• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Historia kawalera des Grieux i Manon Lescaut

    Przeczytaj także...
    Giacomo Antonio Domenico Michele Secondo Maria Puccini (ur. 22 grudnia 1858 w Lukce, zm. 29 listopada 1924 w Brukseli) – włoski kompozytor muzyki operowej, wolnomularz.René – utwór literacki François-René de Chateaubrianda opublikowany po raz pierwszy w 1805, napisany trzy lata wcześniej. W założeniach autora miał stanowić literackie rozwinięcie koncepcji zasad moralnych zawartych w tekście Duch wiary chrześcijańskiej, jak również komponent szerszej epopei zatytułowanej Naczezi, której akcja rozgrywała się w osiemnastowiecznej, podbitej przez Francuzów Luizjanie.
    Język francuski (fr. langue française lub français) – język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy języków romańskich. Jako językiem ojczystym posługuje się nim ok. 80 mln ludzi: ok. 65 mln Francuzów, ok. 4,5 mln Belgów (czyli 42%), ok. 1,5 mln Szwajcarów (czyli 20%), a także ok. 8 mln mieszkańców kanadyjskich prowincji Québec, Ontario i Nowy Brunszwik. Ok. 201 milionów osób na całym świecie używa francuskiego jako języka głównego (oszacowanie z 2009 r. według Organisation mondiale de la Francophonie), a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, w których francuski jest jednym z języków urzędowych, bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego, jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, w których jest jedynym językiem urzędowym.
     Zapoznaj się również z: Manon (ujednoznacznienie).
    Karta tytułowa pierwszego wydania Historii... (Amsterdam 1731)

    Historia kawalera des Grieux i Manon Lescaut, znana również jako Manon Lescaut lub Historia Manon Lescaut (oryg. fr. Histoire du chevalier Des Grieux et de Manon Lescaut) – powieść Antoine'a Prévosta wydana po raz pierwszy w 1731.

    Jules Émile Frédéric Massenet (ur. 12 maja 1842 w Saint-Étienne, zm. 13 sierpnia 1912 w Paryżu) – francuski kompozytor.Opera (wł. "dzieło") – sceniczne dzieło muzyczne wokalno-instrumentalne, w którym muzyka współdziała z akcją dramatyczną (libretto). Istotą tego gatunku muzycznego jest synteza sztuk, czyli połączenie słowa, muzyki, plastyki, ruchu, gestu oraz gry aktorskiej. Podobnie jak i balet, wywodzi się z włoskich, renesansowych maskarad karnawałowych, które przerodziły się w widowiska dramatyczne. Opera składa się z aktów, które podzielone są na sceny.

    Treść[ | edytuj kod]

    Kawaler des Grieux, wzorowy uczeń kolegium w Amiens, zakochuje się w przypadkowo napotkanej, młodszej od siebie Manon Lescaut. Wspólnie uciekają do Paryża, gdzie przez kilka miesięcy prowadzą szczęśliwe życie. Zakochana w kawalerze dziewczyna nie jest jednak w stanie zrezygnować z luksusowego życia, na jakie nie pozwalają im posiadane fundusze. Manon zostaje wówczas kochanką generalnego poborcy podatków i zgadza się, by ten powiadomił ojca des Grieux o miejscu ich przebywania. Kawaler zostaje zmuszony do powrotu do domu. Jego ojciec kieruje go - razem z przyjacielem Tybercym - do seminarium duchownego; des Grieux przyjmuje święcenia kapłańskie i przez dwa lata zajmuje się jedynie teologią. Nieoczekiwane spotkanie z Manon skłania go jednak do porzucenia tego życia i ucieczki z kobietą do Chaillot. Ponownie kobieta żąda od niego zapewnienia jej wysokiego poziomu życia, co skłania des Grieux do wstąpienia - za radą Lescauta, brata kochanki, gwardzisty w Paryżu - do klubu karcianych oszustów. Tymczasem Lescaut nakłania siostrę, by znalazła sobie bogatego kochanka; przy próbie okradzenia go Manon i des Grieux zostają aresztowani. Z pomocą Lescauta des Grieux ucieka z więzienia i odbija ukochaną; z kłopotów finansowych ratuje ich Tybercy, jednak i tym razem Manon nie jest w stanie zrezygnować z wystawnego życia. Kolejna próba okradzenia oczarowanego nią mężczyzny kończy się aresztowaniem obojga. Ojciec des Grieux uzyskuje jednak jego uwolnienie, podczas gdy kobieta zostaje skazana na deportację. Młodzieniec podąża za nią do Ameryki, gdzie w Manon zakochuje się siostrzeniec gubernatora Luizjany. Des Grieux pojedynkuje się z nim, wygrywa, a przekonany o śmierci rywala, ucieka razem z Manon na pustynię. Kobieta umiera tam z wyczerpania. Odratowany des Grieux wraca zrozpaczony do Francji.

    Manon (fr. Manon) – francuski film fabularny z 1949 roku w reżyserii Henri-Georges Clouzota. Obraz nagrodzono Złotym Lwem na 10. MFF w Wenecji. Manon – pięcioaktowa opera Jules’a Masseneta do libretta Henriego Meillaca i Philippe’a Gille’a według powieści André-François Prévosta d’Exiles’a. Prapremiera 19 stycznia 1884 w Opéra-Comique w Paryżu.

    Cechy utworu[ | edytuj kod]

    G. Lanson i P. Tuffrau uważają Historię... za dzieło poświęcone w pierwszej kolejności problemowi namiętności, która nie daje szczęścia człowiekowi, a wręcz niszczy jego życie. Autorzy ci twierdzą, że Antoine Prévost stworzył nowy typ bohatera - uczciwego, pragnącego żyć w sposób zgodny z moralnością chrześcijańską mężczyzny, który pod wpływem miłości do lekkomyślnej i pustej kobiety sprzeniewierza się własnym zasadom, a mimo walki wewnętrznej nie jest w stanie do nich powrócić. Podkreślają również, że Historia... była pierwszą w literaturze francuskiej powieścią całkowicie poświęconą jedynie problemowi namiętności samej w sobie - zarówno tło społeczne, jak i psychologia postaci zostały w niej jedynie naszkicowane. Kawaler des Grieux zostaje zestawiony z tytułowym bohaterem powieści René, Lanson i Tuffrau twierdzą jednak, że w odróżnieniu od bohatera Chateaubrianda jego historia miłości została opowiedziana w sposób maksymalnie bezpretensjonalny i uderzający autentyzmem uczuć.

    Adaptacje[ | edytuj kod]

    Na podstawie powieści powstały opery Jules'a Masseneta Manon oraz Giacoma Pucciniego Manon Lescaut a także film Manon.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • G. Lanson, P. Tuffrau, Historia literatury francuskiej w zarysie, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1963.
  • K. Dybeł, B. Marczuk, J. Prokop, Historia literatury francuskiej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, ​ISBN 83-01-14551-X​.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.