• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Hiperoksaluria

    Przeczytaj także...
    Szczawiany – organiczne związki chemiczne, sole i estry (ROOC-COOR i HOOC-COOR) kwasu szczawiowego. Szczawiany (sole) są zwykle trudno rozpuszczalne w wodzie. Wyjątek stanowią szczawiany amonu i metali alkalicznych.Kamica nerkowa (moczowa) (łac nephrolithiasis, urolithiasis) - choroba polegająca na powstawaniu złogów (tzw. "kamieni") w nerkach lub drogach moczowych na skutek wytrącania się związków chemicznych stanowiących prawidłowe lub patologiczne składniki obecne w moczu.
    Mendelian Inheritance in Man (MIM), wersja elektroniczna Online Mendelian Inheritance in Man (OMIM)– baza danych o wszystkich opisanych chorobach uwarunkowanych genetycznie występujących u człowieka. Projekt ma na celu gromadzenie informacji o fenotypach chorobowych i gdy to możliwe, genach których mutacje są wiązane z wystąpieniem określonych schorzeń.

    Hiperoksaluria – stan chorobowy charakteryzujący się nadmiernie, przewlekle zwiększonym wydalaniem szczawianu z moczem (powyżej 40 mg/dobę, >0,5 mmol/1,73 m²/24h u dorosłych i u dzieci powyżej 2-go roku życia).

    Choroba Leśniowskiego-Crohna (łac. morbus Leśniowski-Crohn, morbus Crohn, ileitis terminalis, ileitis regionalis, skrót: "ChL-C") – zapalna choroba jelita o niewyjaśnionej etiologii, zaliczana do grupy nieswoistych zapaleń jelit (IBD). Opisana została po raz pierwszy przez polskiego lekarza Antoniego Leśniowskiego w 1904 roku, dokładniejszego opisu dostarczył Burrill Bernard Crohn ze współpracownikami w 1932 roku. Stąd też znana jest powszechnie w innych krajach jako choroba Crohna. Jest to przewlekły, nieswoisty proces zapalny ściany przewodu pokarmowego. Może dotyczyć każdego jego odcinka, lecz najczęściej lokalizuje się w końcowej części jelita cienkiego oraz początkowej jelita grubego. Z tego względu dawniej określane także jako ileitis terminalis.Mukowiscydoza (zwłóknienie torbielowate, łac. mucoviscidosis, ang. cystic fibrosis, CF, mucoviscoidosis, mucoviscidosis) – wrodzona choroba uwarunkowana genetycznie, polegająca na zaburzeniu wydzielania przez gruczoły zewnątrzwydzielnicze.

    Przyczyny[ | edytuj kod]

  • pierwotne (genetycznie uwarunkowane)
  • hiperoksaluria pierwotna typu I
  • hiperoksaluria pierwotna typu II
  • wtórne
  • przyczyny jelitowe (nadmierne wchłanianie w jelitach)
  • przewlekłe choroby jelit
  • mukowiscydoza
  • choroba Crohna
  • dieta niskowapniowa (ograniczenie wapnia w diecie skutkuje wzmożonym wchłanianiem szczawianów z przewodu pokarmowego i hiperoksalurią oraz jest czynnikiem ryzyka rozwoju osteoporozy)
  • zaburzenia naturalnej flory bakteryjnej jelit (bakterii degradujących szczawiany w przewodzie pokarmowym np. Oxalobacter formigenes)
  • przyczyny pokarmowe (nadmierne spożycie)
  • Następstwa[ | edytuj kod]

    Hiperoksaluria może prowadzić do nawracającej kamicy moczowej lub postępującej nefrokalcynozy (wapnicy nerek).

    Leczenie[ | edytuj kod]

  • duża podaż płynów (>2 l/dobę)
  • alkalizacja moczu (np.za pomocą leków zawierających cytryniany), która powoduje zwiększone wydalanie cytrynianu (cytrynian jest inhibitorem procesu krystalizacji szczawianu wapnia - helatuje jony wapnia)
  • dieta z ograniczeniem soli (NaCl), która powoduje zmniejszenie wydalania =promotora procesu krystalizacji - wapnia
  • dieta zmniejszająca spożycie szczawianów
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Choroby wewnętrzne Stan wiedzy na rok 2013. Pod redakcją prof. dr. hab. Andrzeja Szczeklika. Kraków: Medycyna Praktyczna, 2011, s. 1427-1429. ISBN 978-83-7430-288-3.
  • Bijan Shekarriz: Hyperoxaluria (ang.). emedicine.medscape.com, 29 marca 2011. [dostęp 2012-07-01].




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.