentalną, w skład Grecji wchodzi około 2500 wysp, w tym 165 zamieszkałych. Najważniejsze to Kreta, Dodekanez, Cyklady i Wyspy Jońskie. Najwyższym szczytem jest wysoki na 2918 m n.p.m. Mitikas w masywie Olimpu.
    Epidauros (dawny polski egzonim: Epidaur) – starożytne greckie miasto w Argolidzie na Peloponezie nad Zatoką Sarońską, obecnie stanowisko archeologiczne w miejscowości Ligurio w gminie Epidawros.
    Plutarch z Cheronei (gr. Πλούταρχος ὁ Χαιρωνεύς, Plutarchos ho Chaironeus, ur. ok. 50 n.e., zm. ok. 125 n.e.) – jeden z największych pisarzy starożytnej Grecji, historyk, filozof-moralista oraz orator.
    Egina (stgr. Αἴγινα Aigina; ngr. Αίγινα [Ejina]) – wyspa grecka w Zatoce Sarońskiej, należąca do archipelagu Wysp Sarońskich.
    Ambrakia - kolonia Koryntu nad Morzem Jońskim. Założona w roku 625 p.n.e.. Po podporządkowaniu przez Rzym w 189 p.n.e. zaczęła tracić znaczenie. Ostatecznie utraciła swoją pozycję na rzecz Nikopolis, po ufundowaniu którego w roku 28 p.n.e. przesiedlono pozostałych mieszkańców.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.088 sek.