• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Historia wojskowości

    Przeczytaj także...
    Sztuka wojenna - ogół uporządkowanej i uzasadnionej wiedzy o wojnie, o istocie i charakterze wojen jako zjawisku społecznym oraz o zasadach i sposobach przygotowania państwa i sił zbrojnych do wojny.Historia wojen – dyscyplina naukowa, będąca podstawą historii wojskowości jako całości i jej poszczególnych dziedzin. Historia wojen bada i opisuje wszystkie wojny i wydarzenia wojenne przeszłości dotyczące poszczególnych narodów i państw lub wojen w ich chronologicznej kolejności (np. historia wojen narodu polskiego, historia II wojny światowej).
    Taktyka (gr. taktiká ) – teoria i praktyka posługiwania się jednostkami wojskowymi dla osiągnięcia zamierzonego celu. Taktyka jest najniższym poziomem sztuki wojennej. Wyższymi szczeblami sztuki wojennej są: sztuka operacyjna i strategia.

    Historia wojskowości stanowi składową historii militarnej (lub wojskowej). Jest nośnikiem wiedzy niezbędnej dla poznania całokształtu doświadczeń minionych pokoleń i ich wiedzy o sztuce i nauce wojennej.

    Wojsko, formacja zbrojna powołana przez organizm społeczno-polityczny dla obrony przed najazdem, utrzymaniu w ryzach danego terytorium i zamieszkującej go ludności oraz dokonywania podbojów, odgrywa niezwykle ważną rolę w dziejach narodów i państw.

    Historia wojskowości zajmuje się dziejami organizacji i metodami działania wojska, co określa się mianem sztuki wojennej. Składają się na nią strategia, a więc zasady przygotowywania i prowadzenia wojen, sztuka operacyjna (czasami utożsamiana ze strategią), czyli zasady przeprowadzania działań stanowiących składowe części wojny oraz taktyka obejmująca zasady prowadzenia walki. Drugi wielki rozdział historii militarnej - historia wojen - zajmuje się dziejami zastosowania wojska w trakcie konfliktów zbrojnych i jest ważna dla ukazania zmian zachodzących w dziejach wojskowości na przestrzeni dziejów.

    Historia wojskowa – dziedzina nauk historycznych obejmująca całokształt wiedzy historycznowojskowej, jednocześnie będąca jednym z działów nauki wojennej. Przedmiotem badawczym historii wojskowej jest uogólnianie doświadczeń wojen minionych i formułowanie na tej podstawie wniosków i zaleceń dla współczesnej sztuki wojennej i doktryn wojennych, ponadto określanie kierunków i trendów rozwojowych współczesnej nauki wojennej.Siły zbrojne - siły i środki wydzielane przez państwo do zabezpieczenia jego interesów i prowadzenia walki zbrojnej, obrony, ujęte w całość organizacyjną, składającą się z różnych rodzajów wojsk i służb.

    Ważnym elementem historii wojskowości jest historia organizacji siły zbrojnej, obejmująca takie zagadnienia jak finansowanie, rekrutację, podział na rodzaje wojsk i służb (jednostki, uzbrojenie, wyposażenie, umundurowanie, zakwaterowanie, zaopatrzenie, dowodzenie i wyszkolenie).

    Wszystkie te zagadnienia, podobnie jak historia inżynierii wojskowej, techniki wojskowej i medycyny wojskowej, stanowią ważne składniki dziejów oręża narodów i państw.

    Strategia - dziedzina strategii obejmująca tworzenie, rozwój, przygotowanie i wykorzystanie sił zbrojnych dla osiągnięcia celów we wszystkich dziedzinach i warunkach funkcjonowania państwa.Sztuka operacyjna - dział sztuki wojennej obejmujący teorię i praktykę przygotowania i prowadzenia operacji przez zgrupowania wojsk, ukierunkowanych na osiągnięcie celu strategicznego na określonym obszarze działań.

    Bibliografia[]

  • Tadeusz M. Nowak, Jan Wimmer: Historia oręża polskiego 963-1795. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1981. ISBN 83-214-0133-3. s. 5-6.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama