• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Hestia longifolia

    Przeczytaj także...
    Hestia (gr. Ἑστία Hestía ‘ognisko domowe’, łac. Vesta) – w mitologii greckiej córka Kronosa i Rei, siostra Zeusa, Demeter i Hery oraz Posejdona i Hadesa. Ślubowała dziewictwo, jak Atena i Artemida. Opiekunka ogniska domowego, podróżnych, nowożeńców i sierot.Malezja (malajski Malaysia) – państwo w Azji Południowo-Wschodniej, na Półwyspie Malajskim i wyspie Borneo; obszar 329 847 km², ludność 28 300 000 (wg stanu na 2010 r.), stolica Kuala Lumpur (ok. 1 500 000 mieszkańców), siedziba rządu w Putrajaya.
    Liście odziomkowe (łac. basalis, ang. basal) – liście, które wyrastają z modyfikacji łodygi – kłącza, podziemnej nasady łodygi, lub pełzających po ziemi rozłogów.

    Hestia longifolia S.Y. Wong & P.C. Boyce – gatunek hapaksantu z monotypowego rodzaju Hestia, wyodrębnionego w 2010 roku z rodzaju Schismatoglottis, w rodzinie obrazkowatych. Endemiczny dla Malezji i Brunei. W Malezji występuje w rejonie między Perakiem na Półwyspie Malajskim, a Sarawakiem na Borneo. Zasiedla formacje keranga (wrzosowiska) w nizinnych, pierwotnych lasach deszczowych oraz lasach wtórnych. Występuje wyłącznie na glebach bielicowych, na terenach bagnistych, czasami przy strumieniach, na wysokości nie przekraczającej 250 m n.p.m.

    Języczek (łac. ligula, ang. ligule) – występujący u niektórych roślin na styku blaszki liściowej i pochwy liściowej błoniasty twór. Języczek posiadają np. liczne gatunki roślin z rodziny ciborowatych (turzycowatych) i wiechlinowatych (trawy). Czasami języczki mogą mieć postać delikatnego puchu, jak np. u trzciny pospolitej. Występowanie języczka i jego morfologia ma duże znaczenie diagnostyczne przy oznaczaniu wielu gatunków.Borneo – wyspa w Azji Południowo-Wschodniej, jedna z Wielkich Wysp Sundajskich. Największa wyspa Archipelagu Malajskiego i Azji, trzecia pod względem wielkości na świecie po Grenlandii i Nowej Gwinei.

    Nazwa naukowa rodzaju Hestia pochodzi od mitycznej Hestii, bogini domowego ogniska, świętego, wiecznego ognia i czystości, i została nadana z uwagi na podatne na pożary siedliska tego gatunku oraz ledwie otwartą pochwę kwiatostanu; longifolia w języku łacińskim oznacza „długolistna”.

    Użyłkowanie liścia, nerwacja, układ waskularny liścia (ang. nervation, nervature, venation, łac. nervatio, venatio) – układ żyłek (nerwów) liściowych zawierających wiązki przewodzące w liściach (nie tylko asymilacyjnych, ale także w działkach i płatkach kwiatu). Ze względu na stały układ żyłek w poszczególnych grupach systematycznych roślin, ma on znaczenie w identyfikacji taksonów. Głównym zadaniem wiązek przewodzących w liściu jest dostarczenie do jego tkanek wody i odprowadzenie asymilatów, a także usztywnienie blaszki liściowej.Schismatoglottis Zoll. et Moritzi – rodzaj roślin zielnych, należący do rodziny obrazkowatych, liczący 92 gatunki. W większości są to rośliny endemiczne dla Borneo, ale występują również w innych tropikalnych i subtropikalnych regionach Azji, na południowo-zachodnim Pacyfiku i w południowych obszarach tropikalnej Ameryki Południowej.

    Lektotypem gatunku jest okaz zielnikowy wskazany przez Haya (Sandakania 7), zebrany w 1967 roku na wzgórzu Bukit Larut w Peraku, przechowywany w herbarium Kew Gardens.

    Morfologia[]

    Pokrój Umiarkowanej wielkości roślina zielna, tworząca kępy. Łodyga Podziemne kłącze, zwykle głęboko schowane w warstwie torfu. Pędy naziemne łatwo oddzielają się od łodygi. Liście Z wielu pąków wierzchołkowych łodygi roślina wypuszcza odziomkowo po kilka liści tworzących kępę. Ogonki w przekroju półokrągłe, w dolnej części zrośnięte, ukryte w zwężającej się pochwie, w górnej części okrągłe i zwężone, rozdzielają się na krótkie języczki. Blaszki liściowe lancetowate, wydłużone, u nasady wąsko zwężające się do ogonka do wąsko zaokrąglonych, wierzchołkowo krótko zaostrzone i kończykowate. Po każdej stronie blaszki znajduje się około 7 żyłek pierwszorzędowych, ledwie widocznych odosiowo. Nerwacja drugo- i trzeciorzędowa niepozorna. Kwiaty Kwiatostan złożony z kilku kwiatostanów typu kolbowatego pseudancjum, kwitnących sekwencyjnie. Pęd kwiatostanowy bardzo cienki, sztywny, do połowy wzniesiony. Kwiatostan zwisa z wierzchołka pędu. Pochwa kwiatostanu wąska, cylindryczna, zwężająca się do ostrego wierzchołka. W dolnej części wąsko jajowata, w górnej wąsko lancetowata, lekko zwężona. W okresie kwitnienia pochwa lekko się rozdyma i rozchyla. Po przekwitnięciu górna część pochwy rozpuszcza się i odpada. Kolba, w dolnej części, pokrytej kwiatami żeńskimi, przyrasta do pochwy. Zalążnie kuliste, raczej rzadko rozmieszczone. Znamiona słupków guzikowate, siedzące. Między zalążniami znajdują się cienkie i dłuższe od słupków prątniczki, skoncentrowane w wąskich paskach u podstawy kolby oraz w miejscu złączenia pochwy z kolbą. Kwiaty męskie gęsto położone, niektóre częściowo zrośnięte nitkami, tworząc pary lub trójki, inne pojedyncze. Główki pręcików od góry klepsydrowate, z łącznikami tworzącymi lekkie kopułki między pylnikami. Pylniki otwierają się przez szczelinowate pory na koniuszkach. Pyłek pylisty. Cylindryczno-stożkowaty do bardzo wąsko jajowatego wyrostek kolby pokryty jest bardzo gęsto umieszczonymi, kolumnowatymi, płasko zakończonymi prątniczkami. Owoce Pochwa owocostanu dzwonkowata, zwisająca z pędu, po dojrzeniu owoców rozpływa się w kierunku szypułki, otwierając się wzdłuż. Jagody jajowato-kuliste, lekko spłaszczone, zielone. Nasiona eliptyczne, podłużnie mocno żebrowane, brązowe.

    Przypisy

    Bibliografia[]

