• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Historia Paryża



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]
    Przeczytaj także...
    Czwarta Republika (fr. Quatrième République) – okres ustrojowy we Francji w latach 1946-1958, pod rządami czwartej konstytucji republikańskiej.Demokracja – ustrój polityczny i forma sprawowania władzy, w których źródło władzy stanowi wola większości obywateli (sprawują oni rządy bezpośrednio lub za pośrednictwem przedstawicieli).

    Historia Paryża, stolicy Francji, sięga czasów starożytnych. Dzieje pisane miasta rozpoczynają się w I w. p.n.e., a jego początki związane są z celtyckim plemieniem Paryzjów i walką przeciwko ekspansji Rzymian. W epoce rzymskiej Paryż był średniej wielkości miastem, które pod koniec epoki starożytności musiało zmierzyć się z zagrożeniem ze strony Hunów i plemion germańskich.

    Królestwo Jerozolimskie – państwo założone przez krzyżowców podczas I wyprawy krzyżowej (1096-1099) na terenie Syrii i Palestyny. Było ono lennem Stolicy Apostolskiej.Bazylika Sainte Clotilde w Paryżu (św. Klotyldy) – jeden z pięciu kościołów katolickich o statusie bazyliki na terenie Paryża, w 7. okręgu paryskim, pierwszy w Paryżu kościół neogotycki.

    Po podboju Galii przez Franków Paryż stał się ich stolicą. Karol Wielki przeniósł wprawdzie stolicę do Akwizgranu, a władzę w mieście przekazał hrabiom Paryża, jednak już w X w. ostatni hrabia Paryża Hugo Kapet koronował się na króla Francji, dając początek współczesnemu państwu francuskiemu.

    Od X do początku XIX w. rządzące Francją dynastie Kapetyngów, Walezjuszy i Burbonów dbały o rozwój miasta, sprawiając, że stało się ono jednym z politycznych i kulturalnych centrów świata. Rozwojowi temu nie przeszkodziło też przeniesienie w XVII w. dworu królewskiego przez Ludwika XIV do Wersalu, gdzie francuscy królowie rezydowali do rewolucji francuskiej. Właściwym centrum kraju pozostawał Paryż.

    Jacques de Molay (ur. ok. 1243, zm. 18 marca 1314 w Paryżu) – ostatni wielki mistrz zakonu templariuszy w latach 1293-1312.Stanisław Tymiński, znany jako Stan Tyminski (ur. 27 stycznia 1948 w Pruszkowie) – polski biznesmen prowadzący interesy w USA, Kanadzie i Ameryce Południowej, zajmujący się branżą elektroniczną, komputerową i telewizyjną, kandydat w polskich wyborach prezydenckich w 1990 i 2005 roku, założyciel Partii X.

    Już od czasów średniowiecznych Paryż był też jednak sceną wielu konfliktów o podłożu politycznym i społecznym, których kulminacją była rewolucja francuska. Konflikty te ciągnęły się też w XIX w., a najkrwawszym wybuchem niezadowolenia społecznego w owym wieku okazała się Komuna Paryska w 1871 r. Konflikty te wynikały również ze zmian cywilizacyjnych, jakie przechodziło miasto – rewolucji przemysłowej, rozwoju nowoczesnej gospodarki finansowej i handlu. Zmiany te z jednej strony powodowały napięcia społeczne, z drugiej strony doprowadziły do gwałtownego rozwoju miasta, przebudowy jego infrastruktury i budowy nowych obiektów jak np. wieży Eiffla.

