• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Hic iacet ecclesie decus, hic pastor bonus, hic flos

    Przeczytaj także...
    Kanonizacja – (łac. canonizatio ogłoszenie świętym) to oficjalne uznanie przez Stolicę Apostolską świętości lub przez zatwierdzenie przez Święty Synod w Kościele prawosławnym danej zmarłej osoby z racji osiągnięcia przez nią doskonałości moralnej w stopniu heroicznym lub uznanie jej za męczennika. Poprzez akt kanonizacji, papież uznaje ją za osobę godną kultu publicznego w Kościele powszechnym i wpisania jej do katalogu świętych. Akt ten poprzedzony jest procesem kanonizacyjnym.Prandota, znany również jako Jan Prandota z Białaczowa herbu Odrowąż (ur. ok. 1200 w Białaczowie, zm. 20 września 1266 w Krakowie) – biskup krakowski od 25 maja 1242.
    Stanisław ze Szczepanowa (ur. ok. 1030 w Szczepanowie, zm. 11 kwietnia 1079 w Krakowie) – polski duchowny katolicki, biskup krakowski, męczennik, święty Kościoła katolickiego, jeden z głównych patronów Polski.

    Hic iacet ecclesie decus, hic pastor bonus, hic flos (Epitafium Prandoty) – anonimowy średniowieczny wiersz po łacinie, upamiętniający żyjącego w XIII w. biskupa Jan Prandotę.

    Wiersz znany jest z kilku wersji, z których najstarsze pochodzą z Rocznika kapituły krakowskiej i być może powstały w XIII w. Wersja najdłuższa (jedenastowersowa) powstała po odkryciu grobu biskupa w 1454 w katedrze krakowskiej, aczkolwiek wykorzystany jest w niej jeden z wcześniejszych utworów. Wiersz napisany jest heksametrem. Wiele cząstek wersów połączonych jest rymami (np. Hic via veri, gloria cleri, Prandotha, tota). Kilka ostatnich wersów zawiera rymy w zakończeniach.

    Heksametr daktyliczny (łac. versus hexameter dactylicus) – najstarsze znane metrum europejskiej poezji epickiej. Heksametrem napisane są dwie najstarsze greckie epopeje Iliada i Odyseja Homera. Stał się kanonicznym wierszem starożytnej epiki greckiej oraz - po zarzuceniu wiersza saturnijskiego, także łacińskiej.Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Utwór zaczyna się stwierdzeniem hic iacet („tu leży”). Dalej zawiera liczne pochwały zmarłego, częściowo o charakterze metaforycznych (np. „ozdoba Kościoła”, „kwiat sprawiedliwości”). Na końcu wymieniona jest największa, zdaniem autora, zasługa biskupa, czyli doprowadzenie do finału kanonizacji św. Stanisława.

    Bazylika archikatedralna św. Stanisława i św. Wacława – kościół archikatedralny, położony na Wawelu stanowiący własność archidiecezji krakowskiej. Miejsce koronacji królów Polski i ich pochówku. Pochowani są tutaj między innymi św. Stanisław ze Szczepanowa i inni biskupi krakowscy aż po czasy współczesne, prawie wszyscy królowie od Władysława I Łokietka do Stanisława Leszczyńskiego (łącznie 17 królów wliczając Jadwigę i Annę Jagiellonkę) i członkowie rodzin królewskich oraz wodzowie, przywódcy polityczni i wieszcze narodowi.Rocznik kapituły krakowskiej – źródło annalistyczne polskiego średniowiecza. Został napisany na podstawie zaginionego rocznika krakowskiego Annales regni Polonorum deperditi, wywodzącego się z domniemanego Rocznika Rychezy.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Maciej Włodarski: Wstęp. W: Średniowieczna poezja łacińska w Polsce. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2007, s. XLIX-L. ISBN 978-83-04-04605-4.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.007 sek.