    1. Sin Yeng Wong i Peter C. Boyce. Studies on Schismatoglottideae (Araceae) of Borneo IX: A new genus, Hestia, and resurrection of Apoballis. „Botanical Studies”. 51, s. 249-255, 2010. 
    (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});
    Owoc (łac. fructus) − w znaczeniu botanicznym występujący u okrytozalążkowych organ powstający z zalążni słupka, zawierający w swym wnętrzu nasiona, osłaniający je i ułatwiający rozsiewanie.Roślina monokarpiczna, hapaksant – roślina, która zakwita raz w ciągu swego cyklu rozwojowego i po rozsianiu diaspor zamiera. Jedno- lub wielokrotność cyklu rozmnażania generatywnego jest jednym z modeli rozwojowych roślin. Rośliny, które w przeciwieństwie do monokarpicznych mają powtarzalne etapy rozwojowe w cyklu życiowym, określane są mianem roślin polikarpicznych.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Liść (łac. folium) – organ roślinny, element budowy części osiowej (pędowej) roślin telomowych. Wyrastające z węzłów końcowe elementy rozgałęzień pędu, wyodrębniające się ze względu na funkcję i budowę od łodygi (nie mają np. zdolności do nieprzerwanego wzrostu). Pełnią głównie funkcje odżywcze i z tego powodu mają zwykle dużą powierzchnię umożliwiającą ekspozycję na odpowiednią ilość promieniowania słonecznego. Poza tym liście biorą udział w transpiracji, gutacji i wymianie gazowej. Nierzadko liście pełnią także funkcje spichrzowe, czepne, ochronne, obronne i pułapkowe, w takich przypadkach ulegając daleko idącym przystosowaniom w zakresie funkcji i budowy.
    Bielica – typ gleby występującej w warunkach klimatu umiarkowanego chłodnego (średnia temperatura 2-4 °C) i wilgotnego (roczny opad w granicach 400-1000 mm), na obszarach porośniętych lasami iglastymi, np. północna Polska (Pojezierze Kaszubskie, Kotlina Sandomierska, Województwo lubuskie), USA, Kanada. Bielica powstaje z utworów piaszczystych, zwykle pochodzenia lodowcowego i rzecznego, w procesie tzw. bielicowania. Słabo rozwinięty poziom próchniczny, a dobrze rozwinięty poziom wymywania.
    Lektotyp – okaz lub ilustracja taksonu wskazana jako typ nomenklatoryczny w sytuacji, kiedy autor nazwy taksonu nie wskazał holotypu w pierwszej publikacji diagnozy taksonomicznej, holotyp zaginął albo został zniszczony lub holotyp opisuje więcej niż jeden takson.
    Prątniczki (łac. staminodium, liczba mnoga łac.staminodia) – znajdujące się w kwiatach u niektórych gatunków roślin płonne pręciki, które nie mają pylników i nie wytwarzają pyłku. Spełniać mogą natomiast inne funkcje. Np. u piwonii upodabniają się one do płatków korony, pełniąc rolę powabni dla owadów zapylających kwiaty. Podobną funkcję spełniają u powojnika (Clematis), tworząc wewnątrz korony ozdobny pierścień prątniczek. Niektóre z uprawianych odmian ozdobnych powojnka kwiecistego (Clematis florida) mają wszystkie pręciki przeksztalcone w ozdobne prątniczki. U niektórych gatunków w rodzinie jaskrowatych prątniczki pełnią funkcję miodników. U tawułowych (rodzina różowatych) prątniczki zrastając się tworzą czerwony pierścień oddzielający pręciki od słupków. U urdzika karpackiego drobne, łuskowate prątniczki występują pomiędzy normalnymi, płodnymi pręcikami.
    Zielnik, herbarium (łac. herba – zioło) – zbiór, drukowana lub ręcznie wykonana kolekcja opisanych rycin lub zasuszonych roślin, utrzymana zwykle w formie zeszytowej.
    Gatunek (łac. species, skrót sp.) – termin stosowany w biologii w różnych znaczeniach, zależnie od kontekstu, w jakim występuje. Najczęściej pod pojęciem gatunku rozumie się:
    Pseudancjum – kwiatostan podobny z wyglądu do pojedynczego kwiatu. Sytuacja taka zachodzi, gdy poszczególne kwiaty wchodzące w jego skład są drobne i rosną w skupieniu formie główki, koszyczka lub cyjacjum. Dodatkowo listki okrywy lub kwiaty brzeżne obejmują cały kwiatostan tworząc odpowiednik korony. Za pojedyncze kwiaty można wziąć także kolbowate kwiatostany obrazkowatych okryte nierzadko efektowną pochwą.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.035 sek.