    Noc św. Bartłomieja, zwana również krwawym weselem paryskim, a przez analogię do Nieszporów sycylijskich jutrznią paryską – potoczne określenie rzezi hugenotów (francuskich ewangelików reformowanych) w Paryżu, która miała miejsce w nocy 23 na 24 sierpnia 1572 roku. Nazwa wywodzi się od jednego z apostołów, św. Bartłomieja, którego święto liturgiczne obchodzone jest 24 sierpnia.Wielkie Księstwo Poznańskie 1815-1848 (dawniej Wielkie Xięstwo Poznańskie, niem. Großherzogtum Posen, fr. Grand Duché de Posnanie) – autonomiczne księstwo, wchodzące w skład Prus (pozostające - z wyjątkiem lat 1848-1851 - obok Prus Zachodnich i Wschodnich, poza Związkiem Niemieckim), powstałe na mocy kongresu wiedeńskiego, mające w zamierzeniu mocarstw zaspokoić narodowe dążenia wielkopolskich Polaków w związku z odłączeniem decyzją kongresu terytorium Wielkopolski od reszty terytorium Księstwa Warszawskiego, które otrzymało status Królestwa Polskiego, państwa konstytucyjnego, związanego jedynie unią personalną z Imperium Rosyjskim. Po powstaniu listopadowym w Królestwie Polskim, popartym przez Poznaniaków, autonomia Księstwa została ograniczona w 1831, a po powstaniach wielkopolskich z 1846 i 1848 - całkowicie zniesiona. Administracja pruska bez żadnego aktu prawnego zmieniła nazwę na Prowincja Poznańska (Provinz Posen), ale w użyciu społecznym nadal pozostawała nazwa Wielkie Księstwo Poznańskie (choć polskie elity polityczne również używały nowej nazwy). Nazwa ta pozostała w pełnej tytulaturze królów Prus, a następnie cesarzy niemieckich aż do abdykacji Wilhelma II.

    Znaczenie Paryża w historii Francji, Europy i świata wykracza poza sferę polityczną i ekonomiczną. Już od czasów średniowiecznych Paryż był wiodącym ośrodkiem w kulturze i sztuce, stąd wychodziły nowe prądy umysłowe i artystyczne, zwłaszcza w okresie klasycyzmu, oświecenia, romantyzmu; w bliższych nam czasach, pod koniec XIX i na początku XX w., z Paryżem są nieodłącznie związane takie kierunki w sztuce jak impresjonizm i surrealizm.

    Msza – w części wyznań chrześcijańskich porządek celebracji liturgicznej będącej odniesieniem do Ostatniej Wieczerzy Jezusa.Paryskie metro – metro obsługujące Paryż i jego aglomerację, którego pierwsza linia została otwarta w 1900 r. z okazji Wystawy Światowej. Jego pełna nazwa to Chemin de Fer Métropolitain (pl. Metropolitalna kolej żelazna), w praktyce jednak używa się skrótu Métro. Sieć paryskiego metra ma długość 221,6 km, posiada 380 stacji (w tym 87 przesiadkowych). W 2004 roku przewiozło 1,336 miliarda pasażerów.

    W XX w. Paryż zachował swoje znaczenie jako jeden z głównych ośrodków w Europie. Miasto, chociaż w zasadzie nie zmieniło swoich granic administracyjnych od 1860 r., cały czas przyciąga nowych mieszkańców, w tym imigrantów, którzy osiedlają się w jego aglomeracji. Współczesna historia miasta obejmuje też wydarzenia w jego aglomeracji i problemy społeczne, z jakimi władze borykają się na początku XXI w.

    Ferme générale – początkowo nieformalna, a od 1726 roku formalna organizacja zrzeszająca dzierżawców generalnych zbierających podatki dla państwa. Dzierżawcy płacili państwu na bieżące potrzeby finansowe, po czym odzyskiwali pieniądze przeprowadzając zbiórkę podatków. Każdy dzierżawca miał określony obszar, z którego mógł zbierać podatki. Samo francuskie przedrewolucyjne państwo nie miało dość urzędników, by zebrać podatki bezpośrednio z wszystkich ziem.Królestwo Prus (niem. Königreich Preußen) – oficjalny tytuł państwa prusko-brandenburskiego po 1701, wraz z pozostałymi domenami dynastii Hohenzollernów w latach 1701-1918, od 1871 wchodzące w skład Cesarstwa Niemieckiego. Terytorium Królestwa Prus obejmowało dwie trzecie całego obszaru Cesarstwa Niemieckiego.
    Wielki herb Paryża udekorowany Legią Honorową (1900), Krzyżem Wojennym (1919) i Krzyżem Wyzwolenia (1945)
    Szturm Bastylii 14 lipca 1789 r.
    Wolność wiodąca lud na barykady, mal. Eugène Delacroix
    Policjant przy zdemolowanej budce telefonicznej w Paryżu podczas zamieszek przeciwko wyborowi Nicolasa Sarkozy’ego na prezydenta 8 maja 2007 r.

    Pokój westfalski – wielostronny układ kończący wojnę trzydziestoletnią 1618-1648, zawarty 24 października 1648 między Rzeszą Niemiecką a Francją (w której małoletniego Ludwika XIV zastępował w rządach pierwszy minister, kardynał Jules Mazarin) i jej sojusznikami w Münsterze oraz między Habsburgami a Szwecją w Osnabrück. Jeden z najbardziej znaczących traktatów międzynarodowych w historii nowożytnej Europy.Donatien-Alphonse-François de Sade (ur. 2 czerwca 1740 w Paryżu, zm. 2 grudnia 1814 w Saint-Maurice) – francuski pisarz, markiz. Od jego nazwiska pochodzi nazwa sadyzmu (jednego z zaburzeń preferencji seksualnych).

    Spis treści

  • 1 Starożytność
  • 1.1 Początki miasta. Pochodzenie nazwy
  • 1.2 Epoka rzymska
  • 2 Średniowiecze
  • 2.1 Wczesne średniowiecze
  • 2.2 Rozkwit średniowiecza
  • 2.3 Wojna stuletnia
  • 3 Renesans i reformacja
  • 3.1 Paryż renesansowy
  • 3.2 Noc świętego Bartłomieja
  • 3.3 Wojny religijne
  • 4 Czasy świetności i absolutyzmu
  • 4.1 Ludwik XIII
  • 4.2 Fronda
  • 4.3 Rządy Ludwika XIV
  • 4.4 Ludwik XV. Ludwik XVI. Ostatnie lata świetności przed rewolucją
  • 5 Rewolucja francuska
  • 5.1 Geneza i wybuch rewolucji
  • 5.1.1 Sytuacja ekonomiczna w przededniu rewolucji
  • 5.1.2 Zwołanie Stanów Generalnych
  • 5.1.3 Sytuacja w Paryżu w przededniu rewolucji
  • 5.1.4 Zdobycie Bastylii
  • 5.2 Monarchia konstytucyjna
  • 5.2.1 Rozszerzanie się rewolucji
  • 5.2.2 Powstanie klubów politycznych
  • 5.2.3 Próba ucieczki rodziny królewskiej. Masakra na Polu Marsowym
  • 5.2.4 Utworzenie monarchii konstytucyjnej
  • 5.2.5 Kres monarchii. Stracenie króla
  • 5.3 Czasy terroru
  • 5.3.1 Rządy żyrondystów
  • 5.3.2 Rządy jakobinów
  • 5.3.3 Wielki Terror
  • 5.4 Schyłek rewolucji
  • 5.4.1 Rządy termidorian
  • 5.4.2 Rządy Dyrektoriatu
  • 5.4.3 Droga Napoleona do władzy
  • 5.4.4 Przewrót 18 brumaire’a
  • 6 Od Pierwszego Cesarstwa do rewolucji lipcowej
  • 6.1 Koniec epoki napoleońskiej. Zajęcie Paryża przez koalicjantów
  • 6.2 Okupacja Paryża
  • 6.3 Restauracja
  • 6.4 Rewolucja lipcowa
  • 7 Monarchia lipcowa
  • 7.1 Zmiany w życiu gospodarczym i kulturalnym
  • 7.2 Sytuacja polityczna monarchii lipcowej
  • 7.3 Powstanie w czerwcu 1832 r.
  • 7.4 Powstanie w kwietniu 1834 r.
  • 7.5 Zamach Giuseppe Fieschiego
  • 7.6 Powstanie w maju 1839 r.
  • 7.7 Polacy w Paryżu – Wielka Emigracja
  • 8 Paryż w dobie Wiosny Ludów
  • 8.1 Rewolucja lutowa
  • 8.2 II Republika
  • 8.3 Dni czerwcowe
  • 9 II Cesarstwo
  • 9.1 Zamach stanu Ludwika Napoleona
  • 9.2 Przebudowa Paryża
  • 10 Paryż podczas wojny francusko-pruskiej
  • 10.1 Wybuch wojny
  • 10.2 Przygotowania do obrony Paryża
  • 10.3 Upadek cesarstwa
  • 10.4 Okrążenie Paryża
  • 10.5 Oblężenie
  • 10.6 Kapitulacja Paryża
  • 11 Komuna Paryska
