• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Herodot



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Tukidydes z Aten (gr. Θουκυδίδης ὁ Ἀθηναῖος Thukydides ho Athenaios; ur. między 471 p.n.e. a 460 p.n.e., zm. między 404 p.n.e. a 393 p.n.e.) – grecki historyk.Zakintos (gr. Ζάκυνθος, zapisywane także: Zakyntos, Zakynthos, Zakinthos, Hyrie, Zante) – wyspa grecka w na Morzu Jońskim, trzecia do wielkości wyspa oraz prefektura grecka w archipelagu Wysp Jońskich. Położona jest na zachód od Peloponezu. Nazwa wyspy pochodzi od imienia syna mitologicznego Dardanosa, króla Arkadii.
    Przypisy
    1. A. Wiedemann, s.8
    2. NGL Hammond, s.167
    3. A. Wiedemann, s.9
    4. S. Hammer, s.9
    5. K. von Fritz, s.42
    6. K. von Fritz, s.43
    7. J. Powell, s.99
    8. A. Wiedemann, s.24
    9. J. Powell, s.106
    10. S. Hammer, s.10
    11. A. Wiedemann, s.14
    12. A. Wiedemann, s.16
    13. S. Hammer, s.5
    14. S. Łoś, s.32
    15. S. Hammer, s.13
    16. A. Wiedemann, s.11
    17. J. Powell, s.26
    18. A. Wiedemann, s.28
    19. W.G. Boruchowicz, s.195
    20. S. Hammer, s.11
    21. A. Wiedemann, s.32
    22. A. Wiedemann, s.57
    23. S. Hammer, s.12
    24. S. Hammer, s.12–13
    25. A. Wiedemann, s.58
    26. A. Wiedemann, s.15

    Bibliografia[]

  • W.G. Boruchowicz. Istoriczeskaja konciepcja egiptskogo łogosa Gierodota. „Anticznyj Mir i Archieołogia”, 1972. Saratow. 
  • Karl von Fritz: Die Griechische Geschichtsschreibung. T. I. Berlin: 1967.
  • Seweryn Hammer: Przedmowa. W: Herodot: Dzieje. Warszawa: Czytelnik, 2011. ISBN 978-83-07-03254-2.
  • N.G.L. Hammond: Dzieje Grecji. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1973.
  • Stanisław Łoś: Świat historyków starożytnych. Kraków: 1968.
  • J. Powell: History of Herodotus. Cambridge: 1939.
  • Alfred Wiedemann: Herodotos zweites Buch mit sachlischen Erläuterungen herausgegeben von. Leipzig: R&M Verlag, 1890.
  • Linki zewnętrzne[]

  • „Dzieje” Herodota w przekł. Seweryna Hammera
  • „Dzieje” Herodota w przekł. Seweryna Hammera w PBI
  • „Herodota Dzieje” w przekł. Antoniego Bronikowskiego w PBI
  • The Perseus Digital Library – Dzieje w oryginale i przekładzie angielskim
  • Kalabria (wł. Calabria) – region administracyjny w południowych Włoszech o powierzchni 15 079 km² i 2,09 milionach mieszkańców, ze stolicą w Catanzaro. Graniczy z regionem Basilicata a poprzez Cieśninę Mesyńską z Sycylią.Wisztaspa (stp. Wisztaspa) lub Hystaspes (gr. Ὑστάσπης) (VI w. p.n.e.) − należący do rodu Achemenidów satrapa Partii i Hyrkanii, ojciec Dariusza I.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Sycylia (wł., łac. Sicilia, w starożytności Trinacria) – największa wyspa na Morzu Śródziemnym (25 710 km²), leżąca na południowy zachód od Półwyspu Apenińskiego, od którego oddziela ją wąska Cieśnina Mesyńska. Zamieszkuje ją około 5 milionów mieszkańców.
    Ajschylos, Aischylos z Eleusis, Eschyl (gr. Αἰσχύλος Aischýlos), (ur. 525 p.n.e. w Eleusis, zm. 456 p.n.e. na Sycylii) – jeden z najwybitniejszych (obok Sofoklesa i Eurypidesa) tragików ateńskich, powszechnie uważany za rzeczywistego twórcę tragedii greckiej - wprowadził na scenę drugiego aktora, przyczynił się do rozwoju dialogu i akcji scenicznej, ograniczył rolę chóru, wprowadził do tragedii akcję dziejącą się poza sceną.
    Mesembria – kolonia Megary założona w VI w. p.n.e. na zachodnim wybrzeżu Morza Czarnego. Zajmowała strategiczną pozycję w pobliżu ujścia Morza Czarnego.
    Sparta (gr. Σπάρτη Spártē, Λακεδαίμων Lakedaímōn, Lacedemon) – starożytne miasto oraz terytorium polis w południowej Grecji, na półwyspie Peloponez, główny ośrodek miejski Lakonii.
    Kambyzes II (staroperskie Kanbuzhiya, zm. w lipcu 522 p.n.e.) – król Persji od 529 p.n.e., syn Cyrusa II Wielkiego, pochodził z dynastii Achemenidów.
    Eumelos lub Eumelajos – półlegendarny poeta grecki, pochodzący zapewne z Koryntu autor poematu Prosodion, procesyjnego hymnu niepodległości Meseńczyków wykonywanego na Delos. Niewielki fragment tego dzieła przetrwał w pracach Pauzaniasza. Eumelosowi przypisywano również autorstwo kilku utworów epicznych właściwych dla obszaru kultury koryncko-sykiońskiej, szczególnie Corinthiaca, eposu opisującego pradzieje Koryntu. Epos Corinthiaca zaginął i znany jest dzisiaj wyłącznie z przekazu Pauzaniasza.
    Dakowie (zwani także Getami, Dako-Getami lub Geto-Dakami) – starożytny lud pochodzenia trackiego zajmujący Dację - tereny lewobrzeżnego Dunaju, na obszarze mniej więcej obecnego państwa rumuńskiego i częściowo węgierskiego, znany starożytnym Grekom już od VI w. p.n.e.. Pierwszym greckim autorem, który wymienił Getów był Hekatajos z Miletu, a jego informacje w całej rozciągłości potwierdził w swoich "Dziejach" Herodot w drugiej poł. V w. p.n.e. Według Strabona Dakowie nazywali siebie Dáoi. Jak wynika z badań archeologicznych Dakowie (lub też ich bezpośredni przodkowie) pojawili się na tych terenach już ok. 1700 r. p.n.e. i zamieszkiwali je aż do schyłku starożytności, ale już w nieco zmienionym składzie etnicznym, z domieszką innych nacji, najpierw po wojnach z Rzymianami na przeł. I i II w. n.e. (zakończonych podbiciem tych terenów przez Rzym w roku 106 n.e.) i kolonizacji rzymskiej, a następnie w wyniku tzw. "Wędrówki ludów", który to ruch migracyjny spowodował perturbacje etniczne w niemal całej Europie kontynentalnej. Stopniowo resztki Daków rozpłynęły się w napływowej ludności gockiej, germańskiej i później słowiańskiej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.058 sek.