• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Hermundurowie

    Przeczytaj także...
    Alemanowie, Alamanowie – germański związek plemienny; od III wieku n.e. prowadzący najazdy na zachodnie prowincje cesarstwa rzymskiego.Publiusz Eliusz Hadrian (Publius Aelius Hadrianus; ur. 24 stycznia 76 w Itálice lub Rzymie, zm. 10 lipca 138 w Bajach) – w latach 117-138 cesarz rzymski. Po śmierci został zaliczony w poczet bogów.
    Swebowie (Swewowie) – związek plemion Germanów (w źródłach w odniesieniu do 406 r. pod nazwą tą kryją się Kwadowie, Markomanowie i być może Alamanowie), który mógł zostać stworzony przez Ariowista w związku z jego wyprawą do Galii na pomoc Sekwanom.
    Mapa Imperium Rzymskiego za czasów Hadriana pokazująca tereny zajmowane przez Hermundurów (południowo-wschodnie Niemcy).

    Hermundurowie plemię germańskie, pierwotnie zamieszkujące nad Łabą i Soławą; w późniejszym okresie przesunęli się w kierunku Dunaju. Pierwsze wzmianki o Hermundurach znajdują się w dziele Tacyta O pochodzeniu i siedzibach Germanów. Tacyt w Rocznikach podaje, że król Hermundurów Wibiliusz ingerował w spór dynastyczny Swebów. Hermundurowie tworzyli jedno z satelitarnych wobec Rzymu państewek naddunajskich, obok Kwadów, Markomanów i Narystów, aż do 166 roku, kiedy to klienci Rzymu zbuntowali się rozpoczynając okres wojen markomańskich. Hermundurowie stali się częścią związku plemiennego Alamanów. Prawdopodobnie Hermundurowie byli przodkami Turyngów, ludu znanego w okresie wędrówek ludów.

    Łaba (czes. Labe, niem. Elbe) – rzeka w Czechach i Niemczech o długości 1165 km (370 km w Czechach) i powierzchni dorzecza 144 055 km² (w Czechach 51 394 km²).Wielka wędrówka ludów – okres masowych migracji plemion barbarzyńskich, w szczególności Hunów i Germanów, na ziemie Cesarstwa rzymskiego u schyłku starożytności i w początkach średniowiecza (IV-VI wiek). Proces ten radykalnie odmienił obraz kontynentu europejskiego – doprowadził do zmian etnicznych na dużych obszarach, wyznaczył koniec starożytności i pociągnął za sobą upadek cesarstwa. Większość powstałych na jego gruzach nowych państw sama podzieliła jego los, jednak niektóre (jak państwo Franków) stały się podwalinami nowożytnych państw europejskich.
    Publius (albo Gaius – imię niepewne) Cornelius Tacitus, czyli Tacyt (około 55–120) – jeden z najsłynniejszych historyków rzymskich.Germanie, inaczej Germanowie – odłam Indoeuropejczyków żyjący w północnej i środkowo-północnej Europie, na północ od ludów celtyckich, posługujący się językami germańskimi.




    Warto wiedzieć że... beta

    Turyngowie – lud germański, zamieszkujący tereny pomiędzy Łabą, górami Harz i Turyńskim Lasem (obecnie tereny krajów związkowych Turyngii i Saksonii). Stanowił odłam germańskiego ludu Hermundurów, przybyłych na obszary Niemiec środkowych w I wieku.
    Kwadowie nazywani też Swewami byli germańskim (swewskim) ludem, mieszkającym w starożytności w dorzeczu rzek Nidda, Fulda i Lahn.
    Dunaj (łac. Danubius, niem. Donau, słow. Dunaj, węg. Duna, chorw. Dunav, serb. i bułg. Дунав, rum. Dunărea, ukr. Дунай gr. Ίστρος (Istros) – druga co do długości (po Wołdze) rzeka w Europie.
    Wojny markomańskie – seria konfliktów zbrojnych pomiędzy Cesarstwem rzymskim a plemionami germańskimi w strefie limesu środkowo-dunajskiego w latach 167-180. W pierwszej fazie wojen barbarzyńcy uderzyli na rzymskie prowincje: Noricum (Górna Austria, część Bawarii), Panonię (Węgry, Austria) i Recję (pd. Niemcy i Szwajcaria), a w 169 roku przekroczyli Alpy. Rzymianie opanowali sytuację pod koniec 170 roku i wyniku kolejnych kampanii zajęli obszary Moraw i pd.-zach. Słowacji, gdzie cesarz Marek Aureliusz postanowił utworzyć nowe prowincje. Po śmierci władcy w 180 roku, jego syn Kommodus zrezygnował z planów ojca i wycofał legiony za linię Dunaju.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.893 sek.