  • 11.1 Zawarcie pokoju z Niemcami
  • 11.2 Nastroje w mieście przed wybuchem powstania
  • 11.3 Wybuch powstania
  • 11.4 Władze Komuny
  • 11.5 Program i polityka Komuny
  • 11.6 Atak sił rządowych
  • 11.7 Krwawy tydzień
  • 12 Trzecia Republika
  • 12.1 Rządy republikanów
  • 12.2 Sprawa Dreyfusa
  • 12.3 Rozwój gospodarczy
  • 13 Paryż podczas wystaw światowych
  • 13.1 Wystawa w 1878 r.
  • 13.2 Wystawa w 1889 r. Budowa wieży Eiffla
  • 13.3 Wystawa w 1900 r.
  • 14 Belle époque
  • 14.1 Nowe prądy w sztuce
  • 14.2 Dzielnica artystyczna Montmartre
  • 14.3 Wielka powódź w 1910 r.
  • 15 I wojna światowa
  • 15.1 Wybuch wojny. Cud nad Marną
  • 15.2 Bombardowania miasta
  • 16 Okres międzywojenny
  • 16.1 Lata dwudzieste
  • 16.1.1 Szalone lata
  • 16.1.2 Sztuka lat dwudziestych
  • 16.1.3 Montparnasse
  • 16.1.4 Olimpiada w 1924 r.
  • 16.2 Lata trzydzieste
  • 16.2.1 Wielki kryzys. Budownictwo socjalne w Paryżu
  • 16.2.2 Kryzys polityczny w lutym 1934 r.
  • 16.2.3 Wystawa światowa w 1937 r.
  • 17 II wojna światowa
  • 17.1 Zajęcie Paryża
  • 17.2 Życie w okupowanym mieście
  • 17.3 Prześladowanie Żydów
  • 17.3.1 Obóz w Drancy
  • 17.3.2 Obława na Welodromie Zimowym
  • 17.4 Powstanie w Paryżu
  • 17.5 Wyzwolenie
  • 17.6 Plany zniszczenia Paryża
  • 18 Paryż powojenny
  • 18.1 Od Rządu Tymczasowego do V Republiki Francuskiej
  • 18.2 Wpływ wojny algierskiej na sytuację w Paryżu
  • 18.2.1 Powstanie OAS
  • 18.2.2 Masakra 17 października 1961 r.
  • 18.2.3 Masakra 8 lutego 1962
  • 18.2.4 „Dzień Szakala”
  • 18.3 Nowe prądy w sztuce i kulturze. Egzystencjalizm
  • 18.4 Maj 1968 r.
  • 18.5 Rozwój miasta w okresie powojennym
  • 18.5.1 Inwestycje Georges’a Pompidou
  • 18.5.2 Inwestycje François Mitteranda
  • 18.5.3 La Défense
  • 18.6 Przedmieścia Paryża
  • 18.7 Współcześni merowie Paryża
  • 18.7.1 Jacques Chirac
  • 18.7.2 Jean Tiberi
  • 18.7.3 Bertrand Delanoë
  • 18.8 Konflikty społeczne i rasowe w Paryżu na progu XXI wieku
  • 18.8.1 Demonstracje przeciwko Le Penowi w 2002 r.
  • 18.8.2 Zamieszki na tle rasowym w 2005
  • 18.8.3 Zamieszki po wygraniu wyborów prezydenckich przez Sarkozy’ego w 2007
  • 18.9 Fundamentalizm islamski
  • 18.9.1 Zamach z stycznia 2015
  • 18.9.2 Zamach z listopada 2015
  • 19 Rozwój ludnościowy miasta
  • 20 Galerie
  • 20.1 Historyczne i współczesne plany i mapy Paryża
  • 20.2 Style architektoniczne Paryża
  • 20.3 Paryskie pejzaże – Paryż w malarstwie
  • 21 Przypisy
  • 22 Bibliografia
  • 23 Linki zewnętrzne
  • Walezjusze (fr. Valois) – dynastia królów francuskich panująca w latach 1328-1589. Jej założycielem był Karol de Valois - ojciec Filipa VI i syn Filipa III Śmiałego.3 października jest 276. (w latach przestępnych 277.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 89 dni.

