• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Hilajra

    Przeczytaj także...
    Leukippos (znaczy „Biały Koń”) – w mitologii greckiej syn Perieresa z Messenii i Gorgofony, mąż Fikodike. Miał trzy córki: Fojbe, Hilajrę oraz Arsinoe. Pierwsze dwie porwali Dioskurowie, trzecia była kochanką Apollona i prawdopodobnie matką Asklepiosa. Według Owidiusza, Leukippos był uczestnikiem łowów kalidońskich. Miasto Leuktry zostało tak nazwane na jego cześć.Leukippidy – w mitologii greckiej córki Leukiposa, Hilajra i Fojbe. Zaręczone z Afaretydami, w dniu wesela porwane przez Dioskurów. Po śmierci stały się boginiami, a służące im kapłanki także nazywano Leukippidami.
    Linkeus (także Lynkeus, Lynceus, Linceusz, gr. Λυγκεύς Lynkeús, Λυγκέας Lynkéas, łac. Lynceus, lynx ‘ryś’) – mit. gr. Argonauta, uczestnik łowów na dzika kalidońskiego.

    Hilajra, lub Hiláeira co znaczy Łagodnie Błyszcząca – w mitologii greckiej córka Leukipposa i Filodike, kapłanka Artemidy. Wraz z siostrą Fojbe, znane jako Leukippidy porwane przez Dioskurów. Hilajra, wcześniej zaręczona z Lynkeusem, poślubiła Kastora i urodziła Anogona (zw. Anaksisem lub Anaksjasem).

    Dioskurowie (zw. także Tyndarydami; lp gr. Διόσκουρος Dióskouros, lm gr. Διόσκουροι Dióskouroi ‘synowie Zeusa’, lp łac. Dioscurus, lm łac. Dioscuri, Gemini ‘bliźnięta’), Kastor (gr. Κάστωρ Kástōr, łac. Castor) i Polideukes (także Polydeukes, Polluks; gr. Πολυδεύκης Polydeúkēs, łac. Pollux) – w mitologii greckiej bliźniacy, ubóstwieni herosi, Argonauci, uczestnicy łowów kalidońskich i amazonomachii, opiekunowie żeglarzy i żołnierzy.Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Andrzej M. Kempiński: 2001 Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich, Warszawa, s. 257.
  • Joël Schmidt: 1996 Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Katowice, s. 139.
  • Artemida (także Artemis; gr. Ἄρτεμις Ártemis, łac. Diana) – w mitologii greckiej bogini łowów, zwierząt, lasów, gór i roślinności; wielka łowczyni. Uważana również za boginię płodności, niosącą pomoc rodzącym kobietom. Podobnie jak Apollo był bogiem słońca i życia, tak Artemidę uznawano za boginię księżyca i śmierci. Wierzono bowiem, że bliźniacze rodzeństwo charakteryzuje podobna konstrukcja duchowa. Ze względu na związek między obrotami księżyca a przypływami i odpływami morza Artemidę zaczęto uważać za bóstwo opiekuńcze rybaków. Jej atrybutami były łuk i strzały, a ulubionym zwierzęciem łania. Była córką Zeusa i Leto (Latony), siostrą bliźniaczką Apollina. Należała do grona 12 bogów olimpijskich. Bogini-dziewica. Ulubionym zajęciem bogini było przemierzanie nocą dzikich górskich dolin, kotlin, gajów i lasów. Podróżowała zawsze w towarzystwie wiernych jej nimf. Jej obecność najbardziej odczuwano w pobliżu rzek i źródeł, w okolicach podmokłych i bagiennych. Uważano, że to podczas księżycowych nocy bezpieczniejsi są podróżni i trzody – Artemida była bowiem postrachem dla groźnych zwierząt. Jej ukochanym terenem łowieckim była Arkadia – dziewicza kraina wzgórz i zalesionych kotlin. Bliskie pokrewieństwo z Apollinem, a także afirmacja życia spowodowały, że uznano ją za wielką miłośniczkę tańca i muzyki




    Reklama

    Czas generowania strony: 0.74 sek.