• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Hiperlordoza

    Przeczytaj także...
    Mięsień pośladkowy wielki (łac. musculus gluteus maximus; gloutos - pośladek) - duży, mający 3–4 cm grubości mięsień, z długą, wachlarzowatą linią przyczepu. Zbudowany jest z silnych pasm mięśniowych, zaznaczających się wyraźnie szczególnie na powierzchni zewnętrznej. Powierzchnia zewnętrzna m. gluteus maximus jest podłożem dla skóry, do której przylega poprzez powięź, oraz grubej warstwy podściółki tłuszczowej pośladków.Mięsien prostownik grzbietu (m. erector spinae) – mięsień zaliczany do błony mięśniowej właściwej grzbietu, tworzy grupę głębokich mięśni grzbietu. Sięga od potylicy do miednicy. Składa się na niego duża liczba brzuśców mięśniowych, układająca się w 2 pasma: boczne i przyśrodkowe. Mięsień prostownik grzbietu jest najsilniej rozwinięty w odcinku lędźwiowym i szyjnym kręgosłupa, w którym tworzy mięśnie karku.
    Brzuch (łac. abdomen) – dolna część tułowia pomiędzy klatką piersiową a miednicą. W osłoniętym mięśniami brzuchu znajduje się jama brzuszna (cavitas abdominalis).
    Hiperlordoza.
    W prawidłowej postawie punkt A znajdowałby się dokładnie pionowo nad punktem B

    Hiperlordozawada postawy charakteryzująca się nadmiernym wygięciem ku przodowi lędźwiowego odcinka kręgosłupa. Inne objawy to: wystający brzuch, uwypuklone pośladki oraz zwiększone przodopochylenie miednicy.

    Okolica pośladkowa (łac. regio glutea) – parzysta, topograficzna część ciała człowieka, ograniczona od góry w części przyśrodkowej grzebieniem biodrowym (łac. crista iliaca), a następnie linią łączącą szczyt kości krzyżowej i kolec biodrowy górny przedni. Z reguły jest symetryczna.Gimnastyka korekcyjna - ćwiczenia mające na celu skorygowanie wad postawy poprzez stosowanie dobrze dobranych ćwiczeń rozciągających poszczególne partie mięśniowe odpowiadające za daną wadę postawy. Rozciąganie mięśni dzieli się na bierne i czynne. Bierne to takie, w którym poprzez samo ułożenie ciała mięśnie samoistnie ulegają rozciągnięciu. Jeśli w rozciąganie zaangażowany jest pacjent lub rehabilitant to mięśnie rozciągają się w sposób czynny.

    Osłabieniu i rozciągnięciu ulegają: mięśnie brzucha, mięsień pośladkowy wielki oraz mięsień kulszowo-goleniowy. Nadmiernie napięte i przykurczone są mięśnie prostownika grzbietu odcinka lędźwiowego, mięsień czworoboczny lędźwi, mięsień biodrowo-lędźwiowy oraz mięsień prosty uda.

    Miesień prosty uda (łac. rectus femoris) – część mięśnia czworogłowego uda. Mięsień rozpoczyna się na kolcu biodrowym przednim dolnym kości biodrowej, górnego brzegu panewki oraz torebki stawu biodrowego. Mięsień kończy się wspólnym ścięgnem końcowym na guzowatości piszczeli.Kręgi lędźwiowe (łac.Vertebrae lumbales, skrót: L) - kręgi w lędźwiowym odcinku kręgosłupa. U człowieka jest ich 5 (L1 - L5), odznaczają się bardzo masywną budową. Łączą się z kością krzyżową na wysokości pośladków. Kręgi te mają duże trzony o kształcie nerkowatym. Wyrostki są nieco odgięte do tyłu. Wyrostki poprzeczne (na rysunku opisane jako Transverse process). Wysokie i spłaszczone wyrostki kolczyste zwrócone są ku tyłowi, w dół. Otwór kręgów ma kształt trójkąta.

    Korekcja wady polega w pierwszej kolejności na uświadomieniu rodzicom i dziecku obecności i specyfiki wady oraz wyeliminowaniu czynników środowiskowych sprzyjających jej powstawaniu. Dalsze postępowanie ma na celu zapewnienie prawidłowej ruchomości kostno-stawowo-mięśniowej, czyli w tym przypadku rozciągnięcie mięśni przykurczonych. Następnie wprowadza się ćwiczenia wyrabiające w dziecku nawyk przyjmowania i utrzymywania postawy skorygowanej oraz ćwiczenia wzmacniające mięśnie osłabione.

    Mięsień czworoboczny lędźwi (łac. musculus quadratus lumborum) – mięsień ludzki stanowiący tylną ścianę brzucha. Położony po obu stronach kręgosłupa lędźwiowego, składa się z dwóch warstw.Mięsień biodrowo lędźwiowy (łac. musculus iliopsoas) - składa się z mięśnia lędźwiowego większego, mięśnia lędźwiowego mniejszego i mięśnia biodrowego.

    W korekcji pleców wklęsłych niezwykle istotne i przydatne są również ćwiczenia rozluźniające i oddechowe oraz ćwiczenia korekcyjne w wodzie.





    Warto wiedzieć że... beta

    Kość miedniczna (łac. os coxae) – kość wchodząca w skład obręczy kończyny tylnej (dolnej) (łac. cingulum extremitatis posterioris), jest kością parzystą. Kości miedniczne łączą się ze sobą w części przedniej za pomocą spojenia łonowego (łac. symphysis pubica), w części tylnej łączą się z kością krzyżową kręgosłupa. Dwie kości miednicze i kość krzyżowa (łac. os sacrum) tworzą miednicę (łac. pelvis).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.013 sek.