    Starożytność[]

    Początki miasta. Pochodzenie nazwy[]

    Złote monety Paryzjów

    Badania archeologiczne wskazują, że obszar współczesnego Paryża był zamieszkany już w czasach prehistorycznych, na przełomie czwartego i trzeciego tysiąclecia przed naszą erą. Znaleziska z tego okresu (m.in. dłubanki) znaleziono w dzielnicy Bercy, na prawym brzegu Sekwany; przynależą one do tzw. kultury szasejskiej (od miejscowości Chassey-le-Camp w Burgundii). W bliższych nam czasach, ok. 250 r. p.n.e., na terenie Paryża osiedliło się celtyckie plemię Paryzjów (łac. Parisii). Przyjmuje się, że ich osada leżała na Île de la Cité – w historycznym jądrze Paryża – na której obecnie znajdują się Palais de Justice oraz katedra Notre-Dame de Paris, chociaż niektórzy badacze kwestionują tę hipotezę i wskazują na okolice Nanterre jako największą osadę przedrzymską.

    Most Aleksandra III (fr. Pont Alexandre III) – most w Paryżu wybudowany w latach 1896-1900, a ukończony na otwarcie Wystawy Światowej. Został nazwany na cześć cesarza Imperium Rosyjskiego Aleksandra III Romanowa, którego syn i następca, Mikołaj II, położył kamień węgielny pod budowę (w październiku 1896). Most nawiązuje do przymierza rosyjsko-francuskiego zawartego w roku 1892. Na moście umieszczone są godła Francji i Imperium Rosyjskiego oraz personifikacje Sekwany i Newy.Adam Jerzy Czartoryski książę herbu własnego, pseud.: Toulouzan, (ur. 14 stycznia 1770 w Warszawie, zm. 15 lipca 1861 w Montfermeil) – polski mąż stanu, minister spraw zagranicznych Imperium Rosyjskiego w latach (1804-1806), wiceprezes Rządu Tymczasowego Królestwa Polskiego w 1815 roku, senator-wojewoda Królestwa Polskiego (1815), prezes Rządu Narodowego Królestwa Polskiego (1831), prezes Senatu, pisarz, poeta, mecenas sztuki i kultury, odznaczony Orderem Orła Białego (w 1815), wielki skarbnik Katolickiego Wielkiego Przeoratu w Rosji kawalerów maltańskich w 1798 roku.

    Nazwa Paryża pochodzi od nazwy plemienia Paryzjów, którego nazwa z kolei wywodzi się prawdopodobnie od celtyckiego słowa oznaczającego łódź. Być może świadczy to o zamiłowaniu do handlu i podróżowania pierwszych mieszkańców Paryża. Według innych badaczy nazwa plemienia Parisii pochodzi od galijskiego słowa parisio oznaczającego „pracujących ludzi” lub „rzemieślników”. Kiedy miasto stało się osadą rzymską, zostało przemianowane na Lutetia Parisiorum (w późniejszym zgalicyzowanym brzmieniu Lutèce), a w 360 r. cesarz Julian Apostata zmienił jego nazwę na Paryż (według innych badaczy uczynił to dopiero Chlodwig w V w.).

    Telefon (z gr. tele – daleko oraz phone – głos) – urządzenie końcowe dołączane do zakończenia łącza telefonicznego.Porte de Clignancourt - stacja linii nr 4 metra w Paryżu. Stacja znajduje się w 18. dzielnicy Paryża. Została otwarta 21 kwietnia 1908 r. Blisko stacji znajduje się elektrowozownia i warsztaty - Ateliers de Saint-Ouen, które zbudowano w kwietniu 1908 roku.

    Według legendy natomiast nazwa miasta pochodzi od Parysa, syna Priama, króla Troi, który miał być założycielem Paryża.

    Miasto ma wiele przydomków, z których najbardziej znany to La Ville-Lumière („miasto światła”), nawiązujący do znaczenia Paryża jako ośrodka nauki, ale też jego blasku jako kulturalnej i towarzyskiej stolicy Europy.

