• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Humbucker

    Przeczytaj także...
    Slapping (w Polsce nazywany klangiem lub "grą kciukiem") – technika gry na gitarze basowej opierająca się na dwóch sposobach wydobywania dźwięku:Struna – źródło dźwięku (wibrator) w chordofonach (instrumentach strunowych). Struny mogą być wykonane z metalu, włókien naturalnych (m.in. jedwab), tworzywa sztucznego (przeważnie nylon), lub odpowiednio spreparowanych jelit zwierzęcych (instrumenty smyczkowe).
    Siła elektromotoryczna (SEM) – czynnik powodujący przepływ prądu w obwodzie elektrycznym równy energii elektrycznej uzyskanej przez jednostkowy ładunek przemieszczany w urządzeniu (źródle) prądu elektrycznego w przeciwnym kierunku do sił pola elektrycznego oddziałującego na ten ładunek.
    Pickup typu Super Humbucker V-2 w gitarze Ibanez Studio

    Humbucker – rodzaj przetwornika do przetwarzania drgań strun gitary na sygnał elektryczny.

    Humbucker to w zasadzie dwa single, stykające się dłuższymi bokami. Każdy z nich zbudowany jest z magnesu z nawiniętą na jego obwodzie cewką. Struna, drgając w niewielkiej odległości (4–8 mm), znajduje się w polu magnetycznym magnesu przetwornika, a ponieważ wykonana jest ze stali, która jest ferromagnetykiem, następuje zaburzenie pola w rytm drgań struny. Zmiana linii pola magnetycznego przecinającego uzwojenie cewki przetwornika powoduje indukowanie się w nim zmiennej siły elektromotorycznej.

    Przetwornik, pickup, przystawka – przetwornik elektroakustyczny montowany w instrumentach elektrycznych (takich jak: gitara elektryczna, skrzypce elektryczne, organy Hammonda), służący do wychwytywania mechanicznych wibracji strun lub innych wibratorów i konwertowania ich do postaci sygnałów elektrycznych, które następnie mogą być poddane dalszej obróbce i wzmocnieniu.Sprzężenie zwrotne (ang. feedback) – oddziaływanie sygnałów stanu końcowego (wyjściowego) procesu (systemu, układu), na jego sygnały referencyjne (wejściowe). Polega na otrzymywaniu przez układ informacji o własnym działaniu (o wartości wyjściowej). Ponieważ matematycznym, jednoznacznym opisem bloku gałęzi zwrotnej jest transmitancja to informacja ta może być modyfikowana przez transmitancję bloku gałęzi zwrotnej.

    Wadą pojedynczego singla jest indukowanie się w nim także przydźwięku sieci zasilającej i innych zakłóceń elektromagnetycznych, zwłaszcza z cewek głośników i transformatorów wzmacniaczy. Istnieje też ryzyko pojawienia się sprzężenia zwrotnego między cewką przetwornika a cewką głośnika w momencie, gdy gitara znajdzie się zbyt blisko kolumny głośnikowej (zwłaszcza przy graniu z dużym przesterem lub z dużą mocą wyjściową). Humbucker rozwiązuje te problemy – wszelkie zakłócenia z zewnątrz się znoszą, ponieważ cewki połączone są tak, aby indukujące się zakłócenia posiadały przeciwną fazę, natomiast sygnał z gitary się sumuje ponieważ magnesy cewek mają przeciwną biegunowość, więc następuje podwójne odwrócenie fazy. Jednak struna nie drga wyłącznie z częstotliwością podstawową – obecne są także drgania harmoniczne. W drgającej strunie powstaje fala stojąca. Jej węzły i strzałki są przesunięte wzdłuż struny, a więc także względem cewek humbuckera. Na skutek tego zjawiska tony podstawowe wprawdzie się sumują, lecz niektóre wyższe harmoniczne mogą się osłabiać, a nawet całkowicie znosić. Ponieważ cewki są blisko siebie więc przesunięcie fazowe harmonicznych niższego rzędu jest małe, jednak wraz ze wzrostem ich rzędu zjawisko to się nasila, co skutkuje wyraźną różnicą rozkładu częstotliwości w widmie sygnału w stosunku do singla, a brzmienie humbuckera określane jest jako "ciepłe" lub "ciemne".

    Przydźwięk, przydźwięk sieci albo "brum" – zakłócenie, powstające we wstępnych obwodach wzmacniaczy akustycznych, słyszalne jako buczenie, brzęczenie albo warkot o częstotliwości dominującej równej częstotliwości sieci energetycznej, czasem jej drugiej harmonicznej.Fala stojąca – fala, której grzbiety i doliny nie przemieszczają się. Fala stojąca powstaje na skutek interferencji dwóch takich samych fal poruszających się w przeciwnych kierunkach. Zwykle efekt ten powstaje np. poprzez nałożenie na falę biegnącą fali odbitej.

