Historia wojskowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbroje husarskie

Historia wojskowa – dziedzina nauk historycznych obejmująca całokształt wiedzy historycznowojskowej, jednocześnie będąca jednym z działów nauki wojennej. Przedmiotem badawczym historii wojskowej jest uogólnianie doświadczeń wojen minionych i formułowanie na tej podstawie wniosków i zaleceń dla współczesnej sztuki wojennej i doktryn wojennych, ponadto określanie kierunków i trendów rozwojowych współczesnej nauki wojennej.

Wojna (ang. war, fr. guerre, niem. Krieg, hiszp. guerra, łac. bellum) – zorganizowany konflikt zbrojny między państwami, narodami lub grupami etnicznymi i społecznymi.Historia sztuki wojennej – dział wojskowości badający rozwój form i sposobów walki zbrojnej w różnych formacjach społeczno-ekonomicznych, ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień dotyczących rozwoju strategii, sztuki operacyjnej i taktyki. Ponadto historia sztuki wojennej formułuje prawidłowości rozwoju walki zbrojnej i współzależności między ekonomią, techniką wojskową i polityką państwa, uogólnia historyczne doświadczenia wojen i określa ich wpływ na przygotowanie i prowadzenie współczesnych działań wojennych z uwzględnieniem nowej techniki i struktur organizacyjnych sił zbrojnych.

Działy historii wojskowej:

Historia – nauka humanistyczna i społeczna, która zajmuje się badaniem przeszłości, a w znaczeniu ścisłym badaniem działań i wytworów ludzkich, aż do najstarszych poświadczonych pismem świadectw, w odróżnieniu od prehistorii, archeologii, antropologii lub historii naturalnej. Wynikiem badań historycznych jest opis dziejów (historiografia).Husaria (z węg. huszár, serb. husar, gusar) – polska jazda należąca do autoramentu narodowego, znana z wielu zwycięstw formacja kawaleryjska Rzeczypospolitej, obecna na polach bitew od początków XVI do połowy XVIII wieku. Była wykorzystywana do przełamywania sił nieprzyjaciela poprzez zadawanie rozstrzygających uderzeń w postaci szarż, które w najważniejszym okresie jej istnienia kończyły się zazwyczaj zwycięstwami.
  • historia wojen — dyscyplina naukowa stanowiąca dział historii wojskowej łącząca się z historią wojskowości. Zajmuje się badaniem minionych wojen, ich przyczyn, przebiegu, charakteru i wyników. Bada sytuację strategiczną w poszczególnych okresach wojny: koncentrację i rozwinięcie wojsk stron walczących, przebieg operacji i bitew, przyczyny zwycięstw i porażek, wpływ danej wojny na rozwój wojskowości, historia wojen zajmuje się też zagadnieniami polityki, której rezultatem jest dana wojna, zagadnieniami działalności dyplomatycznej, bada skutki ekonomiczne i społeczne. Ukazuje obiektywne prawidłowości wojen na określonym etapie historycznego rozwoju.
  • historia wojskowości — to historia wojska i historia sztuki wojennej; dyscyplina naukowa stanowiąca dział historii wojskowej; zajmuje się badaniem rozwoju form organizacyjnych wojska, podstaw uzupełniania, uzbrojenia (techniki wojennej) oraz sposobów prowadzenia działań wojennych, zarówno w skali całej wojny, jak i na poszczególnych szczeblach (taktyka, sztuka operacyjna, strategia) i w zależności od określonego etapu historycznego. Historia wojskowości bada zarówno stronę praktyczną rozwoju sposobów prowadzenia działań wojennych, jak i stronę teoretyczną — rozwój wojskowej myśli teoretycznej uogólniającej doświadczenia wojenne. Ściśle się wiąże z historią wojen, która stanowi dla niej bezpośrednią bazę materiałową — dostarcza jej danych faktograficznych.
  • historia sztuki wojennej
  • historia rodzajów sił zbrojnych i rodzajów wojsk
  • genealogia wojskowa — nauka pomocnicza historii wojskowej zajmująca się rodowodem jednostek wojskowych.




  • Reklama