    Epoka rzymska[]

    Pierwsza pisemna wzmianka o Paryżu pochodzi z VI księgi dzieła O wojnie galijskiej (Commentarii de bello gallico) Juliusza Cezara, w którym Cezar w 53 r. p.n.e. opisał swoją kampanię podczas powstania Galów pod wodzą Wercyngetoryksa przeciwko rzymskiej ekspansji w Galii. Miasto, którego obroną dowodził celtycki dowódca Camulogenus, przyłączyło się do rebelii; w 52 r. p.n.e. zostało jednak zdobyte przez Rzymian, którzy zbudowali na jego miejscu nową osadę. Miejscem nowego rzymskiego miasta Lutetia Parisiorum (Lutetia oznacza tu „podmokłe miejsce”) było obecne Île de la Cité i Montagne Sainte-Geneviève na lewym brzegu Sekwany (gdzie obecnie wznosi się Panteon). Pod panowaniem Rzymian Paryż został zromanizowany i znacznie się rozrósł, chociaż nie był stolicą prowincji Gallia Lugdunensis, w której był położony – rolę tę pełnił Lyon, a od 375 r. Sens. Mimo to nowe władze dbały o jego rozwój, zbudowano termy, świątynię, teatry i inne budowle. Pozostałości term znajdują się w Musée de Cluny.

    29 października jest 302. (w latach przestępnych 303.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 63 dni.Zamach w siedzibie tygodnika „Charlie Hebdo” w Paryżu – atak terrorystyczny, który miał miejsce 7 stycznia 2015 roku w siedzibie magazynu satyrycznego „Charlie Hebdo”. W zamachu zginęło 12 osób. Rozpoczął on serię kilku ataków terrorystycznych, które miały miejsce do 9 stycznia.
    Figura św. Dionizego w portalu katedry Notre-Dame w Paryżu

    Na III wiek przypada początek chrystianizacji Paryża. Z procesem tym jest związana postać św. Dionizego, pierwszego biskupa Paryża, który podczas prześladowań chrześcijan został ścięty na wzgórzu Montmartre (z łaciny Mons Martyrium – kopiec męczennika) ok. 250 r. Według legendy po egzekucji poniósł on swoją odciętą głowę 6000 kroków do miejsca, gdzie został pochowany i gdzie obecnie mieści się Bazylika Saint-Denis. Prześladowania te nie powstrzymały rozwoju chrześcijaństwa, które w Cesarstwie rzymskim było oficjalnie tolerowane od 313 r. Od 358 r. w Paryżu rezydował cezar zachodniej części Imperium Rzymskiego Julian, znany później jako Julian Apostata, który ponownie prześladował chrześcijan. W jednym ze swoich dzieł Julian tak wspominał swój pobyt w Paryżu:

    Jean-Baptiste Racine (22 grudnia 1639 w La Ferté-Milon – 21 kwietnia 1699 w Paryżu) – francuski dramaturg, główny przedstawiciel późnobarokowego klasycyzmu. Autor przesiąkniętych pesymizmem sztuk, uważanych za mistrzowskie w przedstawianiu kobiecej psychiki.Towarzystwo Jezusowe, SJ (łac. Societas Iesu, SI), jezuici – męski papieski zakon apostolski Kościoła katolickiego, zatwierdzony przez papieża Pawła III 27 września 1540. Towarzystwo Jezusowe zostało założone w głównej mierze do walki z reformacją, by bronić i rozszerzać wiarę oraz naukę Kościoła katolickiego, przede wszystkim przez publiczne nauczanie, ćwiczenia duchowe, edukację i udzielanie sakramentów.

    W 360 r. żołnierze w Paryżu obwołali Juliana augustem, niedługo potem zginął on jednak w bitwie nad Tygrysem w 363 r. podczas wojny z Persami.

    W latach 365-366 Paryż był również siedzibą innego cesarza Walentyniana I, który stąd rozpoczynał swoje wyprawy przeciwko Germanom, penetrującym wówczas terytorium Galii.

    Św. Genowefa

    Od III w. Paryż był celem najazdów wielu plemion barbarzyńskich, co spowodowało wzniesienie murów obronnych. W V w. panowanie Rzymian w Galii ostatecznie załamało się, m.in. na skutek ataków Hunów pod wodzą Attyli. Jedną z ostatnich prób obrony imperium była wygrana przez Rzymian bitwa na Polach Katalaunijskch z Hunami w 451 r. Z najazdem tym jest związana postać drugiej patronki Paryża – św. Genowefy. Kiedy nadciągali najeźdźcy, przerażeni paryżanie chcieli uciec, Genowefa zapowiedziała im jednak, że jeśli pozostaną i będą się modlić, miasto ocaleje. Tak się rzeczywiście stało, Hunowie skierowali się w inną stronę.