    Istnieje kilka rodzajów humbuckerów, które mogą również być obudowane, tak, że wyglądają jak jeden układ (może on być wtedy pomylony z pojedynczym uzwojeniem – przetwornikiem typu single). Większość odpowiada za odbieranie drgań ze wszystkich sześciu strun w jednym układzie, jednak niektóre humbuckery, np. basowe, mogą odpowiadać za odbieranie sygnałów z 2 lub 3 strun ( w zależności od typu gitary basowej – 4-, 5-, 6-strunowej). W tym wypadku uzwojenia są ułożone 'schodkowo' pod strunami, tzn. humbucker posiada od 4 do 6 uzwojeń, które są podzielone na dwie sekcje, składające się z 2–3 uzwojeń. Gdy sekcja usytuowana jest bliżej mostka, struny pod którymi się znajduje będą brzmiały bardziej 'metalicznie', natomiast sekcja bliżej środka struny przetworzy drgania na bardziej 'buczące'. Zazwyczaj, pod strunami grubszymi (E i A, również D w przypadku gitary 6-strunowej) sekcja znajduje się dalej od mostka, a dla cieńszych strun bliżej, co zapewnia odpowiednie brzmienie do grania slappingiem (klangiem).

    Overdrive – efekt gitarowy, którego działanie polega na ścinaniu wierzchołków sygnału elektrycznego z gitary, dzięki czemu w obwiedni sygnału pojawia się odcinek o stałej amplitudzie (tzn. płaski), czyli tzw. faza podtrzymania w sensie ADSR (od ang. wyrazów: attack – narastanie, decay – opadanie, sustain – podtrzymanie, release – zwolnienie).Indukcja elektromagnetyczna - zjawisko powstawania siły elektromotorycznej w przewodniku na skutek zmian strumienia pola magnetycznego. Zmiana ta może być spowodowana zmianami pola magnetycznego lub względnym ruchem przewodnika i źródła pola magnetycznego. Zjawisko to zostało odkryte w 1831 roku przez angielskiego fizyka Michaela Faradaya.

    Bibliografia[]

  • Henri Penttinen: Acoustic timbre enhancement of guitar pickup signals with digital filters (ang.). Helsinki University of Technology, 2002-12-03. [dostęp 2010-02-08].



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Faza fali – faza drgań punktu ośrodka, w którym rozchodzi się fala. Faza określa, w której części okresu fali znajduje się punkt fali.
    Gitara basowa − instrument strunowy szarpany, najczęściej elektryczny, z progami na podstrunnicy (gryfie); stosuje się także gitary basowe bezprogowe (fretles, z ang. fretless). Gitara basowa — podobnie jak kontrabas — transponuje o oktawę w dół. Tradycyjne gitary basowe mają cztery struny E1, A1, D, G, czyli wydają dźwięki odpowiednio: 41,2 Hz, 55 Hz, 73,4 Hz i 98 Hz. Łączna skala gitary basowej obejmuje dźwięki (w brzmieniu) od E1 do g, jest więc identyczna ze skalą kontrabasu 4-strunowego. Oprócz tradycyjnego stroju EADG, głównie w muzyce cięższej stosuje się strój obniżony, gdzie o ton niżej stroi się całą gitarę (DGCF) lub tylko najniższą strunę (DADG). Oprócz czterostrunowych, istnieją także modele pięciostrunowe (z dodatkową dolną struną H2 lub C1) (jak kontrabas 5-strunowy, orkiestrowy), sześciostrunowe (jak pięciostrunowy plus górna struna C), ośmiostrunowe (gdzie dla każdej struny, takiej jak w gitarze czterostrunowej jest dodana druga strojona o oktawę wyżej) oraz dwunastostrunowe, spokrewnione z Chapman stickami. Firma Modulus wyprodukowała w latach 80 XX w. osiemnastostrunową gitarę basową (jej szyjka ma 6 cali szerokości). Osoba grająca na gitarze basowej to basista. Gitara basowa zazwyczaj należy do sekcji rytmicznej zespołu muzycznego w muzyce rozrywkowej, jednak obecnie jest często wykorzystywana jako instrument solowy.
    Mostek – w akustycznych instrumentach strunowych (np. gitara klasyczna, skrzypce czy wiolonczela) element odpowiedzialny za przenoszenie drgań ze strun na pudło rezonansowe.
    Widmo akustyczne (widmo dźwięku) – rozkład natężenia składowych dźwięku w zależności od częstotliwości tych składowych. Widma uzyskuje się metodami spektroskopii lub jako wynik analizy fourierowskiej przebiegu falowego dźwięku.
    W fizyce ferromagnetyk – ciało, które wykazuje własności ferromagnetyczne. Znajdują się w nim obszary stałego namagnesowania (tzw. domeny magnetyczne), wytwarzające wokół siebie pole magnetyczne (jak małe magnesy). Do ferromagnetyków należą m.in. żelazo, kobalt, nikiel i niektóre stopy oraz metale przejściowe z grupy żelaza i metale ziem rzadkich.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.026 sek.