    Fryderyk Franciszek Chopin (ur. 22 lutego lub 1 marca 1810 roku w Żelazowej Woli, zm. 17 października 1849 roku w Paryżu) – polski kompozytor i pianista. Od roku 1830 zamieszkały we Francji.Sztuka romańska (styl romański, romanizm, romańszczyzna) – styl w sztukach plastycznych XI-XIII wieku, ukształtowany w Europie zachodniej (na zachód od Renu), na terenach zajmowanych obecnie przez dzisiejsze północne Włochy, Francję i zachodnie Niemcy. Wkrótce zasięgiem nowego stylu objęte zostały kolejne tereny Europy i wraz z prowadzonymi wyprawami krzyżowymi przeniknął na Bliski Wschód. Czas trwania sztuki romańskiej był niejednolity; występowały także różnice w stylu między poszczególnymi regionami. Sztuka ta wyrosła na bazie antyku oraz doświadczeń sztuki karolińskiej i ottońskiej, także bizantyńskiej. Romanizm związany był przede wszystkim z Kościołem i stąd obecny był przede wszystkim w sztuce sakralnej.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Szpital Salpêtrière – szpital w Paryżu. Pierwotnie był fabryką prochu (stąd nazwa - fr. Salpêtrière od łac. salpetrae czyli sól kamienna, saletra - jeden ze składników prochu strzelniczego). W 1656 roku na mocy kwietniowego edyktu wydanego przez Ludwika XIV został przekształcony w przytułek dla ubogich. Służył także jako więzienie dla przestępców, prostytutek, niepełnosprawnych psychicznie, chorych psychicznie, epileptyków, libertynów. Był znany ze swej wielkiej populacji szczurów. W latach 1848-1893 w szpitalu praktykował Jean-Martin Charcot.
    Hartmann Schedel (ur. 13 lutego 1440 w Norymberdze, zm. 28 grudnia 1514 tamże) – niemiecki lekarz, humanista i historyk. Autor Kroniki świata wydanej w 1493 roku w Norymberdze.
    Lotaryngia (fr. Lorraine, niem. Lothringen, lotar. Louréne) – kraina historyczna i region administracyjny w północno-wschodniej Francji. Graniczy z Belgią, Luksemburgiem i Niemcami oraz z regionami: Alzacja, Franche-Comté i Szampania-Ardeny.
    Maria Antonina Habsburg, właściwie: Maria Antonia Josefa Johanna von Österreich (ur. 2 listopada 1755, w pałacu Hofburg, w Wiedniu, zm. 16 października 1793, w Paryżu) – arcyksiężniczka austriacka, Królowa Francji.
    Wielka Brytania, Zjednoczone Królestwo (ang. United Kingdom), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania oraz Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Na wyspie tej znajduje się jedyna granica lądowa Zjednoczonego Królestwa z innym państwem – Irlandią. Poza nią, Wielka Brytania otoczona jest przez Ocean Atlantycki na zachodzie i północy, Morze Północne na wschodzie, kanał La Manche na południu i Morze Irlandzkie na zachodzie.
    Bitwa pod Waterloo – starcie zbrojne, do którego doszło 18 czerwca 1815 roku i było ostatnią bitwą Napoleona Bonaparte. Były cesarz Francuzów powrócił niespodziewanie z wygnania na Elbie i objął rządy na okres 100 dni. W krótkim czasie zebrał ponad 70-tysięczną armię, z którą ruszył w kierunku Brukseli, gdzie stały nierozwiązane jeszcze armie VI koalicji: angielska Wellingtona i pruska Blüchera. Po dwóch zwycięskich starciach 16 czerwca pod Quatre Bras i Ligny Napoleon stanął oko w oko z Wellingtonem pod Waterloo. Zwycięska początkowo bitwa po nadejściu armii Blüchera przemieniła się w klęskę, a armia francuska przestała istnieć. Napoleon musiał ponownie abdykować w dniu 22 czerwca.
    Jan Michał Baszkiewicz (ur. 3 stycznia 1930 w Warszawie, zm. 27 stycznia 2011) – polski prawnik, historyk, politolog, historyk idei. Doctor honoris causa Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie, Uniwersytetu Wrocławskiego (2003), Uniwersytetu Jagiellońskiego (2008), Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (2008), członek PZPR w latach 1951-1990.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.537 sek.